Novel & Cerita Amity

"Don't be, magdi-dinner lang naman tayo." "Medyo nahihiya kasi ako sa mga kaibigan mo." "Bakit? They're just normal people." "Nakaka-conscious kasi. Ang yayaman ng mga kaibigan mo, mga big shot at ang ga-gwapo—" "Gwapo?" Pagputol si Luther sa sasabihin ni Amelia. "They're ugly Amelia. Guni-guni mo lang iyon." "Hindi kaya. Totoo naman, they're all so handsome pati na rin Bene—"

[Amelia] "ATE! ATE! ATE!" Mahigpit na yumakap sa leeg niya si Amon ng dumating ito kasama ang nanay niya. "A-Ate, kiliti-kiliti ako!" Nakabungisngis si Amon kaya naglalabasan ang bulok nitong mga ngipin dahil sa palaging pagkain ng chocolate. Apat na taon na si Amon at hanggang ngayon ay bulol pa rin ito.

wika ng babae. "Amie, ano bang gusto mong gawin namin para mabayaran ang kasalanan niya sa 'yo? Muntik ka nang mamatay, anak," maluhang sabi ng ama ni Amie. Si Amie Adamo ang kaisa-isang anak ng mayamang pamilya. Nakatira sila sa bayan ng Dalandan, ang karatig bayan ng Bayabas kung saan ako galing. Mahal na mahal ng mga Adamo ang kanilang anak kaya 'di nila hinahayaang masaktan iyon. Dahil sa sobrang pagmamahal, lahat ng gusto ni Amie ay sinusunod nila maliban na lang sa isang bagay na hindi nila kayang ibigay sa kaniya.

Thank you. Kakatapos lang ilibing ni Amaya and the people are now going to the big tent kung saan may mga snacks and juices but me? Nag pa iwan muna ako. "Hayst, Amaya kessy V. Houston, bagay na bagay sa iyo ang pangalan mo, it's so beautiful." I laugh. "Lalo na ang Amaya which means night rain, tama ba?" Umupo ako sa grass at sinindihan ang mga kandila. "Even our names are bestfriends. Amaya means Night rain, while my name Adrienne means Dark lady from the sea. It's so perfect."

tanong n'ya kaagad kay Amy. "overtime. I had so many things to do sa office and I need to stay late para matapos lahat kasi ibang trabaho na naman ang gagawin ko bukas." sagot naman nito na malalaman mo talaga sa boses kung gaano ito kapagod. Amy is actually rich and she owns her own apartments sa lugar nila para paupahan at doon narin nakatira ang kaibigan nito. Tutol ang mga magulang nito sa pagpapatayo ni Amy ng apartment sa squatter area pero yun ang gusto ni Amy kaya wala ng nagawa ang mga ito and aside sa paupahan nito, may sarili din itong firm because she's also an engineer.

Pakiramdam ko ay mapipilipit ang buto ko sa higpit ng hawak niya. Dahil sa bugso ng galit at depensa, malakas kong hinampas ang balikat niya gamit ang kabilang kamay ko para makawala. "Hindi ka ba talaga titigil?!" asik ko sa kanya habang sapo ang nasaktang braso. "Ano bang gusto mo?!" "Anong gusto ko?" asik ni Amesyl habang pasuray-suray na lumalapit sa akin. "Ang gusto ko ay umalis ka rito sa mansyon at layuan mo si Tyler! You don't belong here!"

“Kundi yugto.” Tahimik. “Ysa,” sabi ni Amy, “this is beautiful.” Napaluha ako. “Takot din ako,” amin ko. “Natural,” sagot niya. “Pero mas nangingibabaw ang excitement.” Tumango ako. “Oo.” “Mas nangingibabaw ang saya.” “Oo.” “Mas nangingibabaw ang pag-asa.” “Oo.” “Mas nangingibabaw ang pagmamahal.”

Ang pananabik, kaginhawaan, at sama ng loob—lahat ng emosyong ito ay sabay-sabay na sumabog. "Sa... sa wakas ay nakita ko na kayo, ako... ako..." hikbi ni Amara na hindi na maituwid ang pagsasalita. Maging si Tygar, na isang matangkad na lalaking may taas na halos 1.9 meters, ay nagkaroon ng luha sa mga mata. Nang makita niyang umiiyak si Amara, may demonyo sa loob niya na gustong sumabog at patayin si Damien.

“Di na niya ginising pa. Hindi niya alam kung anong mangyayari sa meeting na ito. But whatever happens, gagalingan niya. Sabi ng dad, ang bagong tayong financial institution na ito lang ang sumasalo sa hacienda at patuloy na nagpapautang sa kanila sa kabila ng pagkakaroon pa ng malaking balanse. Kaya, pagbubutihan niya. Kahit naman pa-easy-easy lang dati sa school, may laman naman ang utak niya kahit papaano. “You can do this, Margaux. Sanay kang humarap sa mga tao.” Hindi naman siya nahirapang hanapin ang pakay. Nasa business center iyon ng Bacolod. Isang dalawang palapag na gusali. It was modern and minimalist. Sa isang bahagi ng pader ay may nakapaskin na malaking letra: A. Kinuha niya an

Pagmamahal din iyon—na tahimik, hindi sinasabi, ngunit naroon. Si Amara, sa kabilang bahagi ng lungsod, ay abala sa park. Tinitingnan niya si Jayden habang naglalaro sa swing, nakangiti, walang inaalala. Sa simpleng tanawin na iyon, tila okay na ang lahat. Ngunit sa bawat tibok ng puso niya, alam niyang hindi pa tapos ang lahat.