Asik-asik Falls Philippines の小説・ストーリー

You know pang-aasar ba. I feel refreshed after doing all my work. "Good job, Ms.Larckstone." Masayang bati sakin ng isang director. After kase ng shoot ko sa pasig dumiretsyo kami dito sa Laguna, one of the tourist spot. Taytay Falls, Majayjay Laguna. "Salamat Direc." matamis kong sagot bago ko piniga ang basa kong buhok. Tumalon kase ako sa falls kaya ito basang basa akong umahon. Binalutan naman agad ako ng tuwalya ng aking assistant.

Hindi alam ni Mang Delfin kung itutuloy ba niya ang sasabihin at no'ng magsasalita na sana siya ay si Nicholas na ang sumagot. “I got injured during the search. Pero malayo ito sa bituka. Ang mahalaga ngayon ay nakita na ang mga kabayo at naibalik na sila sa kulungan. Sa ngayon ay kailangan nating malaman kung bakit nakawala lahat ng mga kabayo nang sabay.”

Carrick said to his wife and kiss her softly. "Okay here we go, Dinalayan falls wohooh!" Sigaw ni Jocko. Nang matapos kaming mag almusal ay nag-ayos na ang lahat para magtungo sa sinasabi nilang Dinalayan falls. Dito lang din iyon sa bario ng San Felipe kaya sumama ako dahil gusto ko itong makita dahil balita ko'y maganda raw doon.

Dahil sa pagod sa mga kaganapan ngayong gabi, nagpasya akong magtungo sa convenience store ng ospital upang kumuha ng quick snack. Pero, may natamaan akong nakakagulat habang pababa ako ng hagdan. Nandito si Christian, na dapat ay magtatrabaho ngayong gabi. At sa kanyang mga bisig ay walang iba kundi ang kanyang bagong assistant, si Peyton Sullivan! "Mr. Clark, ako ang may kasalanan. Napilipit ang ankle ko pagkababa ko ng sasakyan, at ngayon, hindi tayo makapag celebrate ng Pasko ng maayos."

Pinikit na lang din niya ang mga mata dahil nakaramdam siya ng antok, her pregnancy is really something it's making her sleepy all the time. "Dear passengers please buckle your seatbelt as we are about to land at Lucario's international airport, Thank you!" Asia felt the happiness after the long flight they had from italy to Philippines, groggy siya sa antok dahil hindi siya gaanong nakatulog.

sagot ng lalaki. "Ano naman ang masama kung dalawin kita paminsan-minsan, Carlo.. may magagalit ba? Or baka naman umiiwas ka lang dahil mahal mo pa rin ako." nakangiting tugon nito sa lalaki. Napapa-iling naman si Carlo sa tinuran ng babae. "Alam mo, Joanna, nung nasa Amerika ako, I really thought I have not forgotten you. Kaya takot ako noon na bumalik dito sa Pinas, eh. Kasi hindi ko alam kung paano ka haharapin. But now..... now that I am here, I am very much sure that I have forgotten you, I've really gotten over you. Nakalimutan ko na ang sakit ng ginawa mo sa akin noon. Naglaho na ang poot, galit at panghihinayang na nararamdaman ko para sa iyo. Natanggap ko nang hindi talaga tayo para

My eyes widened as I saw it, I took a deep breathe as soon the fall. Gumapang ang lamig sa buong katawan ko. I gasped for air as I swam up. Fucky shit. What happened? Kunot noo kong binalingan ang parte kung saan ako nahulog. How did I fall from there to here. I turned around and look at my surroundings. Kung hindi ako nagkamali ay ito ang lugar na tinuro ni Asmo sa akin, ito lang naman ang nag iisang waterfalls sa kagubatan.

Philippines 1930 BUMABABA SILA ASULA at Wave sa ibabaw ng rooftop ng resort. Hindi niya alam kung bakit siya dinala rito ng misteryosong lalaki pero wala na siyang pakialam. Gusto niya ngayong makapag-isip nang maayos. At mukhang alam iyon ng lalaki dahil dinala siya rito.

Mas masakit kesa sa dapat. --- Ang charity event ay ginanap sa isa sa pinakamagarbong hotel sa siyudad. Puno ng magagarang kasuotan, ingay ng tawanan, at masasarap na inumin ang ballroom. Kumikinang ang mga chandelier habang nagkukwentuhan ang mga kilalang personalidad sa lipunan. Dumating si Tristan kasama si Viviana. Magkaakbay. Suot niya’y itim na suit at royal blue na tie. Si Viviana naman ay naka-pink na gown, may lace ang dulo. Perfect couple kung titignan.

Tatlo! Halos umangat ang sikmura ko. Pakiramdam ko ay huminto kami saglit, slow motion ayon sa termino nila. Pagkatapos ay naramdaman na lang ng aking balat ang malamig na tubig ng dagat. Nagmulat ako, namalayan ko na lang na hindi na pala ako nakayakap sa kan'ya. Inalis niya na ang takip sa mukha. Sampung segundo bago kami bumalik sa pagiging nilalang ng dagat.