Amity นิยาย & เรื่องราว

Yñigo HINDI KO ALAM kung para saan at para kanino ang ngitngit na nararamdaman ko. Nagsimula ito kanina ng mabasa ko ang pakikipag palitan ng chat ni Amira sa kaibigan nyang bakla daw. Hindi ko rin alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng inis at poot. Kagaya rin nung may lalaking gustong magpa picture sa kanya kanina, naiinis ako na may ibang lalaking lumalapit sa kanya.

mga dumadaang sasakyan. "Oo, Amy, positibo ako," sabi ng lalaki sa telepono. “Isang linggo ko nang pinagmamasdan ang babae, at araw-araw siyang pumupunta sa paaralang ito.” “Kung gayon, sa palagay ko ay pupunta tayo ngayong gabi,” sabi ni Amy, na sinulyapan ang litrato ni Heidi. “Sigurado akong magtatagumpay tayo,” sabi ni James. “Taon na kaming magkasosyo, at hindi pa kami nabigo.” “Totoo,” sabi ni Amy, na inaalala ang kanilang nakaraan. "Kami ay nagkaroon ng mas mahirap na mga trabaho kaysa dito. Naaalala mo ba noong nakapasok kami sa base militar na iyon sa Gitnang Silangan at pinatay ang kanilang pinuno habang ang lahat ay tulog?"Si James Arnold at Amy Rodgers ay dalawa sa pinakamapanga

Paulit-ulit siyang nagdasal sa kanyang isipan ng Amitabha Buddha para mapakalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Hindi niya alam na sa kabilang banda, si Cormac ay hindi rin nakatulog nang maayos dahil sa kaiikot niya sa kama. Sa bawat munting ingay ni Amelia sa dilim, parang gusto na niyang ‘kainin’ ito nang buo, pero nagtimpi pa rin. Kinabukasan ng umaga, nagising si Amelia dahil sa tunog ng kanyang cellphone.

I noticed an unknown number and abruptly opened it accidentally when my phone slipped. From: Unknown Number The symbol of the Atomic number 1 and 53. Accompanied with the symbol of 1,8,74,18, and 92. I knitted my forehead and didn't mind it. I was about to place it back on my table, when there's another notification popped. From: Unknown Number Being near you gives me a feeling similar to that of having a rhinovirus. I can’t catch my breath around you. This person is surely Cheese with the Atomic number 39 Yttrium. Interesting...but not my type.

“ Salamat ,tamang tama hindi pa ako nag-aalmusal.Pero sana hindi ka na nag abala pa.” Napailing siya ng sunod sunod,kinagat ng mariin ang labi bago magsalita. “ Ayos lang,kaysa naman masayang hindi ko rin naman kasi mauubos.” Nang tingnan niya sa mata si Stanley,nakagat niya na naman ang labi. Nakatingin si Stanley sa labi niya,nagtaas baba ang adams apple nito.Napaatras siya at tumikhim.

nag uumpisa na akong mag rant ng tampalin nito ang noo ko. "Attitude always win Amelia, kahit ako tanungin mo. She is friendly approachable and bubbly, ikaw para kang mangangagat anytime. That's why people are afraid of you, too perfect, sayang sa ugali," kinunutan ko ito ng kilay at bumangon ako ng kusa.

Sa pagkakaalam niya, nasa facility pa rin ito ng Psychiatric Private Mental Hospital, this is what his cousin's Amelia told him. "Hmn, we meet in Batangas, sa mismong resort nila...minsan kasi kaming niyaya ni Amelia na pumunta sa kanilang family resort. Dexter and Amelia are cousins." nakangiting sabi ni Sharon habang umupo sa pagitan ng dalawang lalaki sa circular patio table. "We were an old acquaintance." dagdag pa ni Sharon.

Sa hospital, Nadatnan ni Amary na nakahiga si Amber sa hospital bed, tulala ito, walang ingay na masaganang umaagos sa pisngi nito ang mga luha. Natigilan si Amary nang makita ang ganu'ng kalagayan ng kaibigan at pakiramdam niya'y pinipiga ang puso niya sa sakit. Lumabas si Kayatana mula sa banyo at agad nitong nakita si Amary at sinalubong. “Amary, hija!”

Maging si Nay Mildred hindi rin pinag sasabihan ni tay Albert ng dinadala niya. Pinagmasdan na lamang ni Zoey ang matanda habang nakatinigin sa alaga nitong bonsai. Tulad ng proseso ng paggawa ng bonsai, mahaba din ang pasensya ni tatay Albert, pero nakita ni Zoey na naging maigsi ang pasensya nito at nawala na ang hilig sa paggawa ng mga bonsai, lalo pa at naging mainipan na din ito. Nagsimula na mapansin ni Zoey na ikinabalisa ni tatay Albert ang napagusapan nila ng lalaki noon sa shop. Ang alam niya ay tungkol sa puwesto ng shop ang napagusapan nila ngunit di niya pa ito nakumpirma, nalaman lang niya ito kina mang Terry pero di naman binanggit ng huli ang lahat ng detalye.

CHAPTER 475 Halos isang buwan na nga na namamalagi si Amara sa London at nag eenjoy naman sya ngayon sa kanyang mga ginagawa kaya naman nakakalimutan na nya ang nararamdaman nyang lungkot simula ng umalis sya ng Pinas. Pagkarating nya kasi noon sa London ay agad nga syang naaliw sa kakagala nila ng ate Charmaine nya. Matagal na kasi na naninirahan sa London ang pinsan nyang si Charmaine doon na kasi ito nagtatrabaho at paminsan minsan nga ay sumaside line nga ito ng pagmomodel. Kagaya kasi ni Amara ay maganda nga rin ang pinsan nyang ito at marami rin talaga ang nagkakagusto rito kaso ay pihikan nga ito sa lalaki kaya hanggang ngayon ay wala pa rin itong nobyo. Matanda lamang naman ito ng li