I Saw The Fall Of The Philippines นิยาย & เรื่องราว

Namimiss ko na ang magdrum, matagal na akong hindi nakakapagdrum eh kasama ang mga kaibigan ko. Ang saya dito sa Pilipinas no? Wala man lang problema. Palaog-laog ka lang, pakain-kain, wala kang kalaban na papatayin. Dito kasi sa Pilipinas nawawala ang mga kasalanan ko samantalang sa Japan..lumabas ka lang ng gate kailangan may dala ka ng katana para mapatay mo ang mga nag-aabang sayo samantalang dito...haaay! Tahimik na nga, nahanap ko pa ang mamahalin ko buti nalang ipinadala kami dito ni king shinsetsu para mabantayan si Prince.

*Bang* *Bang* *Bang* Narinig kong si Tristan ang nagpaputok ng baril na 'yon dahil wala na akong nararamdaman na putok ng baril na tumatama sa Van. I cried a lot for this day, I thought I was strong enough but this day is a freaking nightmare to me. This is my first time in the Philippines and I can't believe it will be a shooting day.

Isinandal ko ang sarili ko sa upuan nang magsimula nang umandar ang sinasakyan naming eroplano. Hanggang sa muli, Philippines.

giit ko habang tinitingnan silang dalawa. Nakukuha ko naman ang punto ni Tito. What will happen to my life and missions in this country if I move to the Philippines to hide? Because I'm going to hide, I feel like a chicken, and it appears that I'm wimpy. I didn't go through the trouble of training and putting in the effort to get here for nothing.

Hindi raw sila titigil hangga't hindi raw si President Chavez bumababa sa kaniyang position sa palasyo ng Malacanang. END OF BREAKING NEWS PHILIPPINES. Halos madismaya ako at hindi makagalaw nang mapanuod ko ang balita dito sa sala nang pumasok ako. Nahilo ang ulo ko sa balitang iyon kaya napahilot ako sa aking sintido. Halos mangdilim ang paningin ko. Hindi ako makapaniwala! Nagrarally ngayon ang mga Filipino para pababain sa puwesto si Presedent Chavez? Hindi ito magandang biro.

sabi ni Sanya. "Malapit naman na tayo, atsaka matutuwa yun sa mga pasalubong natin sa kanya" sabi ni Josh. Ngumiti ako. Although heart broken, may isang rason para sumaya ako sa pag uwi ko sa Pilipinas. I'll finally get to see my daughter. I missed her at napagdesisyunan kong sa kanya nalang muna i focus ang attention ko. "Attention sir and ma'am we'll be landing in a few minutes to our beautiful country. Welcome back to Philippines" sabi nung piloto sa speaker.

he told me. "We'll talk about that later," nakangiting sabi ko na lamang sa kaniya. "You can sleep for a while. Gigisingin nalang kita kapag nakarating na tayo sa hotel na tutuluyan mo." Sinandal ko ang ulo ko sa bago tumingin sa labas. The painful memories of my past seemed to fade upon seeing those buildings that I've missed. I realized that, despite all the hardships and struggles, the Philippines was where my roots were.

bulong nito What? Humigpit ang hawak ko sa anak ko ng marinig ko ang sinabe ni Kiel. Lumipad na kami sa kawalan at kitang kita namin ang mga gusali sa ibaba hanggang sa matabunan na ito ng mga ulap. I gonna miss the philippines!

Dahan-dahan kong inangat ang aking paningin at halos buhusan ng malamig na tubig ang buong pagkatao nang makumpirma kung sino ito. 'My man. My reason why I want to go back in the Philippines.'

"Two of the most successful business couples in the Philippines were declared dead on arrival this morning. Engineer Akem Jhyun Lee and his wife, Architect Oseanna Lee, had a plane crash after their business trip in Palawan..." My teary eyes remained on the television as my parents' pictures were flashed after a popular female newscaster had declared the headline. My heart started to beat fast and loud. Hindi ako makapaniwala sa napanood ko. But the footage and information were all there. Pero wala akong maintindihan kahit isa! Maybe because I was still holding on to my parents' promise that they will come home early today. Umaasa na baka marahil, gawa-gawa lang ng may mga galit sa kanila.