Novelas y relatos de Byron

Insensitive naman na puna ni tita Mina kay tito Noel, dahilan para mapalingon ito sa amin na para bang hiyang hiya siya. "Teka malayo palang naririnig ko na ang pagiging proud nyo sa akin tita Mina ah! Wag nyo naman pong masyadong ipahalata" Sagot ni Byron mula sa likod sabay smirked at upo sa upuan niya. Sya si Byron ang bunsong anak ni tito Noel kung yung kuya nya ay kilalang bulakbol sya naman ang kilalang gangster sa school in short ang blacksheep sa pamilya. Pero teka parang medyo naiinis ako sa pang iinsulto ni tita Mina kay tito Noel, kaya nga mula sa bag ay kinuha ko ang phone atsaka ako nag swipe at nag basa ng news.

Napasinghap siya at natakpan ang bibig ng mga kamay sa gulat. “What?!” bulaslas niya, sabay napaatras nang makilala ang lalaki. Hindi ito si Mr. Pangilinan. Dahil malayo-malayo ang itsura nito sa larawang pinakita ni Lenny. Mataba at matanda na si Mr. Pangilinan, at ang nasa harapan niya ay bata’t may magandang pangangatawan. Gwapo ito at alam niyang ilang beses na niya itong nakasalubong at nakita kung saan-saan.

Not really the kind of comfort she was looking for. Ilang sandali pa, tuluyan nang bumukas ang pinto. Bumungad sa kanya ang isang lalaki na sa tantiya niya ay halos kaedaran ng tatay ni Knoxx. The man was tall and carries a great deal of intimidation in his eyes. Kung hindi siya nagkakamali, ito si Lord Byron, the head adviser and courtier of the King. The man quickly gave her a once over and her stomach churned. Maya-maya pa, niluwangan nito ang pagkakabukas ng pinto, pumihit paharap sa hari at nagsalita.

Bukod dito, ang tanging natitirang panlilinlang na mayroon siya ay ang Walang Hangganang Pagoda. Malungkot ang ekspresyon ni Byron. Ang pangunahing layunin niya sa paglalakbay na ito ay ang mabawi ang pamana ng kanyang ninuno. Inamin niya na si James ay kahanga-hanga, at ang pagkatalo sa kanya ay mangangailangan ng malaking halaga. Pagkatapos ng ilang sandali ng pag-iisip, inamin ni Byron, "James, kinikilala ko ang iyong lakas, at nakamit mo ang aking respeto. Sang-ayon ako."

Iminulat ko ang mga mata ko at bumungad sa akin ang mukha ni Byron. "Pre, gising na 'to, Pre! Gising na!" parang batang sabi nito sa kung kanino. Kumunot ang noo ko saka ako bumangon, pero kaagad akong nakaramdam ng pagkirot sa ulo ko kaya naman napadaing ako habang sapo-sapo ito. "Bakit, Pre? Anong masakit sa'yo? Okay ka lang ba?" alala at natatarantang tanong pa ni Byron sa akin.

Sa nanlalabo niyang mga mata ay nasilayan niyang gumalaw-galaw ang Adam’s apple nito. “Kitang-kita ko kung gaano nahirapan si Syrell sa pagbubuntis. Dalawa ba naman kasi agad ang ipinunla mo. Hanep tayo, pare! Hanep!” Byron clapped slowly, then smirked. “Sa mga paglilihi niya, sa mga pang-araw-araw na pangangailangan niya ay naroon ako. You shoud have thank me, anyway, dahil ako ang tumayong ama n’ong wala ka. Pero bugbog pa ang inabot ko sa `yo. Masakit kaya,” pagbibiro ni Byron. Bahagya pa itong tumawa.

Gayunpaman, binanggit ni Byron na hindi niya susundin ang iba dahil alam niyang limitado ang magagawa niya at tiyak na magpapatuloy si Fane sa mas malalim na pagsulong. Habang papalapit sila sa bulkan, mas malakas ang mga halimaw. Sa kanyang lakas, hindi niya magagawang harapin ang mga ito, kaya't ang manatili sa labas upang pumatay ng ilang mga halimaw ay mas mabuti.

Hinanda niya ang sarili kung sakaling hindi maniwala si Levi. “Hindi ko alam kung maniniwala ka, pero, nahanap mo ako. Dumating ka doon sa Santa Catalina kung saan ako tinago ni Marga. I saw your spirit, watching over me. Sa tuwing bumubuhos ang ulan sa hatinggabi, dumarating ka. Nasa labas ka ng bahay, sa gitna ng ulan palagi ka lang nakatayo doon at binabantayan ako. Hindi ko alam kung paano nangyari pero nakita kita. Nakausap kita. Pinatuloy kita sa bahay. At kahit hindi kita maalala ng mga sandaling iyon. I fell in love with you for the second time. My mind may have forgotten, but my heart remembers.”