Novel & Cerita Dread

"Please, Cad... gusto ko nang maging malaya sa nakaraan ko. Pagod na pagod na akong matakot palagi. Pagod na pagod na akong palaging kinakain ng takot ang buo kong pagkatao. For once, I want to be free from my nightmares and my fears. Ayoko na. Ayoko nang hayaan pa silang manaig at sirain ang buhay na binubuo ko kasama ka. Natatakot ako na kapag hindi ako gumaling kaagad, baka bumalik na naman ako sa dati at iwan mo ako tapos mawawala ka na kasi pagod ka na ring intindihin ako palagi. Ayokong mawala ka Dane. Ayokong iwan mo ako. Ikaw ang lakas ko eh. I don't want to hurt myself anymore,Dane. I don't want to kill myself anymore. Please, help me."

Hindi masakit. Kundi yung klase ng kilig na may konting takot, konting saya, konting pag-asa. Paghalo-halo na hindi mo alam kung saan ka aabot. Bigla siyang yumakap. Hindi niya napigilan. Hindi niya pinag-isipan. Hindi niya pinlano. Nagulat si Jarred—she felt his breath catch. Pero isang segundo lang iyon.

Ang hangin ay puno ng abo at alikabok, halos pumipigil sa paghinga. “Dali na! Walang oras!” utos ni Drick, habang hawak ang kamay ni Lyka at sabay silang tumakbo patungo sa ligtas na silid kung saan naroroon ang kambal. Sa bawat segundo, ramdam nila na malapit na silang maabutan ng panganib, at bawat paghinga ay kasabay ng kaba at adrenalina. “Pero hindi ko pa natawagan si Sir Dark!” sigaw ni Lyka, halos hindi makahinga sa takot habang hawak-hawak ang kambal.

Naramdaman kong hinalikan niya ako sa noo. "I won't leave you, okay?" Tumango ako sa sinabi niya. But even though he's comforting me, I can't ignore the heaviness in my heart after that dream. Parang niwawarningan ako na mangyayari siya. And I tried to ignore that. I tried. But every night, I'm having a nightmare. Paulit-ulit, may mga gabing nasa tabi ko si Axel, pero minsan wala kaya kapag hindi ko siyang nakikita sa kwarto ko ay kaagad akong tumatayo para hanapin siya. Minsan nakikita ko siyang gising kaharap ang laptop niya, minsan naman ay hinehele si Luna para makatulog ulit, minsan naman ay nasa sala nakakatulog dahil sa pagod sa trabaho. Pero kahit na pagod ito, lumalapit parin siya s

Napatingin naman sa kaniya ang mag ama. Muli nilang ibinalik ang tingin sa monitor at sinuri ang mukha ni Dorryn. Doon nila napansin ang malamig nitong titig. Wala roong bakas ng takot. Wala ring pag aalinlangan. Isa lamang itong mukhang puno ng matinding galit na tila handang kitilin ang sinumang humarang sa kaniyang daraanan. Nanlamig ang buong katawan ni Darrel.

At habang bumababa ito ay hindi nito inaalis ang tingin sa kanya, hindi pa nga din nagbabago ang ekpresyon ng mukha nito. And those devilish eyes were scary again. At kung nakakamatay lang ang tingin na pinagkakaloob ni Draco ay baka kanina pa siya bumulugta. At kahit na nakakaramdam ng takot at panginginig ay hindi pa din niya iyon ipinakita dito. Nilabanan niya ng kaparehong intensidad ang titig nito. "You have no right to fire them—"

"OMG! Hindi lang ako makapaniwala friendship. Tito Conrad is so damn a perfectionist man. So how could he do that freaking thing?" "Hindi na ako magtataka sa bagay na 'yan Stacey. Dahil nagagawa niya nga kaming saktan ni mom physically. So, there is a possibility na mambabae rin siya lalo pa't wala na rin naman akong nababakas na pagmamahalan sa bawat isa sa kanila." Malungkot kong pahayag. "Tsk...so, what's your plan now?"

Nahirapan siyang huminga. The air felt too thick. Naramdaman niyang unti-unting lumalamig ang mga kamay niya. She grabbed the rail, pero bago pa siya tuluyang matumba, may mainit na kamay ang mabilis na humawak sa braso niya. “Hey, look at me,” ani Daryl. But she couldn’t. Her vision blurred. Even her ears started to ring. Candice was panicking, pushing buttons.

raspy ang boses na bulong niya sa tainga nito habang nagtataas-baba ang kamay sa pagkalalaki niya. Ipapasok na sana niya ang naghuhumindig na pagkalalaki sa basang lagusan nito ng.... Magising siya mula sa panaginip niya. “O, fuck!” Mura ni Seven ng magmulat siya ng mga mata. Ramdam niya ang pamamawis ng buong katawan. He’s having a wet dream. At si Brooke ang laman ng panaginip niyang iyon.

Hindi na niya ito malalapitan o makakausap man lang. Dread slowly consumed him as they get closer to the apartment. Pinagpapawisan siya ng malala kahit na malamig sa sasakyan at pakiramdam niya, mahuhulog ang puso niya sa sobrang takot at kaba. Hindi siya kinibo ni Heather matapos niya itong patahimikin. And he couldn’t look at he properly because he’s afraid to see her reaction.