Alamat Ng Tao นิยาย & เรื่องราว

gulat kong tanong, “akala ko ba sa ika-labinlima pa siya darating?” “Maagang natapos ang trabaho niya,” sagot ni papa, “umuwi ka rito pagka-out mo.” Sumakay ako ng cab papunta sa bahay namin—isang malaking apartment ito sa Makati. Si Papa, ang ama ko, ay nagmamay-ari ng isang real estate company. Hindi kami kasing-yaman ng mga Argente. Tama lang para mamuhay ng kumportable.

sagot ko “Hanggang ngayon ba hindi ka parin sumusuko sa paghahanap sa kanya? Paano kung hindi pala siya taga dito sa Manila? Paano kung nagbabakasyon lang pala siya dito?” sabi ni Alex sa akin “Bro, alam ko at nararamdaman ko, magkikita kami ulit.”

Mabait pa naman si Manong driver kaya naman sinabi ko na diyan na lang kami sa may bungad “Hindi pa ito ang bahay niyo Mam ah? Ang kontrata po ay door to door kahit na saan mang sulok ng mundo ihahatid ang pasahero. Tsaka po, gabi na. Balak ko po na bukas nang umaga na lang babalik pabyahe pa Manila para makapagpahinga na din.” Sagot nito sa akin

magalang niyang sabi “O-okay naman kami, iha. Eto, mahirap pa rin… kumusta na ang mama mo, ang mga kapatid mo?” “Okay naman po kami. Bibisitahin ko lang ang bahay namin dito. Na-miss ko kasi kung saan kami lumaki.” Lingid sa kaalaman ng kanyang mama, may tao siyang pinapapunta doon para linisin ang bahay nila. Kahit may mga bahay na sila sa iba’t ibang parte ng mundo, hindi niya maintindihan kung bakit hindi niya matalikuran ang bahay na iyon.

Simpleng paliwanag ni Manang habang inaayos ang mga dalang gamit. "I see. Dito ba tayo nakatira? Wala ba tayong nabili na sariling bahay natin?" Dagdag na tanong pa niya habang nakatingin sa akin. Ngumiti ako pero may halong pait at lungkot, but I am making it sure na hindi niya ito mahahalata. "May condo ka rin naman sa Manila. Tsaka bibili pa ba tayo eh maayos na maayos naman dito sa ancestral house mo." Turan ko na marahan lang niyang ikinatango.

Mukhang abandoned resort ang narating niya. Tinignan niya uli Ang address sa sulat at tama Naman Ang nabasa niyang pangalan ng Lugar. Walang katao tao. Naglakad Siya ng bigla na lang may tumakip sa bibig niya. Nanlaban Siya pero agad ding nawalan ng Malay. Nang muli Siyang magising ay nasa loob na Siya ng kwarto at laking pagtataka niya ng iba na Ang suot.

Ang hayop na ‘to! “I don’t live here! Hindi ko bahay ‘to. Ni hindi ko nga alam kung nasaan ako. Kung nasaang lupalop ako ng Pilipinas at kung nasaan ang islang ito! Hindi ako tagarito. My life is in Manila. I live in Manila. My family is in Manila!” Her voice echoes. Sa lakas ng kaniyang sigaw ay hindi na nakapagsalita si Archie. Unti-unti itong nag-iwas ng tingin. At kalaunan ay huminga ng malalim.

“As in... mansion? Iyong mansion ng mga Tani?” Tumango ako at ngumiti. “Oo. Pero mansiyon ko lang, sariling mansiyon ko. May kani-kaniya kasi kaming bahay. May sarili ng pamilya si Kuya Miro, kaya nakahiwalay na sila. Ang mama at papa ko naman ay busy sa ibang bansa. Ako lang ang nandito sa Pinas. Sina lolo at lola naman ay nasa New york, ilang buwang nandoon para sa business. Kahit mga may edad na, business is life pa rin sa kanila.”

paliwanag pa ni Dina sa anak niyang si Angela. "Ganoon po ba? Ang akala ko pa naman ay may pamilya siya dito sa Maynila ngunit nasa probinsiya pala lahat at tanging siya lang ang nandito ngayon sa Maynila," sabi ni Angela sa mommy niya. "E, saan po ba siya nakatira ngayon?"

Ilang ring lamang at sinagot nito ang tawag. “We’re here,” sabi niya sa inis na boses. “Tama ba ‘tong address na binigay mo?” “Bakit?” malamig na tanong ni Callie mula sa kabilang linya. “Huwag mo akong pinagloloko, Callie, ah. E, address ‘to ng mga mayayaman sa Manila. Imposible namang dito ka nakatira!” bulyaw niya rito. “O baka naman nangatulong ka na? Palibhasa ay hindi ka na nakatira sa amin kaya kailangan mo nang buhayin ang sarili mo?”