Dread の小説・ストーリー

Napatingin naman sa kaniya ang mag ama. Muli nilang ibinalik ang tingin sa monitor at sinuri ang mukha ni Dorryn. Doon nila napansin ang malamig nitong titig. Wala roong bakas ng takot. Wala ring pag aalinlangan. Isa lamang itong mukhang puno ng matinding galit na tila handang kitilin ang sinumang humarang sa kaniyang daraanan. Nanlamig ang buong katawan ni Darrel.

Nahirapan siyang huminga. The air felt too thick. Naramdaman niyang unti-unting lumalamig ang mga kamay niya. She grabbed the rail, pero bago pa siya tuluyang matumba, may mainit na kamay ang mabilis na humawak sa braso niya. “Hey, look at me,” ani Daryl. But she couldn’t. Her vision blurred. Even her ears started to ring. Candice was panicking, pushing buttons.

raspy ang boses na bulong niya sa tainga nito habang nagtataas-baba ang kamay sa pagkalalaki niya. Ipapasok na sana niya ang naghuhumindig na pagkalalaki sa basang lagusan nito ng.... Magising siya mula sa panaginip niya. “O, fuck!” Mura ni Seven ng magmulat siya ng mga mata. Ramdam niya ang pamamawis ng buong katawan. He’s having a wet dream. At si Brooke ang laman ng panaginip niyang iyon.

Humigpit ang pakiramdam sa kanyang dibdib, parang pinipiga ang kanyang puso, at biglang parang huminto ang kanyang mundo. “Kariel!” napabalikwas si Darrius mula sa pagkakatulog, habol ang hininga. Ang malamig na pawis sa kanyang noo ay nil wiped niya gamit ang kanyang mga palad. Tila naputol ang koneksyon sa panaginip, ngunit ang takot at lungkot ay nanatili sa kanyang dibdib. Halos hindi siya makahinga, parang naiwan sa kanyang isipan ang mga imahe nina Kariel at ng bata. Nakatitig siya sa kisame ng kanyang kwarto, tinatangkang bumalik sa realidad, ngunit ang bigat ng damdaming naramdaman niya sa panaginip ay hindi basta-basta nawawala.

pagbabanta niya. Wala na akong maapuhap na masabi. I was filled with tension and fear. That was the first time JD threatening me like this. At hindi ko maintindihan ang sarili ko. I find that threat... sexy.

Ramdam na ramdam ko ang paglapat ng aking ulo sa semento hanggang sa ganap na nawalan ako ng malay. Eyes snap open. How long I had been out cold? My lips were parched, my clothes were soaked, and hunger growled in my stomach. I squinted up my eyes to see how far down the rabbit hole I was and wondering what I was enclosed in, my eyes was transfixed by a shadowy outline of a man sitting up on the bed again as I was utterly immobilized in dread on my bed, as if the entire world was falling around me. Napalumiglig ako sa takot. He was looking down at me. Staring. Kinikilabot ako nito. Sa kahit anong gawin ko, hindi ako makalunok o makapagsalita, nanunuyo at namam

Nakakadiri, nakakasuka, pero wala akong magagawa kase pinasok ko na ang gusot na ito para mailigtas ang buhay ni mama. Off a sudden, my tears escape my eyes in just seconds, buti nalang andito ako sa room ko at patuloy na namamahinga sa traumang nangyari, pero hindi ito matatapos hanggat di ko nababayaran ng buo si Floyd. Im frustrated ss mga taong nasa paligid ko lalo na si Drake, naglihim siya sa akin though he disclosed some of the important info about the gang, pero hindi nya ako binalaan sa kung paano mag isip ang psychopath na yon. Paano, he loves that masochist side of that devil but that side disgusts me the most.

nakangiti na wika ni Dylan, pinapagaan ang malungkot na atmospera ng paligid dahil pareho silang dalawa ni Aliyah na mabigat ang damdamin. "I don't know if I can do that knowing that someone is threatening me," matunong siyang ngumisi. "I am brave. Pero kayang talunin ng anxiety ko ang tapang na meron ako. At baka ma depress ako knowing I'm alone, no one beside me."

Madamdaming usal ko kasabay ng marahang paghaplos ko sa aking sinapupunan. Hindi ko na namalayan kung pumasok na ba ang lalaking tumulong sa akin dahil unti unti na rin akong dinalaw ng antok gawa ng sobrang lamig ng panahon. At nagising na lamang ako kinaumagahan nang maramdaman ko ang malakas na paghablot ng kumot na nakabalot sa aking katawan. "Fuck! Where did you get this huh!?" Ang matigas at mapagbantang boses ni Dreymon ang tuluyang pumukaw sa aking diwa.

Kasunod nito, nang makita niya ang bangkay sa tabi niya, tumalon siya mula sa sopa sa takot at naramdaman na parang nabalisa ang kanyang isipan. Sa isang kisap-mata, ang kanyang kasama ay naging isang tuyong bangkay nang hindi man lang humingi ng tulong. Nakaramdam ng lamig sa kanyang gulugod, binigyan ni Dreadwing si James ng nakakatakot na tingin bago siya tumalikod upang tumakas.