All The Hard Work Paid Off นิยาย & เรื่องราว

Pagkasabi niya noon, agad na nagsigawan at nagpalakpakan ang mga empleyado sa opisina. Napunta ang tingin ni Clifford kay Sunshine. “Sunshine, ikaw ang may pinakamalaking kontribusyon kung bakit naging successful ang cooperation na ito.” Ngumiti si Sunshine. “Resulta ito ng effort ng buong team.” Mabilis na lumipas ang mga araw hanggang dumating ang Biyernes. Isang oras na lang bago matapos ang trabaho nang biglang mag-vibrate ang cellphone ni Ashley.

Dalawa kaming gusto kaya natutuwa siya. Minsan talaga, hindi ko mapigilang mag-isip sa kung ano kaya nararamdaman ni Creed sa tuwing nakukuha kami sa mga ganito. 'Yung kung natutuwa kaya siya na nagiging tagumpay ang career namin ni Saskia. Kung natutuwa din ba siya that our hardwork finally pays off kahit paunti-unti lang kapag napo-promote kami sa public. Natutuwa siya? Nagiging proud kaya siya?

Masayang umalis si Sabrina bitbit ang napakagandang resulta ng kanyang pagsisikap. “Finally!” Kulang na lang ay magsisigaw siya sa sobrang tuwa. Halos maluha-luha pa siya sa tuwing naisip na kailangang-kailangan niya ang pera para sa maysakit niyang ama. Kahit papaano, malaki rin ang kikitain niya sa magiging trabaho niya sa eskwelahan. Katunayan, bitbit na niya ang halos kalahati ng kabuuang kabayaran para sa kanyang serbisyo gayong ilang linggo pa bago ang naturang okasyon.

panabay nilang sambit bilang pasasalamat kaya bahagya akong natawa. "Hardworks always pays off." Nakangiti kong sambit sa kanila. It's just a motivation token. "God bless you Ma'am! Pagpalain po kayo!" I smiled genuinely at tumalikod na 'ko mula sa kanila at umalis na rin ang dalawa matapos ang paulit-ulit nilang pasasalamat sa 'kin. Maliit na bagay lang iyon pero... laking tuwa ang hatid sa kanila. Lumingon ako sa gawi ni Jessy at kita ko kung paano ito nagtaas ng kilay doon sa dalawang trabahante.

Pagkatapos iabot ang bayad ay agad akong nagpasalamat sa kanya at masaya akong nag-libot ng paninda ko dahil walo agad nabawas sa balut ko. Hanggang sunod-sunod na ngang swerte ko ngayong gabi hanggang naging lima na lang ang natira. Bawing-bawi na sa kita ko at maagang na bentahan, dapat pala maaga mag-ikot dahil maraming tao sa labas. Medyo, hindi pinalad kanina sa inaaplayan ko na trabaho pero mabuti na lang hindi sumabay ang paninda ko.

siguro about sa business ! naiinis na nga ako ,kasi tatlong araw na syang hindi tumatawag sa akin..kaya heto ako ngayon isinusubsob ang sarili sa trabaho para may pagkaabalahan ..yung anak ko kasi hiniram ng mga biyenan ko,ililibot daw nila sa hacienda el greco..pumayag naman ako para magkabondingan din sila. .hindi ko din naman maaasikasong mabuti anak ko dahil sa daming trabaho sa kompanya..buti at naiahon ko na ito sa pagkalugi na walang hinihinging pera at tulong kay lance.. and I'm so proud of myself!!*^^*at alam ko, na kapag nalaman ito nila daddy matutuwa din sila sa achievement na nagawa ko..

Without the money I earned from this dirty work, it would be impossible for us to get by. I smiled, painfully. “You’re right. Thank you for reminding me of MY PLACE.” “But I’m not giving up,” I added. “Kahit gaano ka katigas. Kahit anong sabihin mo. Gagawa at gagawa ako ng paraan.” He let go of my neck. He tilted his head and an amused smile dazzled in his lips. “I’d like to see you try.” “Then watch me, Sir. Goodnight. Matutulog na po ang bababeng bayaran.”

Mabuti na lang at malaki ang kini-kita ko kaya naman nag-laan ako ng sapat na pera upang mapa-ayos ang bahay at makapag-pundar ng gamit. I'm so proud of myself for doing it. Alam kong marami pa akong pagda-daanan pero hanggang kasama ko si Conrad at para kila Nanay ay magagawa ko ang lahat kahit na mahirap. Napuno ng kasiyahan at kwentuhan ang hapunan na iyon. Ramdam ko na miss na miss nila ako ganun din ako sa kanila. Hindi nila ipina-ramdam kay Conrad na iba ito at nakikipag-sabayan pa ito sa biruan.

"I need to finish it for tomorrow." "Hindi ka ba napapagod sa dami ng ginagawa mo, kuya? I mean, you're just twenty one to carry such huge burden. Hindi ka ba nabu-burn out?" pagtatalak pa niya. "I've had plenty," pag-amin nito. "The only consolation that I have is that I could give my future family a good life due to my hard work. Hindi na kailangan pang magtrabaho pa ng asawa ko. All she'll be doing is to take care of our kids, making home cooked meals for us and loving me. So yeah, all those burn outs were worth it if it means having the life I've always dreamed of."

Turan ko saka ipinagpatuloy na lamang ang ginagawa at pilit na dineadma ang pang aasar nito. Inabala ko na ang sarili sa buong araw para kahit paano ay mabaling sa ibang bagay ang atensyon at isipan ko. Laking ginhawa at pasalamat ko nalang na natapos ang buong araw na hindi ako pumalpak sa trabaho.