Philippines X America Countryhumans Mga Nobela at Kwento

“Mommy, is the Philippines a beautiful country? You know, we’ve already been to many countries, but this is the first time we’re going to the Philippines.” Walang tigil sa pagtatanong at pagsasalita si Daviah pagkasakay sa eroplano. Even now that they are already in their seats, Daviah kept asking, and the way she talks really seems so mature.

Friend din niya ito sa Facebook account niya bibihira naman kung mabuksan niya dahil wala naman siyang gadget na pwedeng gamiting pang-internet. At sa pag-uwi ng mag-ina, alam niyang pirming maninirahan na ang mga ito sa Pilipinas. Habang ang Amerikanong asawa ni Hilda ay maiiwan sa America at siya paring mamamahala ng mga negosyo nito doon. Pwede naman kasing mag-visit nalang sa States ang mag-ina dahil narin sa pagiging citizen ng mga ito doon. “Siya, matulog kana, ako na rito,” pagtataboy sa kanya ng tiyahin.

“You deserve to be happy, Helena. Salamat sa pagpapatawad…” NILISAN ng mag-asawang Efraim at Glenda ang mansyon na magaan na ang mga kalooban. Bukas, lilipad sila patungong America. Pansamantalang iiwanan muna ang lahat sa Pilipinas.

NEW YORK Habang naghihintay si Aria at Ben sa may baggage carousel ay tinanong niya kung may susundo sa kanila. Ang alam niya kasi ay hindi madalas 'yon gawin dito sa Amerika, compared sa Pilipinas na halos buong barangay ay kasama. It's what makes Philippines unique— sa airport pa lang, ramdam mo na ang pagkasabik ng mga tao sa 'yo. Maybe it's because of the presents, or just simply because they missed you.

Sa tuwing tatawag ito ay lagi naman cya sa Pampanga kaya hindi rin sila nagkikita at hindi rin naman ito nng tatagal sa Pilipinas dahil may negosyo itong inaasikaso sa America. Ngayong andoon na ang kaibigan sa Pilipinas ay sa wakas magkikita na sila dahil tatagal ito doon at mag eexpand ng sariling negosyo. Alam nyang napaka yaman ng kaibigan niya.... katiting lang ang yaman niya sa yaman nito pero totoong tao pa din ito... ni minsan ay hindi cya nito kinalimutan.

And he was right, there are some idiots who are looking at my legs. Ngumiti ako at bumaling kay kuya. "Don't worry. I know you can fight." Mas lalo akong napangiti nang umirap siya. "Yeah, whatever." -- I can't help but to be amazed on the view. This is our last stop for island hopping, but still the view would always took my breath away. Philippines is a paradise, indeed. Well, except from politics. "Be careful," sambit ni kuya habang inaalalayan ako pababa ng bangka.

Apologetic na sagot nito. "I get that in your country, you are used to it but, you are in the philippines. You don't want other people to criticize you and talk behind your back." Sagot niya. Nagpapakatotoo siya dahil subok na niya ang mga panghuhusga ng tao lantaran man o patalikod.

119 B ang population ng Pilipinas hindi imposibleng may mga taong magkakaboses. Gumalaw si Uncle Sam sa kamay ko at kagaya ng reaksyon ko tumingin din ito sa lalaking nasa nakatayo ngayon sa harapan ko. Uncle Sam is not a friendly cat. He's snob and sometime nang-aaway pa but this time, surpringly he's behave. Hindi nito inaalis ang tingin sa lalaki at yung pag-meow niya tila ba nagsasabing kilala niya ang lalaki.

Matapos ang programang iyon, sumunod kami sa nasa unahan sa pila patungo sa aming classroom. Maraming mga junior high school ang tumatawag ang bumabati sa akin na masaya ko namang pinapansin. Mapababae man o lalaki. "Hello! Welcome to Philippines!" Iyon madalas ang sigawan nila saka magtatawanan. Natawa na lamang ako. "Baka naman may mga pogi kang friends do'n sa Amerika ha. Pakilala naman diyan."

patuloy na pumapatak ang luha ko. “Someone helped us, someone helped me. Sa Amerika ako nagpagamot. Para makatagal ako roon, I need citizenship kaya pinakasalan ko si Denise. She voluntarily helped me. When I saw his father for the first time, familiar siya. I think I saw him somewhere in the Philippines. So ayun nga. Naka-hospital ako ng apat na taon and last year lang ako nakauwi. Pagtapak ko pa lang sa Pilipinas diretso na ako sa playground, malapit lang sa school, kasi sinabi ni Dad nandoon ka raw at si Jerwin. Palagi kitang hinahabilin kay Daddy na bantayan ka niya at ‘yung apo niya kasi ‘yun lang ang magagawa ko. He stayed in America for two years and then came back here. Mag-isa lang