Novel & Cerita Ako Ay Pilipino Tula

Tanging tawa ni Anchali at kaluskos ng maliit na cup ang maririnig sa paligid. Maya-maya, muling nagsalita si Aurelia, mas mahinahon. “Kung sakali mang pag-isipan ko ‘yan, hindi dito. Sa Pilipinas. Doon natin kailangang harapin lahat. Doon naroon ang buhay natin.”

"Such a... oh well, are they French? Spanish? Or something? And why would they invite us? Hindi ko naman sila kilala-" "Earth to Ryza heler!" Tinaasan niya ako ng kilay. "Mag-iisang buwan ka na rito sa Pilipinas, sa tingin mo ba walang nakakakilala sa'yo rito? Oo nga't mas sikat ka sa ibang bansa lalo na sa New York, pero sa Pilipinas kapa rin lumaki at ipinanganak kaya naman pag lapag mo palang sa Airport alam na ng mga kababayan natin na narito na ang binansagang Seductress Supermodel of all time. Humahanap lang din ako ng tyempo dahil ultimo ang President ng Pilipinas ay gusto kang maimbita at makita para ipakilala sa lahat!"

"Bakit?" Kumunot ang noo niya at tumingin sa'kin at pareho pa rin kaming nakahiga sa sahig. "Dahil sa aking ginawa. Palaging pinaaalala sa akin ng aking Ama na iba ang mga dalagang Pilipina sa mga dalagang Kastila. Na hindi dapat kita basta-basta hinahawakan---"

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

S wala naman akong ibang inatupag kun'di ang mag aral, kumain at matulog. Wala rin akong masyadong kaibigan dito na matatawag kong sanggang dikit tulad ng mga naging kaibigan ko sa Pilipinas noon. Ganoon pa man, may matatawag pa rin naman akong tropa and that was Azul Dela Vega. Pinoy rin kaya naman kaagad kaming nagkasundo. Nauna nga lang siyang nagtapos kaysa sa akin, kaya nauna na rin siyang bumalik sa Pinas.

“Nagtatampo ka pa rin ba dahil umuwi tayo rito sa Pilipinas?” “Sí!” [Yes!] sagot ko bago malakas na napabuntong-hininga. “I-I just can’t understand your decision, ‘My. Why divorce Papá? Why left Spain for this… this...” I paused. Ni hindi ko nga alam kung ano ang tamang salitang idudugtong ko para lang ma-i-describe ko ang bansang ito. “This is also your country, Sasha. You are a Filipina, like me. Hindi ba’t marapat lamang na malaman mo ang isang parte ng pagkatao mo?”

hindi makapaniwalang sabi ni Lira sa kanila. Ngunti kahit na ganon nakakamiss pa rin ang hangin na pulyusion sa Pilipinas kung kaya kahit papaano masaya pa rin sila na naroroon na sila ng Pinas. “Let’s go guys!”

SOLARA'S POV: Makaraan ang ilang oras na byahe ay tuluyan na kaming nakarating sa Pilipinas. Sa bayang sinilangan ko. Sa lugar kung saan ako unang natutong mangarap at unang nasaktan.

Sambit ko sa kaniya bumuntong hininga naman siya. Natahimik na kami ng dumating na si Sir Lopez teacher namin sa history na isa ring terror. Naglesson pa siya at maya maya ay nagtatanong na. “What is the original name of the Philippines?!” tumuro naman siya ng isang estudyante at tumayo ito. “L-Las Islas F-Filipinas po S-Sir.” Utal niyang sagot. “Good! You stand up!” tumayo ang tinawag niyang estudyante.

“You’re not safe here, kaya dadalhin kita sa bahay ko.” Napaawang ako ng labi nang marinig ang fluent niyang pag-Tagalog. Kaya naman pala ganoon siya makatingin sa akin. “P-Pinay ka po pala?” Ngumiti siya. “Mukha bang hindi?” Hinagod ko siya nang tingin. “Parang hindi po, e. Akala ko talaga Italian ka rin.” Ngumiti siya. “Sabagay, matagal nang panahon na hindi ako nakauwi ng Pilipinas at na-adopt ko na ang culture ng mga tinitirhan ko. Anyway, asawa ko lang ang Italian.”