Nung bata pa ako, may kaklase akong naging ama sa edad na labing-siyete at hindi ko malilimutan ang bilis ng pagbabago sa buhay niya. Hindi ito perfect na nobela — may gabi ng luha, pagkukulang sa pera, at mga away — pero ang nakaka-inspire ay kung paano niya unti-unting binuo ang kinabukasan para sa sarili at sa anak. Nagpatuloy siya sa pag-aaral sa gabi habang nagtatrabaho sa araw; natutunan niyang magbenta online ng sariling gawa at nag-ipon para sa maliit na tindahan. Nakita ko rin siya humuhubog ng disiplina: alarm sa umaga, oras para sa pag-aaral, at hindi pumapayag na gawing excuse ang pagod.
Sa loob ng dalawang taon, nakapagtapos siya ng vocational course, na nagbukas ng mas maraming oportunidad. Ang suporta ng pamilya niya—lalo na ang ina ng bata na tumulong sa pag-aalaga—malaking factor, pero ang pinaka-kabanata sa kwento niya ay ang determinasyon. Hindi siya umasa lang sa ayuda; gumawa siya ng paraan at nag-adapt. Para sa akin, ang mga matagumpay na batang ama ay hindi mga bayani na walang kahinaan, kundi mga tao na nag-aayos ng plano, tumatanggap ng tulong kapag kailangan, at hindi sumusuko sa unang bagsak. Ang kanilang tagumpay ay maliit na panalo araw-araw na sa huli ay lumalaki at nagiging matibay na pundasyon para sa pamilya.
Nakakatuwa ring makita ang mga local programs na nagbibigay ng parenting classes at livelihood training sa kabataan—yun ang nagbigay daan para sa maraming kwento ng pagbabago sa komunidad ko.