Sad Reality Meaning Novels & Stories

Hindi ko alam kung mababaliw ba ako sa pangungulila o ano. What I feel is a mix of that feeling when you want something so bad and yet you know it is already a dead end for you to obtain it, and sadness; that same sadness that feels like a perfect concoction of grief and sorrow. Sobrang hirap na dala-dala ko 'to sa loob ko sa araw-araw na yata ng buhay ko, and it is with a heavy heart for me to say that it is what I exactly feel right now as I follow the direction from which the noises were coming from.

saad ni Glory na hindi na napigilan ang mga luha. “Yeah, I’m always drunk, always mad, minsan natatakot na sa akin si Sabrina, nasisigawan ko kasi siya ng hindi sadya, sobrang stress at depressed lang talaga ako, burn out din sa trabaho, tapos yung kambal naman, palaging nag aaway, may mga pagkakataong nauubos ang pasensya ko,” saad ni Ralph. “I’m sorry…” saad ni Glory.

it's miserable as fuck. My life literally sucks. Can I just end up everything ng walang masasaktan? How I wish na ganoon kadali mangyari 'yon. It's imposible. This is reality, at sa realidad ng buhay... lahat mahirap. Mahirap abutin ang mga bagay na pinaka aasam ng puso mo. It's too depressing.

Sandra's POV SADYANG mapaglaro ang buhay. Kung minsan, may mga bagay na nangyayari sa atin at hindi natin naiintindihan kung bakit. May mga pagsubok na ibibigay sa atin na akala natin ay hindi natin malalagpasan, ngunit sa huli, magugulat ka na lang at masasabing, kinaya ko pala?

saad niya, may diin sa bandang huli. Tumaas ang kilay ko. “Isn’t it obvious?” sagot ko. “Eh ikaw? Masaya ka ba sa buhay mo?” Ngumiti siya. Hindi iyon simpleng ngiti. May laman. “Masaya ako,” saad niya. “Lalo na ngayon… may bago akong pinagkakaabalahan.” Bahagya siyang lumapit sa akin. “Watching other people’s lives fall apart.”

saad ni Cassidy. "Ang hirap. Hindi ko matanggap. Talaga bang wala na siya? Wala na ba talaga yung babaeng pinakasalan ko? Bakit ganun? Kung kailan masaya na dapat ako saka pa siya nawala. Bakit? Wala na ba talaga akong karapatang sumaya?" Russel look depressed and devastated. Ramdam niya ang matinding kirot sa puso.

He deserved more than temporary pain. “You will have your karma, Rye. There will come a time when you will kneel and cry for a loss too,” may diing saad ko habang nakatingin nang diretso sa mga mata niya. “You're desperate. You even involved someone who was already fighting for her life—” “Cut the dramas. I don't wanna hear it.”

Saad ko rito na hindi ko na napigilan na tumulo ang aking luha. "I'm sorry...." tanging saad ni Cayden sa akin. Mas lalo lang akong nasaktan. Para saan ba ang sorry na yun? Sorry dahil wala na akong silbe? Sorry because I will end up like this? Sorry kasi hindi na ako yung mahal niya? Anak ng, hoooooo! Ang sakit! Kaya pala nagiging kontrabida yung mga nasasaktan eh kasi sobrang sakit nga naman pala talaga!

Sambit pa niya. Napa pikit ako. I know. I also feel empty. Hindi na mabubuhay si Rain at iyon ang pinakang masakit na katotohanan. Tila sinaksak na naman ng sandaang punyal ang puso ko. Niyakap niya ako ng mahigpit at sabay kaming umiyak. "I'm sorry. This is all I am able to do. Sorry, I can't bring our son back." Saad niya.