Close Enough Novels & Stories

Hindi nakaka sorpresa sa command center na makahanap ng DNA ng tao sa ganito kalaking pagguho, pero medyo kakaiba na makahanap ng artillery shell mula sa isang close-defense missile sa ganitong lugar. Ang pagdiskubre sa artillery shell ay nangangahulugan na inatake ng mga close-defense missile ang lugar na ito. Ayon sa distansya ng mga close-defense missile na mas mababa sa apat na kilometro, kahit na wala sa loob ng copper mine ang mga close-defense missile, hindi ito malayo sa copper mine nang pinaputok ito.

Hindi pa ako nakakareact— Bigla niyang hinila ang kamay ko. “Sir—!” Napahulog ako sa kama—sa tabi niya. Nanlaki ang mata ko. Napatingin ako sa kanya. Malapit. Masyadong malapit. Hindi siya umiwas. Tinitigan lang niya ako. “At lastly…” Bahagya siyang ngumiti. “Aren’t we close enough?” Nanlaki ang mata ko.

Ngunit bawat maliit na touch—isang bahagyang brush ng kamay sa mesa, isang sulyap, isang simpleng smile—ay puno ng quiet intimacy at trust. Pagkatapos maayos ang minor glitch, tumigil sila sa lobby bago maghiwalay. Hindi sila nag-usap nang malakas, ngunit ramdam nila: may bagong level ng closeness sa pagitan nila. Ang simpleng presence ng isa’t isa ay sapat para ipakita ang damdamin. “Lea,” bulong ni Miguel, huminga nang malalim, “ito ay bago para sa atin. Ngunit ramdam ko… kahit ganito lang, pareho nating pinipili ang isa’t isa.”

Ang pack bond sa pagitan namin, ang closeness, ang kanyang isip, maaari ko na ngayong maabot ang kanyang isip. 'Welcome to the pack, Love.'

Hindi niya intensiyong hanapin si Theo. Pero nakita niya ito. Nakatayo ito malapit sa reception kasama si Angel. May hawak na folder ang babae, habang si Theo ay may hawak na phone at parang nagse-search ng available apartment listings. Comfortable sila. Natural. Iyong klase ng closeness na hindi kailangang ipaliwanag dahil matagal na. Biglang hinampas ni Angel nang mahina ang braso ni Theo.

Gulat na tanong nito sa akin. Bigla naman akong napasimangot. Kami close? Saan ang closeness doon? Sa upuan? Baka yun ang minimean niya. "Ng upuan? Oo close kanina, ikaw ba naman tumabi." Napailing naman si Yuwe. "I mean friends!"

Gusto kong magpunta nang maaga dahil alam kong mas maaga silang dumarating lalo na't sila ang nangangailangan sa kumpanya namin. Medyo maraming tao kaya nahirapan akong maghanap ng upuan namin. Gusto ko sanang malapit sa window. Habang naghahanap ako ng upuan, napakunot ang noo ko sa pamilyar na feature na nakita ko. Charlene? I walked closer para masigurado at halos takbuhin ko na ang distansya sa pagitan namin dahil nakita kong kasama nya si Jasper. They were sitting too close to each other and their eyes were both closed.

Kahit technically mag-asawa na sila, nakatayo silang parang dalawang sundalo sa pintuan, straight posture, sobrang stiff. Parang may nakasulat sa mukha nila, “We’re not that close.”

Sabi niya at binaling niya ang tingin sa camera papunta sa'kin. Our faces were so close, probably just a few inches apart. And again, my heart raced.

"You practically admitted that you desire me, Tyrone. Are you jealous because I sounded interested in your cousin while you can't even make me feel aroused?" Naikuyom niya ang kanyang mga panga at umabante sa akin ng isang beses, pinagmamasdan ako habang ang kanyang mga mata ay nakatingin sa akin ng madilim. "Hindi ako naniniwalang hindi mo nararamdaman ang init sa tuwing ganito tayo kalapit." Mas lalo akong napangiti. "Yan ba ang definition mo ng close? How conservative "