Daniel Padilla Age Novels & Stories

Palaging siya yung nasa isip ko kahit na pinipilit ko naman idapo sa iba ang iiniisip ko. "You want more?" Napasulyap ako kay Daniel, isa sa mga kaibigan ni Cena rito sa New York. He is pure pilipino. Napatitig ako sa kanya. This is the first time that he has talked to me. He is always quiet. Siya ang pinakatahimik sa kanilang magbabarkada kaya hindi ko maiwasang magtaka nang kausapin niya ako. "Can I?" Tanong ko na lang pagkatapos ng pagkabigla ko.

Ibig bang sabihin nito ay hindi niya iisipin ang lalaking iyon na nagngangalang Daniel! ---- Canada airport Nakaupo sa isang business class si Daniel habang kausap sa telepono si Pia. "Kakasakay ko lang ng eroplano." "Mabuti naman kung ganoon," sagot naman ni Pia sa mula kabilang linya. "Nakausap ko na rin si Michelle kanina. Masyado raw nasalanta ang Mount Kilala pero huwag kang mag-alala dahil ligtas na si Aleisha at okay na siya."

Nakaupo na sina Daniel at Daniella sa kanilang high chairs, paa nila sabay-sabay na naglalambitin habang hinihintay siya. Lumapit si Cailyn, hinalikan ang bawat isa bago nagsimulang kumain. Ngayon kasi, halos three years old na sina Daniel at Daniella, kaya halos lahat ng pagkain ng matatanda, kaya na rin nila—except sa tatlong beses na gatas nila bawat araw. Habang kumakain sila, biglang nagtanong si Daniella, “Mommy, may daddy ba kami ni Daniel?”

Si Daniel iyon. Ang Daniel Antonio limang taon na ang nakakalipas. Umiiyak ito. Nakikiusap na bumalik siya. Sinasabing kailangan siya nito. Kaya sa huli, bumalik siya. At nang muli siyang magmulat ng mata, kalahating buwan na pala ang lumipas. Na-cremate at nailibing na ang mga anak niya. Hindi man lang niya nasilayan ang mga ito sa huling pagkakataon.

palabang tinuran ni Daniel. "Okey. I tell you, hindi mo ako kaya Daniel! Huwag mo akong kinakalaban, huwag mo akong sinusubukan. Si Daddy nga na president ng Pilipinas di niya ako kinaya ikaw pa kayang PSG ka lang!" singhal nito. Tumayo siya saka tumalikod. "At saan ka pupunta?" "Babalik sa Manila!" sigaw nito. Hindi na lumingon.

Hindi ko na alam kung paano ko ilabas ang tensiyong nararamdaman ko. "Kailan pa ito Dok? Bakit ngayon niyo lang sinabi sa akin?" “Maaring nasa apat na taon na ang nakakaraan Daniel. Kung tutuusin, hindi ko dapat sinasabi ito sa'yo dahil nakapangako ako sa aking pasyente ngunit alam kong kailangan ka niya ngayon sa kaniyang tabi kahit patuloy niyang itinatanggi sa akin na masaya na siyang isipin na masaya ka na sa piling ni Rizza at nang nabuo niyang pamilya mo."

ALLYS POV Napatingin ako sa kinaroroonan nila Mayor. Nakita ko mula doon si Daniel kasama ang kaibigan nitong doktora na nagpaanak sa akin. Nakatalikod ang mga lalaking kausap nila, matatangkad ito at matipuno. Based on the maturity of their body, ay nasa 30s na ito or something. Dumapo ang mga mata ko sa pinakamatangkad sa kanilang lahat. My lips twisted when I noticed the longer than usual black hair of the man in the middle, the tallest one.

Ang pangalan niya ay Daniel Collins. Oo, siya ay isang bagong dating na may mahusay na potensyal. Ngunit gaano man kahusay siya at kung gaano karaming potensyal ang mayroon siya, siya ay isang baguhan lamang na nagtrabaho ng mas mababa pa sa isang taon! Paano siya magkakaroon ng kakayahan at kwalipikasyon na sakupin ang ganoong kalaking event?

Kaya kalaunan ay nakilala ko na rin siya. At mas lalo na talagang nawindang ang buong plaza nang lumabas na nga ang pinakahihintay ng lahat na si Daniel Padilla. Siyempre, parang masisira ang plaza ng bayan namin dahil sa kagulohan. Ikaw ba naman haranahin ng isang napakaguwapong si Daniel Padilla.

sabi ko nalang kay Daniel. Umaliwalas ang mukha ni Daniel at agad na yumuko sa harapan ni kuya. Tipong nagbibigay galang sa matanda. Napanganga tuloy si kuya Rio sa nakita. “Hi po kuya ni Noelle. Ako si Dharreniel Glova. I’ll do my best para pwede kong ligawan si Noelle kapag malaki na kami,” Sabay kaming nagulat ni kuya Rio sa sinabi ni Daniel.