Bahay Na Pula Plot

Ilang taon nang kasal si Adelaide Rufino sa nag-iisang tagapagmana ng Villareal Group. Sa mata ng lahat, isa siyang masuwerteng asawa. Pero sa loob ng bahay ng mga Villareal, isa lang siyang bisita na hindi kailanman tinanggap. Ginawa niya ang lahat para mapabilang. Nagpakapagod, nagpakasakripisyo, at halos mawala ang sarili, basta lang may mapatunayan sa pamilya ng asawang si Felix Villareal. Hanggang sa isang araw, gumuho ang mundo niya. Nalaman niyang peke ang kasal nila. Hindi siya ang tunay na Mrs. Villareal. Ang pangalan sa likod ng lahat ng papeles ay sa matalik niyang kaibigang si Angela. Mas masakit pa, alam ito ng mga magulang ni Felix mula pa sa simula. At ang dahilan kung bakit hindi siya kailanman tinanggap ay simple at malupit. Hindi siya makapagbigay ng tagapagmana. Baog siya dahil sa isang aksidenteng nangyari habang inililigtas ang lalaking inakala niyang asawa. Sa araw na iyon, nawala ang pagmamahal. Napalitan ito ng pagsisisi. Pero hindi si Adelaide ang babaeng mananatiling nakaluhod sa sakit. Sa halip na magmukmok, gumawa siya ng plano. Isang planong sisira sa mga taong nagnakaw ng tiwala, panahon, at buhay niya. At ang unang hakbang ng kanyang paghihiganti ay ang pagtanggap niya ng kontrata bilang Mrs. Yuchengco. Hindi para magmahal. Kundi para gumanti. Gagawin niya ang lahat, mapagbagsak lang ang mga ito, kahit pa ipagkuno niya ang sarili sa lalaking hindi naman niya kilala.

Nagising na lang si Kiana Elowen Dimatibag sa bisig ng arogante at cold na boss niya na si Leander Aguirre. Akala niya'y hindi nito malalaman na siya ang babaeng nakaniig nito dahil tulog pa ito ng umalis siya pero nagkamali siya, nalaman ni Leander na siya ang babaeng nakatabi niya ng gabing iyon. Nakuha na nga ang virginity ni Kiana, niloku pa siya ng boyfriend at stepsister niya nang mahulo niyang magkatabi ang dalawa sa sarili niyang silid. Dahil sa maraming nangyari, nagpasiya siyang mag-resign pero hindi siya pinayagan ni Leander, bagkus nag-offer pa ito sa kaniya ng isang alok na hindi niya inaasahan. Tatanggapin ba niya ang alok ng binata pagkatapos ng gabing nakasiping niya ito o lalayo siya?

First Generation: Entangled Hearts Series #1 Anak nang isang kilalang business owner si Katherine Victoria Von Schmitt. Matapos niyang magbakasyon sa ibang bansa, umuwi kaagad siya sa Pilipinas, at dumiretso sa kanilang bahay. Ngunit hindi niya inaasahan na may naghihintay pa lang malaking problema sa kaniya. Her father was using illegal drugs, got addicted to gambling, and drank liquor as if his life depended on it. Ang nakaiinis pa ay walang alam si Katherine sa mga bisyo ng kaniyang ama. Kung hindi pa dumating ang mga lalaking hindi pamilyar sa kanilang bahay, baka habang-buhay ‘yon itatago ng kaniyang ama. “Your father had a huge debt, Miss Von Schmitt.” Para siyang pinagbagsakan nang langit, at lupa. Ni hindi niya alam kung paano magre-react, dahil sa kaniyang narinig. Nagkaroon sila nang malaking utang, at imposible raw na mabayaran niya ‘yon. Millions din ‘yon, at malaki ang interest kaya mas lalong lumalaki ang utang ng kaniyang ama. “Sign the damn document, Miss Victoria. Be my contracted wife and carry my child,” he mumbled dangerously. “Once you fulfill your duty, you will be free from this setup. You’re not going to pay his debt anymore.”

Walker, G.R.O, Prostitute. Iilan lang na tawag sa uri ng trabaho ni Agatha. Ganda ng mukha at katawan ang tanging puhunan ng isang kwela at pilyang dalaga na mula nang magkaisip ay nasa mundo na ng bahay-aliwan ng mga lalakeng sabik sa tawag ng laman at handang magbayad para sa panandaliang-aliw. Maaari kayang baguhin ng tadhana ang maruming kapalaran niya kapag nakilala niya ang gwapong CEO na si Mr. Khevin Tolentino? Isang istriktong Boss na umpisa pa lang ay nandidiri na sa pagkatao niya? Paano mabubuo ang pagmamahalan ng dalawang nasa magkabilang uri ng mundo? May pag-asa ba ang gaya ni Agatha na makapasok sa mundo ni Khevin? Kung sa simula pa lang ay ayaw na siya nito bigyan ng pagkakataong maging bahagi ng buhay ng gwapong CEO?

Dalawang buwan ng mamatay ako, napagtanto ng mga magulang ko na nakalimutan nila akong iuwi mula sa lakad nila. Naiinis na sumimangot at sumigaw ang ama ko. “Dapat siyang maglakad mag-isa mismo. Kailangan ba niya talaga itong palakihin?” Ang kapatid ko, na mayabang, ay binuksan ang chat namin at nagpadala ng emoji, kasama ng message. [Mamatay ka na dyan. Sa ganitong paraan. Kami ni Scarlet ang maghahati sa pamana ni Lola.] Wala siyang natanggap na sagot. Habang malamig ang ekspresyon, nagsalita ang nanay ko, “Sabihin mo sa kanya na kapag nagpakita siya sa kaarawan ng lola niya sa tamang oras, hahayaan ko na ang pagtulak niya kay Scarlet sa tubig.” Hindi sila naniniwala na hindi ako nakaalis ng gubat. Matapos maghukay ng malalim, nakita nila sawakas ang mga buto ko.

Halos muntik lang naman malunod habang lumalangoy ang kapatid ni Hadden, at para diyan, itinulak niya ako sa pool pagkatapos itali. Iniwan niya lang ako ng maliit na butas para sa hangin na may sukat na isang pulgada. Sinabi niya na pagbabayaran ko ang lahat ng doble para sa bawat pagdurusang dinanas ni Julia. Hindi ako marunong lumangoy. Wala akong magawa kundi subukan ang aking buong makakaya habang umiyak ako at pinakiusapan siya na pakawalan ako. Pero ang natanggap ko lang ay leksyon. “Hindi ka matututo kung hindi kita tuturuan ng leksyon ngayon.” Nagpumiglas ako para manatiling nakalutang, pero… Inabot ng limang araw bago naglaho ang galit ni Hadden at itinigil niya na ang pagdurusa ko, pero huli na ang lahat. “Pakakawalan kita sa pagkakataong ito, pero huwag mo nang uulitin ang parehong pagkakamali!” Namatay na ako sa pagkalunod.

Walang mga lalaki sa aming nayon. Kapag umabot ng 18 taong gulang ang isang babae, sumasailalim sila sa isang seremonya ng pagdating ng edad sa ancestral hall. Suot ang mga damit pang-seremonya, pumila sila para pumasok, at paglabas nila, ang mga mukha nila ay may halong sakit at saya. Noong ang panganay na kapatid na babae ko ay naging 18, pinagbawalan siya ni Lola na dumalo. Gayunpaman, isang gabi, lumusot siya papunta sa bulwagan. Paglabas niya, hirap siyang maglakad, at may dugo sa pagitan ng mga binti niya.

Sa loob ng siyam na taon, buong pusong ginampanan ni Isabelle Reyes-Santiago ang pagiging isang perpektong ina at asawa. Tahimik siyang sumuporta kay Lucas—sa kanyang negosyo, sa kanyang reputasyon, at sa kanyang ambisyon. Nanahimik siya sa likod ng camera, sa mga board meeting na hindi siya inanyayahan, at sa mga sandaling kailangan niya ng karamay pero wala ni isang halik o salitang ginhawa ang kanyang nakuha. Ang mas masakit? Wala siyang lugar sa sariling tahanan. Hindi lang si Lucas ang may paboritong kasama. "Mas gusto ko si Tita Karina kaysa kay Mommy!"—sambit ng anak nilang si Marcus habang nakangiti si Lucas, tila sang-ayon. Ginawa na ni Isabelle ang lahat para mapanatiling buo ang kanilang pamilya. Pero imbes na pagmamahal at respeto, ang gantimpala niya’y pagtataksil at pangungutya. Habang binubura siya mula sa buhay ng asawa’t anak, si Karina Sison—ang ex ng kanyang asawa—ang inilalagay sa pedestal. Ginawang presidente. Ginawang reyna. Hanggang sa dumating ang gabing iyon. Ang gabing tuluyan siyang nagising sa katotohanan—na minsan, kahit gaano mo kamahal, hindi mo na kayang manatili sa isang lugar na matagal ka nang hindi pinipiling mahalin pabalik. Pagod na siyang umasa. Pagod na siyang maging tanong sa pamilyang matagal nang may sagot—at hindi siya iyon. Kaya handa na siyang magpalaya. Handa na siyang iwan ang tahanang dati niyang ipinaglaban, sa piling ng mga taong mas masaya nang wala siya. Ngunit nang sa wakas ay iniabot na niya ang annulment papers sa kanyang asawa… Hindi galit ang sumalubong sa kanya. Hindi rin pakiusap. Kundi isang malamig na titig lang. Isang mapanganib na ngiti. At ang mga salitang… “You’re not going anywhere, Isabelle.”

Matapos mamatay ng aking asawa sa isang car accident, walang sawa akong nagtrabaho sa pagpapatakbo ng isang maliit na restawran upang palakihin ang aking anak na si Henry. Bago ang kasal ni Henry, nanalo ako ng walong milyon sa lotto. Tuwang-tuwa ako, nagpasya akong ibenta ang restaurant at sa wakas ay tamasahin ang pagreretiro. Kaya naman, tumawag ako upang sabihin kay Henry ang tungkol sa pagbebenta ng restaurant, ang kanyang karaniwang magalang na fiancee ay nagbago ang ugali. "Hindi mo naman inaasahan na susuportahan ka namin, 'di ba? Halos kaka-simula lang natin magtrabaho!" Binantaan niya pa si Henry, "Kung gagastusan mo ang mama mo gamit ang pera natin, hindi na natin itutuloy ang kasal!" Nakipagtalo sa kanya si Henry ngunit pagkatapos ay sinigurado, at nangako siya, "Nagsumikap ka na nang husto, Ma. Aalagaan kita." Gumanda ang pakiramdam ko, Binalak kong bigyan siya ng dalawang milyon para makapagsimula ng negosyo. Kinabukasan, nakatanggap ako ng tawag na nagsasabing si Henry ay nasangkot sa car accident at agad na nangangailangan ng limampung libo para sa operasyon. Agad kong ipinadala ang pera, ngunit pagkatapos, nawala si Henry. Desperado, matapang akong dumaan sa isang bagyo upang hanapin siya sa lungsod niya, ngunit napunta lamang ako sa isang kasalan sa isang mamahaling hotel. Naroon si Henry, nakikipag-toast sa isa pang babae “Ma.” Ah, at ang katabi niya? Ang aking “patay” na asawa mula noong nakaraang sampung taon.

Isang puwesto na lang ang natira sa lifeboat nang lumubog ang yate, ako ang pinili ni Hendrix Zuckerman. Nailigtas ako, pero hindi ko kasing palad si Yana Bridgeton. Hindi na niya nahintay ang ikalawang lifeboat nang malunod siya sa karagatan, tuluyan na ring nawala ang kaniyang katawan. Nagkunwari si Hendrix na wala siyang pakialam habang ipinagpapatuloy niya ang aming kasal nang naaayon sa aming plano. Sa limang taon naming pagsasama pagkatapos naming ikasal, inginudngod niya ako sa dumi habang sinisisi niya ako sa pagkamatay ni Yana. At nang manghingi ako ng divorde dahil hindi ko na ito kaya pang tiisin, napagdesisyunan niyang mamatay kasama ko. Nang muli kong imulat ang aking mga mata, bumalik ako sa araw kung kailan nangyari ang aksidente sa yate. Pero sa pagkakataong ito, napagdesisyunan ko na bigyan ng tiyansang mabuhay ang taong pinakamamahal niya.