Alamat Ng Tao Mga Nobela at Kwento

Magkahalong pananabik at kaba ang naramdaman ko nang maisip ang bagay na ito. Marahan ako na pumasok ng aming bakuran, inaalala ko kasi na baka magising ang mga tao. Pagsilip ko sa bintana, namataan ko si Mang Adolfo na papaakyat sa taas. Nagtaka ako. Tanging ang library, ang music room, kwarto ni Tita Agnes na minsan lang umuwi gawa ng may condo ito sa ibang city kung saan malapit ang trabaho nila bilang accountant, at ang kuwarto ng daddy ko ang makikita sa taas.

sagot ko sa kaniya. Hindi naman niya ako pinilit pa at iginiya ako sa kwarto ko. Malaki ang bahay, pero hamak laki ng bahay namin sa Manila. Gawa sa wood ang bahay, mula sa flooring hanggang sa itaas. Hindi ko alam na may bahay kami sa probinsya na ito, pero alam ko na maraming properties sina Mom and Dad sa iba't-ibang lugar.

Dahil sa kaniya naman ako uuwi, kahit traffic pa iyan, as long as siya ang uuwian ko wala ang lahat ng iyan. Ang sarap sa feeling sabihin na finally I'm home. Pawi na lahat ng pagod kapag ang isang tao na gusto mo makita ay nasa harap mo na. You will say, 'heaven'. Home na hindi bahay kundi tao. Ang taong siyang sinisigaw ng puso mo. Ang laging hinahanap ko umaga, gabi at magpakailanman. Walang kapantay.

tanong niya kay Manang. “Black, iha,” sagot nito. “Salamat po. Pero saan po banda ang office niya dito?” tanong niya ulit. “Ang office niya ay sa silid niya mismo. Katabing silid mo ang nasa kaliwa,” nakangiti na sagot nito sa kanya. “Salamat po!" “Alam mo, nakakatuwa ka, iha. Kahit na lumaki ka sa Amerika ay matatas kang magsalita ng Tagalog,” sabi ni Manang sa kanya.