Pilipino Novels & Stories

Hindi ako ang Diyos! Pia and I laughed quietly a bit. "Hindi 'yan, tanga!" [Oh ano naman tanong mo ngayon?] "Sino sa palagay mo ang unang pilipinong nag mura? At bakit kaya siya napamura?" [Ano ba naman 'yan lance! Marunong na bang magsalita 'yong mga ninuno mong homo sapiens noon, ha?] "Namo!" [HAHAHAHAHAHA!]

Nagtatagalog naman pala ito, hirap pa naman ako mag English jusmeyo naman. "Nakakaintindi ka po nang Tagalog?" pagkumpirma ko agad din itong tumawa. "¡Por Dios! Sí, lo entiendo. Kalahating Pilipina ako at Kalahating Espanyol." Jusmeyo Marimar, Pilipins din naman pala ito "Yown. Buti nalang ubos na kasi yung baon Kong English. Mamaya pa mag rerestock" pabiro ko sa kanya agad din itong napatawa dahil sa naging reaksyon ko.

natawa kong sabi. She laughed. “Okay, first lesson. Very common question dito sa Philippines—if someone asks you, ‘Kumain ka na?’” I blinked. “What is that?” “It means ‘Have you eaten?’” “Ohhhh!” tumango ako. “So what I say?” “You can reply, ‘Oo, tapos na.’ That means yes, I’m done eating. Or ‘Hindi pa,’ which means not yet.” Inulit ko agad. “Oo… tapos na.”

“Nagtatampo ka pa rin ba dahil umuwi tayo rito sa Pilipinas?” “Sí!” [Yes!] sagot ko bago malakas na napabuntong-hininga. “I-I just can’t understand your decision, ‘My. Why divorce Papá? Why left Spain for this… this...” I paused. Ni hindi ko nga alam kung ano ang tamang salitang idudugtong ko para lang ma-i-describe ko ang bansang ito. “This is also your country, Sasha. You are a Filipina, like me. Hindi ba’t marapat lamang na malaman mo ang isang parte ng pagkatao mo?”

Kaniya-kaniya sila ng lakad rin. Ikaanim na araw nila noon nang maisipang maligo sa dagat mag-isa. Maraming turista pa rin dahil natapat na summer dito ngayon. Halos pinoy ang mga naroon dahil sikat pala ang hotel ng pamilya Hernandez sa mga Filipino citizen. Marami na siyang nakausap. Pakiramdam daw ng mga ito, nasa Pilipinas lang nagbabakasyon. Kahit pagdating sa pagkain, halos Filipino foods ang sini-serve.

Chapter Forty Two direk "Dad.." bumagsak ang aking mga mata sa hapag, nag-aalangan. "What is it anak?" Dad searched my eyes from across the table. Bumuntong hininga ako, napalunok pagkatapos hinarap ito. "Puwede ho ba akong makahingi ng pera? Uuwi po sana akong Pilipinas. May ipon naman po ako pero baka kasi--"

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

sambit nito na nagugulugan na yata sa'kin. Uhmmm! Mango at Laguna, please.. "W-what? Laguna? laglag ang panga nito sa narinig. Mahal, alam mo namang wala tayo sa Pilipinas. How can I do that.. sambit nito.. Out of nowhere nasabi kong bigla na; 'di lumipad ka, sabay simangot ko rito. At talikod. "W-what? lipad paano ko gagawin 'yon, I don't have a wings like a bird. sambit nito..

Nanatili pa rin na maligaya ang mukha. “Dito na lang kaya tayo tumira? Huwag na tayong umuwi ng Pilipinas?” pabirong hamon ni Briel kahit na alam niyang imposible iyong mangyari dahil ang halos lahat ng ari-arian ng mga Bianchi ay nasa Pilipinas, “Parang ang saya lang…”

Maputi 'yon na may batik ng dilaw. "Akala ko naman kung ano na ang nangyari." Naupo siya at sinimulang kainin ang ice cream. "Alam mo, may pineapple farm sa Bicol. Gusto mong makita?" "Pineapple farm? Akala ko sa Mindanao." She doesn't really know much about geography. "Sa Mindanao 'yong pinakamalaki. Pero sa Bicol, mayroon din. Punta tayo at isama natin sina lolo para makapasyal."