Bargain In Tagalog Mga Nobela at Kwento

CHAPTER 21 Pinapanood ni Sevv ang pagpili niya, pinapanood ang pakikipag-bargain niya sa may-ari ng flower shop, isang paso ng bulaklak na nagkakahalaga ng 250 pesos, kaya niyang i-bargain down sa kalahati ng presyo, at mayroon din siyang kakayahang mapa-feel sa boss na hindi niya ito mabibili kung hindi niya ito ibebenta sa kanya, at iyon ay bago kay Sevv. Ang kanilang katulong ay hindi kailanman tumitingin sa presyo kapag bumibili ng mga gamit, at hindi kailanman nagba-bargain. Hindi niya inaasahan na ang kanyang asawa ay isang bargainer. Nang makita ang lungkot ng mukha ng may-ari ng flower shop na parang isang malaking piraso ng karne ang pinutol dahil sa ginawa ng kanyang asawa na maram

(Mature content) "What are you thinking?" tanong ni Carlos sa akin. Nasa kama na kami pareho at nakahiga, handa na para matulog. Nakatalikod ako sa kanya kaya nasa likuran ko siya. Nilagay na namin kanina sa maleta ang mga dadalhing mga gamit pauwi sa probinsya at yung mga napamili naming dalawa. Kahit na panay reklamo ni Carlos na bibili na lang kami sa mall ay hindi ako pumayag. Naaaliw ako sa kakapili ng mga damit at siya lang ang taga bitbit. Ayoko namang sa mall bumili dahil mas mahal pa doon. Kung titingnan mo ang isang pares ng damit ay nagkakahalaga ito ng sampong pirasong damit sa tiangge. Ang mga nakaka afford lang ang pwede sa mga ganyang halaga.

sagot niya kaagad dito. "Halika na. Tutulungan kitang mag-ayos ng gamit. Kumain muna tayo. Bumili ako ng laing sa karenderiya para naman makatikim tayo. Nakaka-miss na ang Bicol, Heart." "Sinabi mo pa. Kung yumaman na tayo, umuwi na tayo dun para ang laing, pinupulot lang sa likod bahay, hindi kailangang bilhin."

tanong nito nang matapos at may tapis na rin na tuwalya. "Bente singko hindi mo alam? Sa englishing ang bente-singko ay twenty-five pesos. Kaya gusto kong bumili ng bra na tig twenty-five pesos. Get's mo na?" Kunot noo lang ito na parang pinoproseso sa utak ang sinabi ko. "Bahala ka nga diyan. Lalabas na ako." Lumabas ako't sumunod naman ito sa akin. Ngunit isang tikhim at hagikgik ng anak kong si Kaye ang bumungad sa aming paglabas.

depensa ng dalaga "Paniwalain mo ang sarili mo, libre naman ang mangarap." pang aasar ng binata at bumalik sa pagkakaupo. "So what's your decission? You know busy akong tao kaya wala akong oras para maghintay." dagdag pa nito. "Atat lang? Akala mo ba madali lang itong gusto mong mangyari?" taas kilay na anas ng dalaga "Tou can decline my offer basta magbayad ka sa akin after three days or else mawawalan ka ng trabaho." pananakot sa kanya ng binata at bumalik na ito sa pagpirma ng mga papeles

paglilinis sa iniisip niya. "Iyan ang laging sinasabi ng iba miss. Laos ng linya." sagot naman niya. Kumunot ang noo ko. "Edi huwag kang maniwala. Basta bibili ako." Para akong nakulangan sa isa kaya kumuha pa ako ng dalawa. "Dagdag mo na yung dalawa para sure." humugot ako ng pera sa walet para bayaran iyon. "Goodluck sa dinadala mo. Kung hindi ka panagutan ng ama niyan, kulamin mo. May kilala akong nangkukulam." sunod nitong saad.

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.

pagtataray nito "Ito po ma'am yung black card niyo" pagbalik saken nung babae "No way! Wag mong sabihin na ikaw ang bumili ng bag nato Julia? Taas kilay nitong tanong "So what, do you have a problem trixie? Palaban kung sagot dito "Yes, because ako ang mas may deserve na bumili niyan at hindi ikaw" saad nito at natawa naman ako "Kahit ano pang sabihin mo nabili kona at wala kanang magagawa" sagot ko dito

sigaw pa nito. Napailing na lang ko sabay kinuha iyon, "Sabi mo e." "Ibabalik ko rin sa 'yo, itong suot ko." Dagdag pa nito. "Huwag na! Di ko na 'yan gagamitin kasi ginamit mo na e," sagot ko pa. "Idagdag mo na lang sa babayaran ko," matapang pa nitong saad. "Noted! I bough that in Spain, one hundred thousand 'yong top and mura lang 'yang nasa baba— fifty thousand." Ani ko rito.

“‘Diba bagay ka sa akin?” “What?” natatawa kong tanong habang bumababa kami ng hagdan. Isinilid ko rin sa kanyang bulsa ang kanyang cellphone. Napangiti siya. “I said, we look good together.” Napabunghalit ako ng tawa. Magkaiba kaya ang dalawang pangungusap na sinabi niya! “Ang Tagalog ng we look good together ay ang ganda natin pagmasdan kapag magkasama tayo pero puwede ring bagay tayo hindi bagay ka sa akin,” pagtatama ko sa kanya.