SINNER (wild feelings SPG 3)

Walang kasing saya ang dalagang si Mariya matapos niyang matanggap bilang assistant of the assistant sa isang kumpanya. Bagamat maliit na posisyon lang 'yon para sa iba ay malaking Achievements na iyon para sa kaniya.

Panganay sa limang magkakapatid si Mariya at siya lamang ang kaisa-isang nakapagtapos ng pag-aaral kaya naman siya ang inaasahan na magtataguyod sa kaniyang mga puro bata pang kapatid. Si Mariya ay 21, ang sumunod sa kaniya ay 10, ang pangatlo ay 8, ang pang apat 6, at ang bunso naman ay 4. Puro sila babae kaya naman doble kayod si Mariya para maialis niya ang pamilya sa magulong lugar na tinitirhan nila.

"Nay, huwag na po kayong mag-alala, mas gagalingan ko pa po. Basta alagaan niyong mabuti ang mga kapatid ko." Wika ni Mariya sa ina niyang abala sa pagluluto ng agahan.

"Hindi ka ba muna kakain? Anong oras ba ang pasok mo? intayin mo na ito at baunin mo na lang kung nagmamadali ka." nagmadali itong hanguin ang piniritong itlog at nilagay sa isang tupperwear na may kanin. "Ito lang ang kumasya sa inabot mo noong nakaraan, mamaya problema na ang hapunan. Anak, nahihirapan na akong pagkasyahin sa atin ang kakarampot mong kita. Mamasukan na kaya akong katulong?"

"Hindi na, 'Nay. Hindi mo na kaya. Huwag po kayong mag-alala, gagawa po ako ng paraan."

"Paano? Anong paraan? eh, kakatanggap mo pa lang sa trabaho?"

"Basta, ako ang bahala. Antayin niyo ako mamaya at may kakainin tayong masarap."

Matapang at matalino sa buhay si Mariya. Hindi siya basta-basta sumusuko sa problema. Nakayanan niyang makapagtapos ng pag-aaral nang hindi kumakain ng almusal at tanghalian tuwing pumapasok. Tinatabi niya ang kaniyang baon na galing sa pagiging Scholar para ipambili ng kanilang hapunan. Kaya naman si Mariya ay sexy ang pangangatawan nang dahil na rin sa pagpapalipas niya ng kain.

__________________

Mariya Maria point of View.

Nagmamadali akong pumara ng jeep dahil ayokong ma-late sa trabaho. Sa lahat kasi ng pinagtrabahuhan ko ay ito na ang pinaka okay sa lahat. May libreng pagkain sa pantree at may pa rice allowanace pa. Saan ka pa 'di ba?

"Manong, paki abot po." wika ko sa katabi kong pasahero rin sabay abot ng benteng buo. "Salamat!" nakangiting sabi ko pagkatapos.

Ako si Mariya at masiyahin akong tao. Palagi akong nakangiti sa lahat ng tao na nasa paligid ko kahit na sa loob ko ay napakaraming lungkot na nakatago.

Hindi naging patas ang mundo sa akin. Sa murang edad ay natuto na kaagad akong dumiskarte para lang mabuhay. Lima kaming magkakapatid at magkakaiba ang ama namin. Ito kasing si nanay sa bar nagtratrabaho kaya nagkaganoon at iba-iba kami ng tatay. Tatay na hindi nagpakatatay. Never napanagutan ang nanay kaya lahat kami ay walang nagsusustentong ama. Medyo nakakahiya man pakinggan pero ano ang magagawa namin, 'di ba?

Basta ang sinabi ko sa sarili ko ayokong maging kagaya ni Nanay. Hindi ako magpapagamit kung kani-kanino lalo na kung hindi ko naman mahal. Mahirap kami pero hindi ko kayang magtrabaho bilang parausan ng mga lalaking nagloloko sa kanilang asawa. Nakalagay sa sampong utos yon. Huwag kang makiki-apid!

Mabalik tayo sa trabaho ko, Nakababa na ako ng jeep at kasalukuyang naglalakad patungo sa mismong building ng kumpanya. Pang limang araw ko pa lang na pumapasok rito pero parang matagal na ako dahil sa dami nang bumabati sa akin. Este nang ngumingiti pabalik sa akin dahil nauuna akong ngumiti sa kanila.

Ganito ang dapat na tularan ng mga empleyado. Palangiti. Tulad kong palabati.

"Oh, Mariya ang aga mo ngayon, ha? kumain ka na ba? wala namang promotion kapag maaga pumasok." wika ni Dina sa akin. Di na naubusan ng tanong yan sa 'kin. Isa siya sa mga unang naka-close ko rito at sa lahat siya yung parang pinaka mapagkakatiwalaan.

"Oo, kumain na 'ko kaya lang nagutom ulit ako. Gusto mo ba ipagtimpla kita ng kape?"

"Sure. Ikaw talaga ang inaantay ko kasi masarap ka magtimpla ng kape."

"Binola mo pa ako, ha!"

Kaagad ko nang ibinaba ang bag ko sa table ko at agad na nagtungo ng pantree. Oo. masipag akong magtimpla ng kape sa kanila. Talagang nagpe-presinta ako hindi dahil gusto ko silang itimpla kung hindi dahil sa isang dahilan pa.

"Ito, gusto 'to ni bunso." kaagad kong sinilid ang isang biskwit sa bulsa ko. 'ito. milo! para ito kila Andeng." sunod kong isinuksok sa bulsa ko ang 3 sachet ng Milo. "ito mamaya ko na babalikan." iginilid ko muna ang limang sachet ng Twin pack Coffee at limang cup noodles para mamaya ko balikan. Masyado kasing halatain kung pilit kong pagkakasyahin sa bulsa ng coat ko.

"Salamat sa pagtitimpla mo sa amin ng kape araw-araw. Alam mo bang ikaw lang yung ganito dito? buti na lang talaga dito ka sa amin nilagay. Napakasipag mo." puri ni Dina sa akin.

"Uyy, ano ka ba? Wala yun noh!" sa isip-isip ko naman ay "hindi niyo lang alam kung bakit. Masipag kasi akong mag-uwi ng pagkain galing pantree para sa mga kapatid ko." hindi ko na isinatinig.

Dali-dali ko nang nilagay sa bag ang una kong nakulimbat. Hindi naman siguro ito masama dahil para sa amin naman talaga yung mga pagkain sa pantree. Iyon nga lang, bawal iuwi. Minus 10 na lang ako sa langit. Ang importante ay may kakainin mamaya ang pamilya ko.

Naging mabilis kang ang maghapon ko dito. Nalibang ako sa pagxe-xerox ng pagkarami-raming papeles at pagtingin ko orasan ay uwian na. Oras na para ilagay sa bag ko ang tinabi kong mga pagkain.

Dali-dali akong nagtungo sa pantree kunwari ay iinom lang ng tubig. Tingin sa kanan, tingin sa kaliwa, no people, sabay suksok sa bag. "Hindi naman siguro malulugi ang kumpanya dahil lang dito." sa loob-loob ko.

Tagumpay ang plano ay nakauwi ako sa bahay bitbit ang mga pagkain na kinulimbat ko. Masayang masaya ang mga kapatid ko kahit na biskwit lang at Milo ang hapunan. Panay ang pasalamat nila sa akin. "Ate, ang sarap nito! magkano ang bili mo dito? uuwian mo ba ulit kami bukas?" Tanong ng sumunod sa akin na si Budang.

"Oo naman. dadamihan ko pa bukas ang bili. Hindi ko alam na gusto mo 'yan, eh! Bukas niyo na kainin yung Cup noodles, ha! masarap yun, galing Japan 'yun." pagyayabang ko pa.

Napangiti na lang ang inay. Alam niya kasi kung saan talaga galing yung mga pagkain na inuuwi ko. Hindi na lang niya sinasabi sa mga kapatid ko dahil wala naman may gustong kumain ng galing sa kupit. Wala lang talaga kaming choice sa ngayon.