Dread Novels & Stories

Waking up after 10 hours of deep sleep, hindi ko mawari kung matutuwa ako kasi ngayon lang tumagal ng ganun yung tulog ko, o matatakot ako dahil baka may brain damage na ko. That experience has been too traumatic for me. Sino ba naman ang hindi mattrauma kung matrap ka sa loob ng elevator habang lumilindol, sabay ng pagkamatay ng ilaw at pagkasira ng functions ng lahat ng elevator buttons di ba?

Never in my life did I imagine myself doing something like this. I felt a wave of shame wash over me, but at the same time, there was this undeniable thrill. A forbidden excitement. Drako bit his lower lip as he watched me, waiting for my reaction to the bold, carnal desire he just whispered. His eyes—dark, longing, full of hunger—met mine, and whatever hesitation I had slowly melted into the heat between us.

“I saw you die and there's a lot of blood!” “JJ! Daddy is also here. What is wrong son? Bad dream?” pag-alo ni James kay JJ. “It's only a dream. It's not real!” Nananaginip ng masama ang anak ko. Marahil nagkaroon ito ng trauma kaya imbes na siya ang nasugatan dahil sa pagkakahulog niya sa hagdanan, ay ako ang napanaginipan niyang nadisgrasya. Niyakap naman kami ni James para pumanatag si JJ.

aniko dahilan para ang ngisi niya ay unti-unting maglaho. "Not unless I get what I want." maawtoridad niyang tugon. Marahas akong napabuga ng hininga dahil sa ginagawa niya ngayon, he started to step forward until he finally get close to me. Hindi ako nagbaba ng tingin at matapang na tinapatan ang mataman niyang pagtitig sakin, I could feel that something was not right about him. His aura speaks darkness and I can't help but to be frightened.

“Wala naman. Ang totoo nga n’yan masaya kami, sobra. Parang napaka-perfect ng lahat. Walang away. Pero sa kabilang banda, minsan hindi ko maiwasan makaramdam ng takot.” “Bakit naman? Ikaw na itong nagsabi na perfect ang relasyon n’yo.” “Lydia, there is no such thing as perfect. Parang alam mo ‘yon, too good to be true. Nakakatakot na magising na lang ako isang beses na wala na siya, na panaginip lang pala ang lahat. Paano kung sa huli bumalik ang babaeng hinihintay niya at maisip niya na bumalik doon?”

Napangisi ako sa naiisip, i will surely make they fall inlove with each other, okay lang naman sakin matagal na akkng naka-moved on kay Clyde. Noong ma-bored ako ay sinunod ko naman ang f******k, agad rin namang nasira ang araw ko noong si Heather na naman ng bumungad sakin. Heather May Gomez You freakinʼ ruined my day again... Ms. De Ocampo I made a face, siya nga tong nanira ng araw ko tapos siya pa parang aping api?! Hindi pa man sumisikat ang araw ay sira na agad.

Hindi na matanggal ang mga ngiti ko bago ko sinara ang pinto ng banyo. Naalala ko na naman tuloy ‘yong nangyari sa’min kagabi. If she would open the bathroom door and see me naked again, baka hindi ko na mapigil pa ang sarili ko seeing her wearing only a thin sleeveless shirt... braless. _________________________ ¹Nyctophobia is a phobia characterized by severe fear of the dark. It is triggered by the brain’s disfigured perception of what would, or could happen when in a dark environment.

But, when he received nothing I saw him took a glance at the other men who were in the table too. Death. Should I be scared of that? I should be, right? But why is it I felt the opposite. It's like, I felt the adrenaline rush all over my body. Hearing the word death kinda excites me. It's not normal right? Death suits him. Bagay sa pangalan niyang Damon yung Death na codename na gusto nilang ipatawag sa kanya. "D for Death. Okay." I said like it's nothing at napansin ko ang pagsabayang angat ng mga sulok na labi ng mga kalalakihang nakaupo doon.

banayad na sagot ni Drake habang maingat niyang binuhat ang bata mula sa kama, inilagay ang maliit na katawan nito sa kanyang malawak na dibdib nang may posesibong pag iingat na tila ba isang mamahaling hiyas na ayaw niyang makuha ng iba. Napakapit si Claire sa braso ni Drake, ang kanyang mukha ay basang basa na naman ng luha dahil sa matinding emosyonal na pagkasira at takot para sa kalusugan ng anak, ang lumang kwintas sa kanyang leeg ay sumasabay sa marahas na tibok ng kanyang dibdib dahil sa lapit ng kanilang distansya sa loob ng madilim na silid. Ang mapanganib na damdamin ay patuloy na lumalalim sa kanyang puso... nahuhulog na naman siya sa obsessive at kapangyarihang taglay ng bilyona

"Recurring. Vivid." "Would you like to describe them?" For a moment, Damon hesitated. Napatingin siya sa malayo, sa dingding na may watercolor painting ng isang tanawin. Walang emosyon sa mukha niya, pero ang mga daliri niya ay bahagyang kumilos sa ibabaw ng folder na hawak niya. "There’s a woman," aniya. "She’s crying. I never see her face, not clearly. Pero ramdam ko 'yung lungkot. Hindi lang lungkot... desperation. Fear."