Dread の小説・ストーリー

Labag sa loob nito na tumayo at inirapan si Lleidzy. "It is the happiness due to state of innocence and purity." - "Mukhang seryoso na ngayon ang mga narereceive nating death threats, Domeus!" Natigilan ang mga kambal sa pagbaba ng hagdan nang marinig nila ang sigaw ng ina mula sa living room nila. "Don't worry, mahal... ok naman na ako diba? Mag-iingat na ako next time." Mukhang napahamak na naman ang Daddy nila dahil sa tigas ng ulo nito.

“N–No! It can’t be! Hindi kita puwedeng iwan dito ng mag-isa!” Medyo naguguluhan si Liliana at hindi maiwasang magreklamo sa isip niya na isang tama lang ng bote sa ulo, hindi naman dapat siya ganito kahina, di ba? Napakatapang niya kanina nang kalabanin ang sampung tao! “I’m… I'm afraid of blood, Liliana…” Pagkasabi ni Dwayne nito ay nawalan na ito ng malay at bumagsak direkta sa mga bisig ni Liliana.

Humugot ako ng malalim na hininga. “Naalala niyo ba noong nagsimula akong magka-trauma sa dugo? Hindi madali sa akin na makakita ng kahit simpleng patak nito.” Lahat sila ay huminto sa pagkain at tumingin sa akin. “Leander has nyctophobia— takot siya sa dilim kaya ganoon ang nangyari kagabi.” Nagkatinginan sina Mama at Papa.

She carressed my hair to soothe me but my cries just get louder and painful. Hindi ko lubos maisip kung paanong natiis ni Frieda ang kahayupan ng kaniyang ama. Siguradong takot na takot siya. Just imagining her alone inside her bedroom, shaking and scared for her life makes me want to kill myself.

Haist. @Death Wish

natigil siya sa pagrereklamo nang biglang lumabas sa kalangitan ang napakalaking bughaw na magic circle na sinundan ng paglabas ng maliliit na blue dragons. "Those dragons are called dragons of fear and doubts. They don't attack chiores since it is incapable of feeling such emotion. In short, kayo ang aatakihin ng mga ito. Dito pa lang ay makikita na kaagad namin kung sino sa inyo ang may matatapang at determinadong puso," anunsiyo ni Baro.

(tinutok ang tingin kay Drake, hinahanap ang tamang mga salita) Ang mga mata ni Dianne ay naglalaman ng isang kakaibang kalungkutan. Nakita niya si Drake sa pinakamababang punto ng kanyang buhay, at hindi niya kayang magtakip ng saloobin. Ang sakit na kanyang nararamdaman ay parang isang dagok sa puso, at ang kanyang takot na mawalan ng pagkatao sa mga pangyayaring ito ay nagiging dahilan ng kanyang mga alalahanin.

Pilit na pinapakiusapan ang dalaga gamit ang mga mata na manahimik na lang at makinig na lang sa mga ipapagawa sa kanila ni Drex, ngunit hindi iyon naging dahilan para manatiling tahimik si Shan sa halip ay marahas nitong binuga ang malalim at mabigat na hininga tsaka sarkastikong nginitian si Drex. "I'm not afraid to die, Drex." Anito at umiling-iling pa bagay na ikinagulat ng lahat. "I will never be afraid of dying." Dagdag pa ni Shan tsaka mapaklang natawa nang mapagtantong tama ang sinabi niya.

"Please, Cad... gusto ko nang maging malaya sa nakaraan ko. Pagod na pagod na akong matakot palagi. Pagod na pagod na akong palaging kinakain ng takot ang buo kong pagkatao. For once, I want to be free from my nightmares and my fears. Ayoko na. Ayoko nang hayaan pa silang manaig at sirain ang buhay na binubuo ko kasama ka. Natatakot ako na kapag hindi ako gumaling kaagad, baka bumalik na naman ako sa dati at iwan mo ako tapos mawawala ka na kasi pagod ka na ring intindihin ako palagi. Ayokong mawala ka Dane. Ayokong iwan mo ako. Ikaw ang lakas ko eh. I don't want to hurt myself anymore,Dane. I don't want to kill myself anymore. Please, help me."

3RD PERSON POV Literal na naging yelo ang buong katawan ni Lauren sa narinig niya. Her heart hammered so violently against her ribs that she was genuinely terrified Rhea could hear it inside the quiet library. Gumuho ang lahat ng katinuan ng dalaga, at hindi na niya alam kung paano idedepensa ang pinakamalaking sekretong iniingatan nila. "Ano, Lauren Jade? Bakit hindi ka makasagot?" pang-aasar pa lalo ni Rhea, a triumphant smirk slowly drawing across her face. "Is it because I finally caught you?"