Close-mindedly Novels & Stories

Hinayaan ko nalang siyang sumunod sakin dahil wala naman siyang mapapala sakin at wala din akong mapapala sakanya Habang naglilibot ako, pansin kong sariwa ang karne at ang mga gulay na nasa loob ng ref. Isa isa kong nilagay yung mga gulay sa cart na dala dala ko pero napahinto ako nang may kamay na pumigil sakin "Can't you see, these veggies are old stocks"aniya saka pinakita sakin ang parte ng gulay na may mga butas sa dahon. Nilagay niya ulit sa ref ang gulay na iyon saka tumingin sakin habang umiiling iling "Hindi porket maganda yung nakaharap sayo, wala na yang tinatago"makahulugan niyang sabi saka ngumisi

"Nevermind." Nagpatuloy kami sa pagdidiscuss ng agenda ng isa't-isa. Hindi ko maiwasang mamangha. Kahit s'ya ang tipong isang tingin ay tila puro kalokohan ang naiisip, he's serious. Don't judge the book by it's cover talaga. Muka kasi s'yang maloko. 2 years lang din ata ang tanda n'ya saakin, gayunpaman, halatang sanay na sanay na s'ya sa loob ng business world.

Maybe he can bring me to the room that Valderma is talking about. Umiikot ang paningin ko pero diretso pa rin ako sa paglakad. May iilan akong nabunggo pero hindi na nag-abala pang magalit dahil busy sa mga kausap. I can see that the people here at the lounge didn’t came here to get drunk. They’re here to kill time or maybe to meet a friend?

"Fudge.... fudge!" Paulit-ulit akong nagmura sa utak ko. I'm not really the kind of person who curses a lot. But if something like this happens, what else can I do other than murmur unpleasant words to express my unpleasant feelings? Kaya pala nakaka-intimidate siya. Kaya pala naiilang ako kanina. Kaya pala. But he just looks so young kaya inakala kong kaklase ko lang siya!

"BAKIT HINDI KA PA NAGPAPALIT NG TUYONG DAMIT? GUSTO MONG MAGKASAKIT?" tanong ni Gene nang marating ang front door. He closed his umbrella and placed it in the corner before stepping inside and closing the door. Lalong nahirapan si Trini na huminga.

panunuya ko pa at bahagyang tumawa kahit na naninikip at masakit na ang lalamunan ko sa kapipigil ko ng iyak. I can’t cry nor I can show any weakness to these people because they will use it against me, that’s for sure. That’s just how people are—they are nothing but plain user and just downright cruel.

malamig na bulyaw ni Lauren, trying to twist her arm out of the iron-like grip. "Baka may makakita sa atin dito. At baka maabala ko pa ang 'important discussion' niyo ni Professor Valenti." Nang makapasok sila sa loob ng fire exit, marahas na isinara ni Anne ang mabigat na pinto at hinarap ang dalaga. Inilapat niya ang dalawang kamay sa pader sa magkabilang gilid ng ulo ni Lauren, trapping her completely in her personal space.

Holah! I'm Arkisha Rae a 24 years old girl working at Klievient Company. I am one of the designers in that company and I can say that my life in that company is happy and satisfying because apart from the fact that they are not strict, the ambiance inside the company is soft and i feel happy. Ngunit tila unti-unting bumibigat ang pakiramdam ko sa Kompaniyang iyon nang makilaa ko si Adam ang anak ng may ari ng kompaniyang iyon, strict si Adam at ayaw nito sa tanga at para itong galit na galit sa mundo, well naiintindihan ko naman siya after what he experience to his girlfriend who died.

Pero pag ngumiti ay napaka cute na parang pusa. The fourth one seemed so bright, energetic and so charismatic and always had a huge smile. Palangiti ito kaya naman maski ang dalaga ay nakatitig dito. He’s not that photogenic in photos pero sa malapitan ay masasabing malakas din ang charisma ng lalaki. Moving on to the fifth person, he looks like the boy-next-door in a very pretty but non-threatening way. Yung bang pag hinamon mo ng away ay hindi ka nalang n’ya papatulan.