Dread Novels & Stories

Nang hindi ko na siya makita ay saka lang ako nag drive pauwi. Nang makarating ako sa bahay ay dumiretso na ako sa kwarto para magbihis, hindi mawala sa isip ko ang magandang mukha ni Krisa. Naalala ko pa ng una kaming magkita ay naiinis siya sa akin kasi hindi ko daw siya pinapansin at kapag kinakausap niya ako ay hindi man lang ako sumasagot. Madaldal kasi siya habang ako naman ay tahimik pero kahit gano'n ay hindi niya ako tinigilan. At dahil sa kakulitan niya ay bumigay na din ako, nasanay na ako na siya madalas ang kasama at kausap ko maliban kay Blue at Aiden.

Tumunog ang telepono ko. “Hello, mommy. Opo, nasa work po ako.” nakangiti ako habang kausap ko ang mommy ko. “Inom na po kayo ng gamit, my. One week lang po ako at uuwi na po ako diyan.” Binaba ko ang phone at bumuntong hininga muli. “Mommy mo?” tanong agad ni Sir Dio. “Ah, opo sir.” Sagot ko. “Mukhang masasayang itong araw na ito sa kalokohan ni Ino. Badtrip, kaya ayaw ko siyang iinvolved dito. Sakit sa ulo.” Reklamo niya. Nakatingin na lamang ako sa kaniya.

Buhay ito, ligtas, ngunit nakatago. Nanatiling nakatayo si Darius sa dilim, hindi makapaniwala. Gusto niyang lumapit, isigaw ang pangalan nito, yakapin ito. Ngunit tila may mabigat na kamay na pumipigil sa kanya—ang takot, ang galit, at ang tanong na matagal na niyang kinikimkim. 'Bakit mo ako iniwan?'

Naupo siya sa gilid ng kama ko at tumitig sa mga mata ko. "Rare wala tayong kaklaseng Zendrix." Malumanay niyang sabi na may pagaalala. "Ano bang sinasabi mo?" Agad kumunot ang noo ko at ramdam ko ang pagkabog ng dibdib ko sa kaba. My heart is pounding so fast and I can feel my eyes watering because of my mixed emotions.

Lumakas ang tahip ng aking dibdib, mukhang hindi ako makahinga sa nakita. I feel like I am drowning, hindi ko maigalaw ang aking mga paa at kamay. It's like someone pushing me further. Hindi ko alam tong nararamdaman ko pero takot na takot ako hanggang sa mailublob ko ang aking ulo sa bath tub. Hindi ako makahingi ng tulong, iniisip kong katapusan ko na to hanggang sa makarinig ako ng malakas na boses.

KABANATA 58 IAN'S POV Alas tres y media na sa umaga pero dilat na dilat na ang mga mata ko. I woke up earlier and as I have expected, I had a nightmare. Dalawang oras lang ata ang itinulog ko. I imagined a lot of happy things to happen just to divert my attention from it. Malayo na ang narating ng imahinasyon ko. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking alaala ang lahat ng nangyari. Pakiramdam ko nga ay nasa gitna pa rin ako ng karagatan at nasa bingit na rin ng kamatayan. My heart is racing so fast and I feel uneasiness all over my body. It feels like nervousness and dread took over my body system.

The masked men. Drake’s voice shouting my name. At ako, helpless, useless. I hugged my knees tighter habang nakaupo sa dulo ng boardwalk, staring at the pale horizon. Dawn pa lang, pero hindi ako nakatulog kahit isang minuto. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko kahit ilang oras na ang lumipas. This wasn’t just fear. It was grief. It was guilt. It was everything I’ve been holding together—unti-unting nadudurog.

Marahas siyang bumangon mula sa pagkakahiga sa kama. Napahilamos siya sa kanyang mukha habang pinakiramdaman ang sarili. Sanhi ng madilim nakaraan ay hindi magawa ni Aries na matulog na hindi nakabukas ang ilaw. Pakiramdam niya pagmadilim ang paligid niya ay lalamunin siya ng nakakatakot na madilim na kawalan. Aatakehin siya ng panic na tila baga hindi siya makahinga. Pakiramdam niya ay nakaka suffocate ang dilim. He is afraid of the dark.

I waved our hands up in the sky and screamed on the top of my lungs. Nilingon ko si Drazz at agad na natawa sa itsura nya. This guy haven't even moved ever since it started. Pfft. Automatically, I faced his body in front of mine and looked directly into his eyes. Who would have thought that this man had a fear of heights? Tinitigan ko sya sa mga mata. "You don't need to be afraid, Drazz. I'm just right here, just right here..." XOXO

sagot naman niya. Puno ng lungkot ang mga mata nitong tumango. "Sabihin ko na lang. Pasensya na, puno ng galit ang Dreadblood." "Maging ako rin, dalawang kambal ko ang napapahamak rito ni hindi ko alam kung nasaan sila," rason din niya, nanunubig ang mga mata. "Plus, sugatan ang kuya ko at walang malay. My family are now in pain."