Within Close Proximity 소설 & 이야기

masayang sabi niya. Pigil ko ang hininga ko nang buksan niya ang pinto. Tumambad sa akin ang mga lalaking nakaupo sa sofa roon sa gilid, nakakandong sa kanila ang mga babaeng kasama. Sa kabilang gilid ay ganoon din, mas hindi nga lang intimate ang mga tao roon dahil hindi naman nakakandong sa kanila ang mga babae. Sa gitnang banda, naroon ang billiard pool. So, that is why this called playroom.

He leaned on me, as if we know each other for a long time. "You're too close idiot. Don't you know what Personal space means?" he ignored me and stick his tongue to the other direction. I look to the way of the person he's teasing, only to see the 5 morons with the headmaster, that makes them 6. They're looking in our director with their knitted forehead.

Mula sa pagkakaipit niya sa desk, unti-unting bumaba ang mukha ni Dylan— At lumapit ang labi nito sa kanya. Masyadong malapit. Too close. Too intimate. At sa puntong iyon, wala na siyang ibang marinig— Kundi ang nakakabaliw na tibok ng puso niya.

Humakbang ito papalapit sa akin. Napatitig ito sa akin. Kumunot ang noo nito kaya nagtatakang tiningnan ko siya. Inilapit pa nito ang mukha sa akin na para bang inaalisa ang mukha ko. Kulang na lang ay maduling ako sa kaniya dahil sa sobrang lapit niya sa akin. Hinawakan ko ang mukha niya at initulak ito palayo sa akin. "You are too close," reklamo ko sa kaniya.

Dahil sa hawak pa rin siya nito ay mistula silang magkayakap sa kanilang posisyon. And Fiona almost held her breath as she met his eyes. His face was only inches away from hers. And she can't even understand why she suddenly felt uneasy because of his closeness--- his body almost touching hers.

Few inches away from me, isang malalim na bangin ang nakaabang. ##

na hindi ko alam kung nakakatawa o nakakatunaw. At nang mapansin niyang lumapit ako sa mga contestant? Aba, hindi pa ako nakakadalawang hakbang, sumunod na siya agad. ‘Yung tipong close enough to guard me, pero far enough para hindi ako ma-conscious ganon din ang mga taong nasa paligid namin. Ni hindi ko nga siya naramdaman na nakalapit na pala.

tanong niya sa akin. Umirap naman ako't hinawakan ng braso niya na nakayakap sa akin. “O-Oo! Baka hindi ako makatulog ng maayos kapag magkatabi tayo sa kama,” reklamo ko. “Kaya bitawan mo ako dahil hindi tayo close!” dugtong ko pa. “Contract Clause 5.3,” bulong niya sa tenga ko, ang hininga niya’y nagdulot ng pangingilabot sa batok ko. “Physical proximity upon mutual agreement.”

Ang simpleng pagkilos na iyon—isang unang hint ng physical proximity—ay nagdulot ng kakaibang kaguluhan sa akin. Hindi ko siya hinawakan. Hindi ko siya nilapitan. Ngunit sa sandaling iyon, para bang naramdaman namin ang pisikal na koneksyon na matagal nang nawalay sa pagitan namin—isang touch na hindi kailangan ipaliwanag, ngunit sapat para gumising ang damdamin na matagal kong ikinubli.

Every silence, meaningful. Hindi ako lumalapit kung hindi kailangan. Hindi ako nagpapalapit kung hindi kailangan. Because in my world, proximity is vulnerability. And vulnerability means weakness. Ang mga tao sa paligid ko, partners, board members, investors. They all wear masks. I can read them even before they open their mouths. But the one thing I never let them read… is me. Pagdating ko sa opisina, tahimik lang ang paligid. Glass walls. High ceiling. Minimalist interiors. Walang kalat, walang ingay. Lahat organized exactly the way I like it.