Ako Ay Pilipino Tula Mga Nobela at Kwento

paliwanag ko at sumandal na ako at pinag laruan ang lapis sa kamay ko. "Hindi ko iniinsulto ang mga pilipino. All i want to say is, kahit pa gaano kahirap ang pinoy, bumibili parin sila, ngunit doon sila sa kaya ng kanilang bulsa. Ang Fior Scent ay hindi kasama sa list nila dahil international ito at mahal," paliwanag kong muli.

____________________ Philippines Manila Airport Ang mainit na klima dito sa Pilipinas ay nag-aalala ng napakaraming magaganda at mapapait na ala ala. "Were here baby Ali. This is mommy's home town!" wika ko habang pangko ni Third ang anak namin. "Naaalala ko tuloy ang kuya Jonas mo, anak." wika ko ulit bagay na hindi naman maiintindihan ni baby Ali dahil hindi siya nakakaintindi ng tagalog. Alam ni Ali na nasa heaven na ang kaniyang kuya Jonas at hindi niya alam ang kondisyon ng kuya niya dahil pinili kong huwag munang banggitin sa kaniya ang tungkol doon dahil masyado pang bata si baby Ali.

Doon ako tuluyang nakahinga ng maluwag. “Anong pagkain ito?” tanong ni Karyu na sunod-sunod ang subo ng kanyang soup. “Ngayon lang ako nakatikim nito. Ang creamy ng sabay at lasang-lasa ang mga sangkap.” “It is one of the comfort foods in the Philippines,” sabi ko. “Request ni Jyn kaya iyan ang niluto ko ngayon.” Nag-thumbs up sina Rajiv at Schlain na hindi na din makapagsalita dahil puno ng pagkain ang kanilang bibig. Isinabaw na din kasi nila sa kanin at mukhang sarap na sarap sila.

Kala mo kung sinong koreana. Actually, pumayat ako saka yun nga pumuti diba? Ang dalagang Pilipina ng Korea! Philippines! At nagsitakbuhan na nga sa akin yung mga bata. Walang masyadong tao na nakatira sa islang ito. May sentro din ng barangay at naalala ko yung motordate namin ni Sean noon na di pa kami mag asawa. Ang sungit sungit, kala mo laging daratnan.

Sa huli, sinabi niya sa anak,, "Eli, huwag mag-alala. Mabuti ang kalagayan ni Mommy dito sa Pilipinas, ikaw ,magpakabait ka diyan." "Ang lugar ba na iyan ay tinatawag na Philippines?" Lumaki si Eli sa ibang bansa at hindi pamilyar sa mga pangalan ng ibang bansa. "Opo, dito ako lumaki. Napakaganda ng lugar na ito. Lalo na sa lugar kung saan ako naroroon, ang Rizal." nakangiti niyang sabi. Biglang kumunot ang noo ni Eli, saka nagtanong, "Rizal? national hero siya ng Philippines? bakit siya naging lugar?"

“Sikat ka ba?” Mas lalong lumakas ang tawa ni Ginalyn. Mas lalo naman akong naguluhan. Hindi ko naman talaga siya kilala, eh. Bakit ba? Dapat ba kilala ko lahat ng tao rito sa pilipinas? Required ba iyon? “You're so cute, ate.” Tumatawa na sabi ni Ginalyn. “Magugulat ka kapag nalaman mo kung sino si Kuya.”

Ang mensahe, halo ng Filipino at English, ay halatang awkward sa Filipino, pero elegante sa English. Ang kabuuang message ay: "Alice, nalaman kong wala kang pamilya o kaibigan dito sa Pilipinas. Sakto namang nakita ko ito sa daan, kaya dinala ko na para may kasama ka. Siyempre, ang pinakaimportante ay nandito na rin ako sa Pilipinas, pero pangmatagalang bakasyon lang ito, at pumayag na rin si mama. Simula ngayon, ako na ang magiging assistant mo sa pag-unlad mo rito sa Pilipinas!"

sabi sa akin ni lola kaya parang nabuhayan ako ng loob. “Akala ko po ba ay nag-iisa na lang akong ganito?” tanong ko tuloy sa kaniya. “Kausap mo ba ang lola mo?” tanong tuloy ni Alina sa akin kaya tumango ako sa kaniya. “Oo, nag-iisa ka na lang, Apo. Pero dito lang sa Pilipinas. Nag-iisa ka nalang dito sa Pilipinas na ganiyan. Pero sa ibang bansa, mayroon pang kagayan natin,” sabi pa niya kaya napangiti ako lalo. Sa tingin ko, iyon na ang isa sa mga dapat kong gawin.

Paninindigan ko kung ano ang alam kong tama. "France please...aaminin ko sa iyo masyadong nakakagulat. Hindi ko akalain na sa dinami-daming tao dito sa Pilipinas, sila pa talaga? Dela Fuente pa talaga?" sagot nito.

Malayang malaya sila habang ako na pilit pinalaya ang sarili pero paulit ulit din akong kinukulong. "uuwi ng pilipinas?" tanong ng katabe ko. Hindi ko ito sumagot dahil alam na nito ang sumagot. Kaya nga ako nakasakay sa airplane ng pilipinas kase pauwi na ako. Sumandal lang ako saka ako pumikit at hindi pinansin ang katabe ko.