Romans & histoires Damn Emma

Sobrang tumimo sa puso ko ang unang pagbasa ko ng ’Room’—hindi lang dahil sa kwento, kundi dahil sa astounding na boses ni Jack. Ang nobela ay isinasalaysay mula sa pananaw ng isang limang taong gulang na batang lalaki na ipinanganak sa isang maliit na silid kung saan siya at ang kanyang ina, na tinatawag lang na Ma (na kalaunan ay malalaman mong Joy ang tunay niyang pangalan), ay ikinulong ni ‘Old Nick’ sa loob ng pitong taon.

Buhat sa mga araw-araw na ritwal sa loob ng Room—pagbibigay ng pangalan sa lahat ng bagay, pagtuturo ng mundo sa pamamagitan ng mga laro at kuwento, at ang mahigpit na ugnayan nila ni Ma—bubukas ang nobela sa isang mapait ngunit matibay na pag-ibig. May planong pagtakas na mabubuo: si Ma ang magpapanggap na may ospital na kinakailangang dalhin si Jack sa labas at doon nila susubukang tumakas gamit ang isang maleta at ang unang pagkakataong makatawag ng tulong. Pagkatapos ng pagtakas, ipinapakita ang magulong pag-aangkop nila sa labas—mga sensory overload ni Jack, media circus, at ang paulit-ulit na paninindigan ni Ma laban sa trauma.

Sa huli, hindi lang iniwan ng nobela ang aksyon ng pagtakas; pinag-aaralan nito ang pagkabuo ng identidad, katatagan, at kung paano muling itinuturo ng isang magulang ang mundo sa anak na lumaki sa isang maliit na kahon. Para sa akin, ‘yung kombinasyon ng inocenteng boses at matinding tema ang nagpapaantig talaga—mahaba, mapait, pero puno ng pag-asa.