Katapusan Ng Aking Paglalakbay の小説・ストーリー

May kasama na itong katiyakan, may kasama na itong pag-asa. Natutunan namin na ang paghilom ay hindi nangyayari sa isang iglap. Minsan kailangang ibuhos muna ang lahat ng luha, lahat ng hinaing, at lahat ng takot bago makapagsimula muli. At ngayong nailabas na ni Kael ang lahat, alam kong mas magiging magaan na ang kanyang paglalakbay kasama namin—dahil hindi na niya kailangang magtago nang mag-isa. To be continue

Pareho na din ang nararamdaman at sapat na iyun para magkaroon ako ng kapanatagan sa puso. "Well, malaki ang tiwala ko sa iyo at alam ko naman na basta kasama kita, alam kong magiging masaya ako." nakangiting wika ko sa kanya Sa totoo lang, hindi ako mahilig sa mahahabang road trip dito sa Pilipinas. Noon pa man, mas gusto ko pang magbakasyon sa ibang bansa kaysa maglibot sa iba't-ibang panig ng Pilipinas.

“Is this your honeymoon? Are you really married?” Hindi ako makasagot. Napalunok ako at nagtago sa likod niya habang mabilis kaming sinakay sa isang itim na kotse. Tumakbo kami sa gitna ng ulan, at sa sandaling pumasok kami sa loob, tuluyang nawala ang ingay ng mundo. “Breathe,” sabi niya, tinitingnan ako. “You’re safe now.” Umiling ako nang marahan. “Safe? Sa dami ng camera na ‘yon, baka bukas headline na naman tayo.”

Pagkatapos, umalis si Lina papunta sa itaas. Nagtago ako sa ilalim ng mga kumot, nire-replay ang mga kakaibang pangyayari nitong mga nakaraang araw. Ang kaligayahan ay isang pagpapanggap lamang sa pamilyang ito. Lahat ay nagtatago ng sikreto.

Mukhang malayo-layo pa ang tatahakin namin bago marating ang tamang destinasyon namin at nakakaramdam na ako ng panghihina ng katawan sa pagod. lalay ang balikat ko at tagaktak ng pawis ang buong katawan ko habang patuloy na naglalakad at sumusunod sa kanila. 'Nasaan na ba kami? Malayo pa ba?' tanong ko sa isipan ko.

malungkot niyang kwento sa ina. "Napakabilis ng aking tagumpay, 'Ma", dugtong ng binata "Hindi ko po akalain na sa ganitong edad ay unti-unti ko nang naaabot ang aking mga pagarap. Pero sa tuwing uuwi ako sa aking apartment, malungkot pa rin ako, may hinahanap pa rin ako...."

Kaya lang bakit nang tumaba ako, tumabang ka na rin sa akin? Pero alam mo, yung Cebu trip natin, may naramdaman na akong kakaiba. Hindi ka na kasi kagaya ng mga past travels natin na halos hindi mo ako maiwan. Dapat sabay tayo laging maglakad. Dapat kung nasaan ka, nandoon din ako. Sabi mo, dahil tiwala ka na sa akin. Pero nang huli, baka hindi iyon tiwala. Baka nagsasawa ka na.

I am so determine to leave. Gustong-gusto ko sanang bisitahin ang puntod ni Mommy at Daddy pero sa susunod na lang. I just need to find a place where no one would judge me. And lugar kung saan payapa ang loob ko. Iyak lang ako ng iyak sa buong biyahe. I was betrayed. Ako ang kawawa. I am all alone. I don't know where to go. Hindi ko alam kung saan ako pupunta kaya palipat-lipat ako ng bus. Tatlong bus ang nasakyan ko bago ako nakarating sa lugar na hindi ako pamilyar.

Napangiti na lang ako, ang mga salita nilang nakakapagpalakas ng loob ko para talunin ang ano mang nasa loob ng katawan ko, ang wirdong kapangyarihan na ito. Nagpatuloy kami sa paglalakbay, hindi ko naman ramdam ang init dahil nga dikit dikit ang mga puno. Hindi ko lubos maisip na may kasama na akong naglalakbay ngayon hindi katulad nitong mga nakaraan na mag-isa lang ako at may takot pa sa d****b ko dahil hindi ako sigurado sa mangyayari sa akin. Tumigil na lamang kami sa paglalakad ng makaramdam na kami ng pagod at gutom. Hindi ko alam kung saan kami pupunta sa gitna ng gubat na ito.

Ayokong maging abrupt ang pag-alis, pero alam kong kailangan ko ring simulan ang bago kong routine, ang bagong chapter ng buhay ko dito sa Pilipinas. Hindi naman kalayuan ang destinasyon ko, pero ramdam ko pa rin ang kakaibang kaba habang minamaneho ko ang sasakyan. Parang hindi lang simpleng pagbisita ang gagawin ko kundi isang seryosong hakbang patungo sa kinabukasan ko.