Ang Aking Kahinaan 5 소설 & 이야기

PETERSON Actually, kanina pa ako gising at nagtutulog tulugan, dahil gusto kong malayang pinagmamasdan ang itsura ni Angela sa ibabaw ng dibdib ko. Hilo pa rin ako sa nangyari at hindi ko rin alam kung paano ako napunta sa kuwarto na 'to. Pero isa lang ang napansin ko sa'kaniya na kahit pala bagong gising ito ang ganda pa rin niya. Mas lalo tuloy akong na attract dito, sabagay kahit noong unang kita ko pa lamang dito ibang iba na talaga ang taglay na gandang taglay niya. Walang sinabi ang mga beauty queen na nakikita ko sa mga telivision at mga nakasalamuhang babae sa mga elite society club.

"Gagawin mo ba o tatanggalan kita ng trabaho? Napaka simple ng pinapagawa ko. Maghahalikan lang tayo sa harapan niya. You don't need to say anything." "Hindi pa ho ako nasasaktan physically sa tanan ng buhay ko.." "I know at babayaran kita para duon. Sapat na ba ang 50 thousand pesos?" END>>>

Halos sabay kaming natahimik matapos kong sabihin iyon. At kahit ramdam kong umiinit na naman ang mukha ko… hindi ko binawi ang tingin ko sa kanya. Pero agad din akong napabuntong-hininga. “But…” Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya ngunit nanatili siyang tahimik. “Five years ang agwat natin.” Mahina akong napangiti ngunit may halong pagod iyon. “Mas matanda ako sa’yo.”

Maya-maya ay narinig ko siyang tumikhim, ako naman ay naghihintay sa kanyang sasabihin. "Pahinga ka kaya muna?" hindi iyon utos, kung hindi isang katanungan. Wala kasi akong alam tungkol sa salitang pahinga. Hindi ako basta basta napapagod maliban na lang kung masyadong titik ang araw. Iyon lang naman ang kahinaan ko wala ng iba, maliban na lang sa ngayon. Kung dati, wala akong ibang kahinaan, ngayong naisilang na sa mundong ito ang kalahating bahagi ko, nagkaroon na ako ng dahilan para magkaroon ng kahinaan at kalakasan.

Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko ngayon. "Tama ka. Hindi na ako nakipagkita sa kaniya dahil wala na akong maaaring ipagmalaki sa kaniya. Naibigay ko na sa 'yo ang tanging bagay na ipinagmamalaki ko. 500k. 500k para sa virginity ko." kinakapalan ko na lang ang mukha ko. Bahala na. Mukha naman siyang mapera at mukhang hindi basta-basta. Naging totoo lang ako sa presyo na sa tingin ko ay tamang kabayaran sa pagkababae ko.

Panadaliang tumigil ang pag hininga ko. “And I don’t want anyone else to have you.” Nakatitig lang ako sa kanya, hindi pa rin alam kung anong gagawin sa impormasyong unti-unting bumabagsak sa akin. “Five hundred million isn’t enough for you,” dugtong niya, this time softer. “Hindi gano’n ang halaga mo. Mas mahalaga ka pa sa pera.” Bahagya akong napakurap.

Parehong umaapaw sa tuwa ang mga puso namin. “Epektibo pala ang five days sex. Iyon lang pala ang sikreto.” Pilyong bulong nito. Napaaray ito ng kurutin ko. “Loko ka talaga. Ang sabihin mo mahilig ka lang talaga!”

Naghahanda sa posibilidad. What if nahihirapan na siya sa sitwasyon namin, at dahil nasa malayo siya, nakatagpo na nang babaeng tunay na magpapasaya sa kanya. A real woman, with a large breast, sexy butt. Wearing five inches red stellito with her red dress too at above the knee ang haba. Walking like a goddess mahaba ang blonde na buhok, long legged-- like a matured woman. Laging ganoon ang scenario sa utak ko. Samantalang ako, flat chested na nga! Kinulang pa sa height! He sighed..

Hindi parin sila nagbibitaw ng kamay kaya ngitian ko nalang yung babae. "Ako naman si Seina, isang seer. Kaso hindi pako masyadong hasa sa paggamit ng kakayahan ko, pero okay lang yun kasi alam kong mag iimprove din ako dito sa Shanya." Pagpapakila niya.

Hindi lahat ng tao ay nabibigyan ng espesyal na kakayahan. Nabibilang lang sa mundo ang nagtataglay nito. Nasa sa iyo na nakadepende kung gagamitin mo ito sa kasamaan o kabutihan ngunit... bakit ako pa? Bakit ako pa ang napili na magkaroon ng isang pambihirang kakahayaan? "Number 056. Ikaw na ang sunod!" sigaw ng babae.