Novel & Cerita Whimpers

Napahawak siya sa bibig para pigilan ang sarili na huwag matawa. Ang mukha ng apat ay may mga nagkalat na grasa. Magsasalita pa sana si Eleuthera nang sumimangot ang mga ito na tila ay mga nagtatampo subalit naunahan nang gumawa ng tunog ang kanyang bibig. May biglang tumawa sa tabi niya. Kahit na mahina ay kinagulat niya pa rin ito—hindi lang pala siya.

Hindi ko naman kayang tumakbo at gamitin ang kapangyarihan ko dala ng sobrang panghihina. "Joaquin! Qunioa! Quinoa! Joaquin!" With so many people shouting names, it's impossible for none of them to hear! Why are these wolves so deaf? Is this what I'm saying because they don't like to clean their ears! It's really like a dog! Ilang ulit kong sinigaw ang pangalan ng mga nilalang na iniwan ako sa pamamahay na ito. Kahit mawalan na ako ng boses kakasigaw, basta mailigtas ko lang ang batang nasa sinapupunan ko.

Parang buong buhay niya, she was trusting something that had been silently failing her without warning. Her lips trembled violently. "Hindi... hindi to pwede..." she whispered shakily, her voice cracking in the middle. "I thought I was healthy..." And just like that, her voice broke completely. Tears spilled out of her eyes like a dam finally collapsing. At first, silent lang—small drops slipping down her cheeks—but within seconds, it turned into broken, uncontrollable sobs. Her shoulders shook violently as she covered her face with trembling hands, trying to hide herself even though there was nowhere to run.

Umiiyak pa rin ito kaya’t kahit na napupuno siya ng dugo ay niyakap niya ito nang mahigpit at umiyak. “I’m so sorry,” she whispered as she started sobbing. Hinalikan niya ang noo nito at hinaplos ang pisngi ng bata. Ngunit agad siyang naalarma nang mapansin niyang namumutla ang labi nito.

“Arrgh! Oh my God! Napakapakshet na sarap niyan, daddy.” Ang tahimik na kwarto ay umalingawngaw sa tunog ng aming mga katawan na naghahampasan. Gumawa siya ng mga tunog na parang malapit nang maiyak at alam kong malapit na siya. Hinaplos ko nang masigasig ang kanyang clit, itinataas siya nang mas mataas sa talampas ng climax.

Kahit masakit na ang mga tuhod ko ay parang hindi ko nararamdaman ang kirot nito. "No!" I whispered. My knees trembled in fear. My tears streaming down into my face.

she whimpered soflty I sucked her breast just to divert her attention habang unti unti akong umaabante papasok sa kanya. “Bear with me baby. I'll do it quick para isang sakit nalang. “ as if I’m asking for her permission. Naramdaman ko ang pagkapit niya sa balikat ko then she closed her eyes habang inaantay ang pagpasok ko.

3RD PERSON POV Literal na naging yelo ang buong katawan ni Lauren sa narinig niya. Her heart hammered so violently against her ribs that she was genuinely terrified Rhea could hear it inside the quiet library. Gumuho ang lahat ng katinuan ng dalaga, at hindi na niya alam kung paano idedepensa ang pinakamalaking sekretong iniingatan nila. "Ano, Lauren Jade? Bakit hindi ka makasagot?" pang-aasar pa lalo ni Rhea, a triumphant smirk slowly drawing across her face. "Is it because I finally caught you?"

It’s a petty idea for Wommie, pero iyon ang kinapitan niya ngayon. The horn-owl whistle. It was a small pendant, and when Wommie started to blow it, the whistle created a sound that was loud as fire alarm with a pitch of a bird. It sounds hilarious. Natigilan si Rem at natawa. “What kind of toy it that?” Umiiyak si Wommie. She blows the whistle again, thinking that Aru might come and save her. Natawa na naman si Rem. “Do you think may maalarma diyan? Lahat busy gumagawa ng milagro. Bakit hindi natin gawin ang ginagawa nila?”

"Whisper." Nagpalitan kami ni Drack ng tingin. Si Whisper. Isang anino. Isang tunog. Walang mukha. Walang fingerprints. Pero may bakas. Laging naroon kapag may nawawalang bata. Laging naroon kapag may hindi na natagpuan. Hindi ako nakapagsalita agad.