Filipino Monsters Novels & Stories

Chapter 19.2: Ang Sakit ng Unang Pagkabigo Written By: Cristina de Leon PUMUNTA SILA sa batis at naupo roon kung saan may isang malaking bato sa gilid. Pinakalma muna niya ang sarili niya bago tuluyang magsalita. "MASTER WAYNE—" Mag-uumpisa pa lang ng sasabihin si Lana ay hindi na agad iyon natuloy dahil sinugod na ng yakap ni Wayne ang babae.

Marami ring turista ang bumisita dito. Lumipat ang camera. Isang malaking bilang ng mga undead ay lumitaw sa labas ng lungsod. Ang pinakamaraming bilang sa lahat ay ang mga kalansay, ngunit meron ding iba, tulad ng mga kakaiba at pangit na hitsura ng abyssal monsters, wraiths, undead giants, at iba pa.

All they did is to poke fun and tricked him. Kailan siya masasanay? "Kung babalik kayo sa dagat, bahala kayo. Pero ako, I like it here." Ani Wanda. She's now fully covered. Parang balewala dito ang mga sugat na tinamo sa mga unggoy. "This place is infested with monkeys and they attacked you. Paano kung hindi lang unggoy ang nariyan? Like ahas, tigre--"

sabi ni mommy sa akin na naluluha. "Mom, kung wala po talaga ito ay huwag mo nang isipin pa 'yon, okay? Kung wala po 'yon sa mga pawnshops dito sa Maynila ay sigurado po ako n'yan na nandito lang po 'yon sa mansion. Wala naman pong magnanakaw nito sa inyo, eh. Sigurado ako na misplaced o nahulog mo po 'yon. Mahahanap o makikita mo rin 'yon kung nandito lang 'yon sa mansion natin, mommy. Kahit hindi nila nahanap ang necklace mong 'yon at least ay nalaman mo ang totoo na hindi ito isinangla at posibleng hindi naman talaga ito ninakaw kagaya ng pinaghihinalaan mo po. Sigurado po ako na nandito lang po 'yon sa mansion natin. Ba't hindi mo po subukan na hanapin muli lalo na dito sa kuwarto mo, mo

Tila umigting ang bagang nito sa sinabi ko't nalukot ang gwapong mukha. "Sige-isa pang supot may makakadyot!" Nanggigigil na sabi nitong walang ingat na hinapit ang beywang ko, damang dama ko ang init ng katawan nitong dumaiti sa katawan ko. Parang binuhusan ako ng isang baldeng yelo sa narinig. Did he speak tagalog? Gosh Am I hallucinating? Nawala tuloy ang pilyang ngiti ko sa labi't nag-iinit ang pisngi ko sa hiya. "Akala mo hindi ko naiintindihan ang sinabi mo? For your information I am living in the Philippines all my life!" Napatameme ako sa narinig. God, I have never experienced so much shame in all my life except now! Bullshit!

Umiiyak si Ate habang si Tita Carmen naman ay tahimik at tulala. At bago pa man sila tuluyang makaalis, tinawag ulit sila ni Lola. Mukhang hindi pa nakuntento sa mga pinagsasabi. "By the way, I forgot something," she trailed and raised her middle finger. "FUCK YOU! MONSTERS!" Mura niya kina Ate at Tita Carmen, saka ako hinila. "Lola!" "What? I don't like them! Isang asal squatter, at isang retokadang monster!”

The combination of white, beige, and gold gives her the feeling that she’s part of a fairytale movie. Agad siyang umupo sa napakalambot na kama at inihulog ang kalahati ng kaniyang sarili. “This is my last day here in the Philippines.” She bit her lower lip and closed her eyes. Pinipigilan na tumulo ang luha na gustong kumuwala. Mariin siyang pumikit at umiling. Tulala sa kawalan habang inaalala ang araw na kasama niya si Clinton.

Sapphire's Point of View VIOLET, skinny, scaly, and slimy monsters called lures are everywhere. Hindi ko maiwasang manginig sa takot by just looking at how sharp their nails and teeth were. Ni hindi ko magawang magbiro, dahil maging ang partner in crime kong si Evagne at sumisiksik sa akin.

Hindi ilegal doon ang drag racing, di tulad dito sa pilipinas. Lumapit naman sa akin si Andrew one of my new friend dito sa pilipinas. "Man, that was really nice. But Max is a legend." Saad nito. Napakunot naman ang noo ko. "What legend?" Naitanong ko. Legends are for dead people only. "Max is a monster in tracks. Kilala siya ng lahat dahil sa bangis niya sa pangangarera, kaya hindi nakakapagtataka even you was defeated." Sagot naman nito.

Pwe! “Sino ka naman pogi? Where'z your name?” tanong ni Anabel. Putragis na ‘to! Nawawala ba ang pangalan ni Xian? Tang-- Where’z your name ampucha! May pa hawak-hawak pa siya sa dibdib ni Xian at ang lakas pa ng loob niyang kumindat. Pakiramdam ko lahat ng balahibo ko sa braso ay nagsitayuan, nakakakilabot. ‘Yong parang kinindatan ka ni Annabelle ‘yong sa horror film, gano’n na gano’n si Anabel, nakakakilabot! Hih!