Countryhumans Japan Novels & Stories

We went straight to their kitchen and I was so surprised when it felt so cozy, even cozier than our own house when I was still living there. “Puro traditional Japanese foods ang niluto ni Hiromi dahil hindi namin alam kung anong klase ng pagkain ang gusto ng bisita ni Hirocchi,” ani ng lalaki na halos kamukha ni Chihiro, hindi lang sa mukha kundi maging sa gestures niya. “Ako nga pala ang mama ni Hirocchi, Hanamichi Chidori desu.” “Chidori?” bigla kong pakli. “A girl’s name…?” medyo alinlangan kong patuloy sabay tingin sa kanyang mga magulang na nakangiti lang.

Plan B. “Konnichiwa, Kenjin!”, mensahe niya sa kaibigang Japanese. Tumira din siya sa Japan for certain period of time at kahit paano ay may mga kaibigan din siya doon. Mga nakilala niya during her apprentice, at si Kenjin ang pinaka bestfriend niya sa Japan. Anak si Kenjin ng isang negosyanteng nagmamay-ari ng malaking kompanya sa Japan at natutuwa sa kanya ang tatay nito dahil sa mga ideas niya sa mga ibat ibang makina ng sasakyan.

Ang araw sa umaga ay nasala sa manipis na mga kurtina ng malaking unit na pagmamay-ari ni Roman sa Tokyo, na nagdulot ng mainit na liwanag sa kusina. Ang nakakaakit na aroma ng mainit na bacon at bagong basag na mga itlog ay napuno sa hangin, na humahalo sa matamis na amoy ng pancake na niluluto sa stovetop. Mahinang humuhuni si Iza sa kaniyang sarili, isang masayang himig na bagay sa kanyang kalooban ngayong umaga. Ngayon ay isang bagong araw, at determinado siyang sulitin ito lalo pa at na sa Japan pa rin sila.

Ulbida smiles at sumunod sila hanggang sa bahay he open the door at nagulat siya nang makita ang design nang loob it was Japanese inspired house, sliding door ang pinto at mga kasangkapan na pang japanese. " Japanese ang tatay nang asawa ko, kaya ganito ang style nang bahay.." Ngunit lalo siyang namangha nang i-slide nito ang isang pinto. A man-made jacuzzi pool! Na akala mo totoo dahil may mga bato sa paligid nito at bato din ang flooring na nakapag pa awang nang labi niya but someone held her chin at isinara nito. "Baka pasukin nang langaw ang bibig mo"

Tahimik nilang binabaybay ang mahabang daan na punong-puno ng mga tao dahil sa cherry blossoms at mga tianggehan na nagtitinda ng masasarap na pagkaing panghimagas. At dahil nasa Japan sila, natural lang ma ang itinitinda ng mga vendor person ay pagkaing nihonggo rin. May makikita kang iba't-ibang uri at kulay ng tao. Hindi lang basta Japanese. Kadalasan, mga mag jowa, magka pamilya o kaya mag asawa. As she saw how happy these people are, she suddenly feel insecurity sad. 'Sana masaya din ako kagaya nila.' tahimik niyang hiling.

Parang kinukuha nito ang loob ng dalaga. Kung hindi lang ito isang potential na investor ay kanina pa nag-walk out si Jackson. But now is not the time to do that. Hahayaan na lang muna niya ang manyakis na Hapon na ito na pagnasaan si Bree. He will deal with him later, if he gets out if hand. He needs to close the deal. Japanese cuisine were served and Jackson could tell that Mr. Onoda is really enjoying his time here in the country. Panay ang puri nito sa mga tourist destinations na pinupuntahan at ang pagiging hospitable ng mga Pinoy.

They are all Japanese people except this one I am having conversations with. He's Erwin Cruz, one of the Filipino - Japanese entreprenuers here in Japan. Hindi maikakailang may itsura si Erwin. Matipuno, maputi at matangoa ang ilong. He's tall also , I think 5'9? He's same with my age pero mas pogi pa din ang katabi ko ngayon. Kahit na. Nakabusangot na. Sabi ni Mike ay kailangan raw niya ang galing nito pagdating sa manufacturing industry since kabisado na niya ang Japanese people, even the place.

’ Tumingin si Yamato kay Harvey nang may pagdududa, mukhang mausisa. Syempre, wala siyang nakitang sinumang magtatangkang lumaban sa pamilya Masato... Lalo na ang isang tao mula sa Country H. Hindi pinansin ni Harvey ang mga Islander, at balingkinitan niyang pinunasan ang kanyang mga daliri gamit ang ilang tisyu. "Well? Gusto mo ba ng isa?" malamig niyang sinabi. "Siguro mahihimasmasan ka na pagkatapos niyan."

Marami ring mga tao ang tumatawid sa Shibuya crossing, parang mga langgam ito sa liit pero kahit gaano ito ka crowded ay sobrang ganda pa rin. Makikita mo kung gaano ka-organize ang mga hapon sa kanilang road management. Sobrang less ng traffic dito unlike sa Pilipinas. May mga street rin na puno ng tao dahil alam ko masasarap ang mga pagkain na inooffer nila roon. “Did you have fun, Love? Seeing your childhood friend here in Japan?” tanong ni Colton habang nakapulupot ang braso nito sa bewang ko.