Far Far Away Novels & Stories

Hindi na gaanong maingay, nasa labas siguro siya. "I'm on my way." "Faster." Pinagmamadali talaga ako. Excited na ba siya sa pag iinom ngayon. "Okay. Five minutes."Sabi ko bago ibinaba ang tawag. Five minutes. Ang layo ng bahay namin papunta sa octagon. Lumingo-lingo nalang ako at huminga ng malalim. "Five minutes. I can't believe my self. Let's just speed it up, lambo."Kausap ko sa sasakyan ko.

Gagawa tayo ng maraming memories at bibigyan kita ng maraming kiss na laging hinihiling mo. Kahit sinabi mong tanggap mong patago tayo, napapansin kong hindi naman iyon ang gusto mo. Lalo kapag nawawala ang ngiti mo sa tuwing didistansya ako kasi may ibang tao. Nagpaparinig ka palagi at tinatanong kung pwede mo bang hawakan ang kamay ko.

Yet, in Cassandra's eyes, there's a sadness that her cousin is not with her again on her birthday. The distance between them felt heavier, parang bawat tawanan sa kabilang linya ay may kasamang kirot na nagpapaalala kay Dia kung gaano na sila katagal na malayo sa lugar kung saan nangyare lahat ng pinagdaanan niya.

Take this route until the end of the clouds. Nanlaki naman ang mga mata ko, ibig sabihin, dadaan kami ulit sa magandang lugar, sa itaas ng bulkan! Napalingon naman ako nang may mga pagaspas akong narinig at nakita ko ang mga Unisus na paparating sa amin. Nakalapit na sa amin ang mga Unisus at may isinaboy naman si Faris na tumama ito sa mga kabayo. Para itong mga gintong alikabok.

No self decision. Pinagmasdan ko ang buong paligid. Napakatahimik ang dating maingay na paligid. Namimiss ko ang takbuhan at kulitan ng kambal. Ang pagtawag nila sa akin ng daddy kapag pumapasok na ako sa loob ng bahay. The sound of their laugh, sobs and shouts. Namimiss ko lahat ng mga iyon. Being away with them is for the better. Mas gugustuhin ko ang malayo sila sa akin kaysa ang makitang unti-unti silang napapahamak.

Ngunit tanging si Heaven lamang ang nagnanais na maging tunay na pamilya sila. Hindi namalayan na unti-unting pumapatak ang kaniyang mga luha. “Ate, umiiyak ka ba? Ayos ka lang?” tanong ni Lerma na gising pa pala. “Okay lang ako, medyo sinipon lang dahil lumalamig na ang klima,” pagsisinungaling ni Farrah. “Gusto mo ba ikuha kita ng gamot?” “Ah hindi na, wala lang ito. Mabuti pa ay matulog na tayo.”

Bakit wala siyang maalala? “Malapit na tayong lumapag. Saka na tayo mag-usap kapag nakalapag na tayo. Both my fathers are waiting there for us.” Hinawakan ni Farrah ang kamay niya at marahang pinisil. “Just follow me and don’t ask. Kung ano man ang nangyari sa ‘yo ay walang ibang nakakaalam kahit ang magulang mo hangga’t hindi ko nakakausap sina papa.”

pumupungay ang mga matang tanong ko sa kaniya dahilan upang mas lalong tumaas ang kaniyang kilay. "Baka nakakalimutan mo na nasa retreat at fieldtrip tayo? Malamang, may activities tayong gagawin ngayon," napapairap na sagot ni Farrah at napapakamot pa sa kaniyang ulo dahil sa frustration. "Kahit kailan talaga, buhay Prinsesa ka. But now na wala ka sa bahay niyo, kumilos ka nang mag-isa." Tinalikuran na niya ako at lumabas na ng cabin.

Ang dami ko na namang naisip. "Gusto kong mahiga," wika ko. Hindi ko na hinintay ang sagot niya at humiga na lang sa semento. Napatingala ako sa langit at pinagmasdan ang mga kumukutitap na bituwin at ang buwan na nangniningning. They are sparkling in happiness, while here I am, wishing I can feel the same. They are far yet beautiful, just like Third. He's far, but his beauty is calling out my name from afar, pulling me to get closer and closer every single time.

Mas lalo pang bumigat ang dibdib ko. “But you’re not answering,” dagdag ko. Napasinghap ako. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang likod ng kamay ko. “I’m leaving,” sabi ko. Tahimik. Masakit. “I’m going somewhere far. Somewhere quiet. I just… I need to get away from everything.” Napatingin ako sa labas. Wala na halos ilaw. Puro dilim na lang. “I don’t know when I’ll be back,” dugtong ko.