Alamat Ng Tao の小説・ストーリー

"Lino, what's the exact location go there at anong Lugar ang mga puwede mapuntahan kapag dumaan doon?" "Tarlac po, sir."

Tanong ko agad dito at umupo ako sa gilid ng pool. “Matagal na daw walang nakatira doon sa unit na ‘yun.” Sagot nito at bumuntong hininga. “Saan nga ulit yung bahay?” Pag tatanong ko dito at nilingon ko ito. “Sa ML condominium ang pangalan nito.” Sagot nito na kina lingon ko. ML? Parang dito binilhan ng unit si Ava. “Manila?” Tanong ko dito.

alok ni manglino rito Hindi napo manong may pupuntahan din po ako salamat nalang nakangiting sabi neto kay manonglino Sabay lakad na sya papuntang kotse at pinaandar ito papuntang Quezon city memorial para dalawin ang kanyang mama na hindi nya nadadalaw simula nang naging busy sya sa pag aaral patuloy sya sa pagmamaneho nang maisipan nyang huminto sa tapat ng flower shop para bumili ng bulaklak at kandila agad naman syang lumabas nang kotse at diretso pasok na sa shop

tanong niya dito na may ngiti sa mga labi. "Kasi ikaw ang Tatay ko," baliwalang sagot nito sabay lingon sa kanya. Napailing na lang siya. "Hindi ka ba hahanapin ng mga magulang mo? Saan ka ba nakatira?" tanong niya na lang dito. "Na sa Bulacan ang Nanay saka sina Papa at Mama." sabi nito na titig na titig sa kanya. May panghihinayang siyang naramdaman ng magbanggit ito ng Mama at Papa.

Selena's POV Parang nahihilo ako sa laki ng mga bahay dito sa Manila. Ngayon ko lang nakita ang mga ito at halos malula ako sa taas. Ilang tao kaya ang nakatira dito? Bakit kaya sila nakatira dyan embes na sa normal na bahay lang? Madami ba silang pera? Ilang ginto kaya ang kailangan para tumira dyan?

VANILLA "Naku, Mam, umahon na po kayo diyan? Baka magkasakit po kayo at kami ang malalagot nito kay Sir." kaagad na wika ni Manang nang mapansin nito na nandito pa rin siya sa tubig. Halos isang oras na siyang nakababad at wala naman siyang ginawa kundi ang mag-steady lang sa iisang lugar at tumitig sa kawalan.

natatawa niyang sambit. Huminga ako nang malalim. “Luluwas kami ni mama sa Manila bukas nang umaga. Doon ko siya planong ipagamot. Pasensya ka na kung biglaan.” “Ano ka ba, Len. Ayos lang ‘yon. Ang mahalaga gumaling si tita. Kailangan mo ba ng dagdag na pera? May naipon pa naman ako—” “Hindi na, Angela. Maraming salamat sa lahat ng tulong mo ha. Makakabawi din ako sa ‘yo sa susunod na magkita tayo,” sabi ko.

“Barangay Pio Del Pilar street, Master Sayruz.” At saan pupunta ang babaing ‘to? Teka?! May ibang lalaki pa ba siya? Tss. Nakaka-interesante talaga ang ginagawa mong to Angie. Isang residensyang lugar, na mapapapisil ka na lang ng ilong dahil sa nadaanan namin na hindi ko maintindihan ang amoy. Uso din sana ang magtanim ng mga halaman sa bawat bahay. Dapat bawat bahay merong halaman. Tsk. Para naman nawawala ang masangsang na amoy saka sa oras na ito, napaka-alinsangan na sa lugar na ito.

"Nagtanong po siya kung saan ang bahay natin..." Napasinghap ako. "A-Anong sinabi mo?" "Sagot ko po sa Laguna. Doon naman po talaga tayo nakatira," anito at bumalik ang atensiyon sa pagkain. Napatango-tango ako sa kaniya at hindi malaman ang sasabihin. "Sorry po hindi ko na uulitin. P-Pero bakit po parang magkamukha kami?" Namilog sa gulat ang mga mata ko at natarantang umiling-iling. "Hindi! Hindi kayo magkamukha at... hindi ko kilala iyon. Naiintindihan mo?"

she said. Tumango ako. “Bakit ka po nandito?” “Sinundan kita kagabi,” saad niya na bahagya kong ipinagtaka. She speak tagalog? “I waa curious kung saan ka na nakatira kaya sinundan kita. Isa pa, may mahalagang impormasyon na dapat malaman.” “Hello, world!” bati ng isang lalaking pumasok sa loob ng mansiyon.