A Tree Without Roots Bl

ชายคนแรกเพียงเพื่อครอบครัวและเกียรติยศเลือกที่จะเฉือนหัวใจตัวเองไล่คนที่รักออกจากชีวิต ชายอีกคนถูกทิ้งไปโดยไม่รู้ตัว ชายทั้งสองคนจะไล่ล่าหัวใจตนเองเจอหรือไม่โปรดติดตาม หนึ่งในความรักเพศที่สาม

เมื่อความรักต้องผ่านอุปสรรคและการจากลา ธามและอาชวินจะสามารถกลับมาหากันได้อีกครั้งหรือไม่?

มะยม มณเฑียร หนุ่มน้อยนักศึกษาสาขาคหกรรมศาสตร์ ขี้บ่นและกลัวงูจนเข้าเส้น แต่ทุกคืนเขากลับฝันถึงงูดำทมึนตัวหนึ่ง... เมื่อถูกแม่บังคับให้เดินทางกลับไปยังบ้านเกิดที่อุดรธานี เพื่อไปทำพิธีและกราบไหว้ "พ่อปู่นาคา" ที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องงมงาย แต่มะยมกลับไม่รู้เลยว่า การเดินทางครั้งนี้คือการกลับไปหา "เวไนย" นาคาหนุ่มครึ่งงูครึ่งคน อายุ 200 ปี ผู้ที่รอคอยการกลับมาของเขา ในอดีตชาติ...มะยมคือคนที่เวไนยสาบานว่าจะตามหาเพื่อชดใช้ให้ในทุกภพ เพราะรักเก่าของเขาถูกทำลายจนดับสิ้น เมื่อคนหนึ่ง 'ไม่เหลือความทรงจำใดๆ ในอดีตแล้ว' และกำลำจะถูก "พ่อปู่นาคา" ตามเฝ้าทุกย่างก้าว ส่วนอีกคนก็ 'รอคอยมานานแสนนาน' ชะตากรรมที่ผูกมัดด้วยรักและแค้นจากชาติภพเก่าจะนำพาให้ 'เจ้าสาว' คนนี้กลับไปอยู่ในการคุ้มครองของนาคาผู้เยือกเย็นได้หรือไม่?

ใครเล่าจะรู้ว่าภายใต้ความเย็นชา เลือดเย็น และโหดเหี้ยมของ 'บอสเหนือ' นั้นกลับซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้ นอกจากตัวบอสเหนือและเหล่า 'บอดี้การ์ดคนโปรด' เท่านั้น [PWP/HAREM]

Após renascer, evito deliberadamente toda e qualquer possível ligação com Zachary Lawson. Quando ele se matricula na Universidade Prestwick, escolho estudar no exterior, em Norell. Quando ele viaja até Norell para me procurar, vou ainda mais longe, mudando constantemente de lugar como correspondente de guerra. Anos depois, retorno ao meu país de mãos dadas com a pessoa que amo para realizar nosso casamento. Zachary é barrado do lado de fora do local, com os olhos vermelhos. — Por que você não me ama mais?

On the flight to Arlencia, a post popped up: [What's it like to have sex in a wedding dress?] The pic showed a girl yanking some guy's purple tie while he hiked up her gown. His face was blurred, but hers? Straight-up blissed out. Everyone in the comments was swooning over how in love they looked. I didn't swoon. I froze. Because that purple tie? I gave it to Zeke Santoro, my fiancé, a few days ago. And that wedding dress? The exact custom one he had made for me. There was only one. I kept zooming in, heart racing, until I spotted a family photo in the background. My hands were shaking when I called him. "I wanna see the dress," I said. He hesitated. "It's at the studio getting final touches. Not with me right now. I'll show it to you later." I just smiled and hung up. That was all I needed. Zeke cheated—and the girl? His stepsister, Jella. Total circus. I reopened the post and shot her a DM: [Your wedding dress is stunning. I have the same one.]

I've planned seven wedding ceremonies in total, and not once has my fiance, Zachary Gardner, ever shown up for it. The first time, his adopted younger sister, Louise Foster, bursts into tears because she lost her passport at the airport. It was the dead of winter, but he dumped me by the side of the road and left me. The second time, Louise's dog sprained its ankle. Zachary stuffed the ring back into its box and rushed to the animal hospital to accompany her. Every time I argue with him about it, he declares nonchalantly, "We can get married anytime, but I can't let Louise be upset." Everyone around us agrees with him, saying that we're all family anyway, so I shouldn't be so petty. None of them has seen Zachary and Louise kissing fiercely on the dance floor. Today is the seventh wedding ceremony. Once again, he turns to leave after getting a call. I grab the corner of his shirt and say in a choked voice, "If you leave this time, Zachary, I won't marry you anymore." He stops in his tracks and peels off my fingers. "Wait for me," he says before rushing off. What he doesn't know is that this time, I won't be waiting for him any longer.

When my husband threatened me with divorce for the hundredth time, demanding I sacrifice myself for my sister, I did not cry or make a scene. I simply signed my name on the divorce papers and willingly handed over the man I had loved for ten years to my sister. A few days later, my sister spoke recklessly at a banquet and offended a powerful family. Once again, I stepped forward to take responsibility, bearing all the consequences in her place. When they later proposed that I become a test subject for my sister's drug research, I gladly accepted. Mom and Dad said I had finally grown into someone mature and responsible. Even my cold husband stood by my hospital bed and, for the first time in so long, gently stroked my cheek. He said tenderly, "Don't be afraid. The experiment won't be life-threatening. When you get out, I'll cook you a big meal." However, he did not know that regardless of whether the experiment was dangerous or not, he did not have to wait for me because I was already dying from a terminal illness.

"อะไรนะ อยากให้ช่วยไล่วิญญาณพวกนั้นไปเหรอ...ได้ งั้น...จูบฉันสิ"

คนบางคนมีค่าไว้พียงแค่มอง เราไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ ดั่งกระต่ายที่หมายพระจันทร์ คนบางคนมีค่าสูงส่ง แต่ตีคุณค่าของตนเองไว้ต่ำต้อย ทั้งๆ ที่บริสุทธิ์งดงามดั่งน้ำค้าง คนบางคนซื๋อตรงต่อใจตนเอง ดั่งพระอาทิตย์ที่มอบแสงสว่าง และความอบอุ่นเท่าเทียมกัน