Tila ba ang puso ko ay naglalakad sa tabing-dagat tuwing sumusulat ako ng tula ng pag-ibig — ganito ako magsisimula kapag gusto kong makuha ang damdamin nang hindi pilit. Una, pumili ng isang maliit na sandali: ang amoy ng ulan sa unan, ang paghawak ng palad sa dilim, o ang isang hindi sinasabi nilang biro na tanging kayo lang ang nakakaintindi. Isulat mo iyon nang detalyado; huwag agad tumalon sa malalaking salita. Ang lakas ng tula ay nasa tiyak na imahe at emosyon na umiikot rito.
Pangalawa, hayaan mong maging hindi perpekto ang mga linya. Minsan ang laplapat ng isang di-perpektong taludtod ang nagiging pinaka-totoo. Maglaro ng ritmo: basahin nang malakas at isulat ulit kung kailangang pumutok ang tunog o humarap ang katahimikan. Huwag matakot sa paghahambog ng simpleng salita; ang unang kamay ng pagmamahal ay kadalasan ay mga pangungusap na malinis at tuwiran.
Panghuli, magbigay ng maliit na surpresa sa wakas — isang pagbabalik-tanaw o isang tanong na nananatili. Ang layunin ko kapag sumusulat ay hindi laging magpaliwanag, kundi mag-iwan ng bakas na pakiramdam sa mambabasa at sa tao mong minamahal. Madalas, matapos ang paulit-ulit na pagbabasa, natatawa ako sa sarili at alam kong umabot na ang tula sa puso ko.