Empress Dowager Cixi Novels & Stories

Tila pelikula ang buhay ni Puyi — sobrang dramático at puno ng twist — kaya araw-araw akong naiintriga kapag iniisip kung saan siya huling naghari, o kung saan nagtapos ang kanyang kuwento. Sa totoo lang, namatay si Puyi sa Beijing noong Oktubre 17, 1967. Pagkatapos ng kanyang pagkamatay, siya ay sinunog at ang kaniyang abo ay inilibing sa Babaoshan Revolutionary Cemetery, na matatagpuan sa kanlurang bahagi ng Beijing sa distrito ng Shijingshan. Ang lugar na 'to ay kilala bilang huling hantungan ng maraming kilalang personalidad sa modernong kasaysayan ng Tsina, kaya symbolic na hindi siya naipaglilibing sa tradisyonal na Qing imperial mausoleums kundi sa isang makabagong sementeryo ng Republika Popular ng Tsina.

Bilang isang taong mahilig sa history at sa mga pelikula gaya ng 'The Last Emperor', nahuhumaling ako sa mga kontradiksyon ng buhay niya: naging emperador nang bata, naging puppet ruler ng Manchukuo, nakulong, sumailalim sa "re-education", at sa huli ay namatay bilang itinuturing na ordinaryong mamamayan. Ito ang dahilan kung bakit ang kanyang huling pahinga sa Babaoshan ay parang pagtatapos ng isang mahabang salaysay ng pagbabagong panlipunan — mula sa monarkiya patungo sa modernong komunistang estado. Kung titingnan mo, ang paglibing sa Babaoshan ay parang pormal na pagtanggap sa kanya bilang bahagi ng makabagong kasaysayan ng bansa, hindi bilang isang hiwalay o nakaraang dynasty.

Nakakatuwang isipin na ang mismong taong sumulat/dinuklup ng mga alaala sa kanyang memoir na 'From Emperor to Citizen' ay nagwakas sa isang lugar na puno ng mga rebolusyonaryong simbolo. Para sa akin, ang bahay at mga personal na gamit niya ngayon ay mas madaling makita sa mga museo at dating tirahan—hindi sa isang grand imperial tomb. Napakabigat ng simbolismo: hindi lang ito tungkol sa lugar ng libing, kundi sa kung paano binago at tinanggap ng lipunan ang kanyang katauhan bago siya tuluyan nang lumisan. Isang mahinahon at malalim na pagtatapos para sa isang buhay na puno ng pelikula at trahedya, at palagi akong napapaisip tuwing nababanggit ang kanyang pangalan at ang Babaoshan sa parehong pangungusap.