Epitome Of Perfection Novels & Stories

Bumalik ang saya ko nung pahigain niya ako sa likod ko habang pumapaibabaw siya sa akin, ibinubuka ang mga hita ko, handa nang pumasok. Mas nagiging maayos pa ito kaysa sa inaasahan ko. --- ### SCOTT’S POV Paano magiging napakaperpekto ng isang tao, napakabanal? Ang lahat kay Eliana ay perpekto. Siya ang kahulugan ng perpeksyon.

Pero habang pinagmamasdan ko ang porma ng likod niya, ang paraan ng pag-lapat ng suit sa broad na balikat niya… hindi ko napigilang maramdaman ang kakaibang hatak. Kung ganito ang likod niya… ano pa kaya ang itsura kapag humarap siya? Tumaas ang kaba ko, magkahalong takot at excitement na hindi ko maipaliwanag. Bumalik ako sa ulirat nang magsalita ulit si Larry. “He’s all about perfection. And he nails it every single time. He’s in a league of his own.” At doon, tumigil ang mundo.

sabi niya at mabilis ring umupo. Napangiti naman ako saka napatitig sa kanya ng medyo matagal. Ang perpekto ng mukha niya. Sobrang perpekto na walang pwedeng maipintas. Para siyang isang mamahalin na painting na nag-iisa lang sa buong mundo. Walang katulad dahil sobrang perpekto. I even think that the word perfect isn’t enough to describe him. “Bababa ako,” sabi ko saka ako tumayo mula sa kama.

Dahil sa kahabaan at katigasan nito ay hindi iyon nakatayo ng deretso bagkus nakaturo iyon mismo sa kanya. Kitang kita pa niya kung paano iyon gumalaw na para bang tinatanguhan siya. "Indeed." Sa loob loob niya. Dahil wala na siyang ibang masasabi dito maliban sa salitang perfect. Maganda na ang katawan nito ay sadya pang biniyayaan ito ng mahaba, malaki at magandang pagkakaukit sa pagkalalaki nito. At ang bagay na iyon na paulit ulit ng pumasok sa lagusan niya at bumabaon sa katawan niya.

Ang kanyang leeg, hubad at walang kwintas, ay mas lalong naging perpekto—malinis, maaliwalas, at matikas. Ang kanyang hakbang ay magaan, waring lumulutang, na para bang hindi siya kabilang sa mundong ito. Mula sa ilalim ng kanyang bestida, aninag ang kanyang mga payat at mapuputing bukung-bukong, gaya ng usbong ng lotus sa malinaw na tubig. Isang lotus sa pagitan ng katahimikan—walang bahid, walang dekorasyon, ngunit lubos na perpekto.

Karamihan sa kanila, isang beses niyang nilabasan, at iyon lang. At malayo ako sa perpekto. Lumilitaw ako sa replicate at nakikita ko ang napakaraming imperfections. Kung kahit na ang perpekto ay hindi sapat para hawakan siya ng mahabang panahon, kung gaano ako kapuspos sa aking sarili na isipin na ako ang babaeng magbabago sa kanya. Ngayon na ang aking nakakalason na katangian!

“Parati na ‘yan pabalik-balik dito atsaka panay ang tingin sa’yo.” Sinundan niya ng tingin kung saan si April nakanguso. Napansin niya rin ang lalaking ito na pabalik-balik dito. Agaw pansin naman talaga ito, paano ba naman artistahin ang itsura nito. Nakalimutan niya lang ang pangalan ng artista na halos kahawig ng lalaki. Matangkad at built in ang pangangatawan na halatadong alaga sa pag gym, matangos ang ilong, naka-agaw pansin din ang makapal nitong kilay na animo’y sadyang iginuhit. Idagdag pa ang adams apple nito na gumagalaw sa tuwing kumakain o nagsasalita. Kulang ang salitang tall dark and handsome sa lalaking iyon. Ilang beses niya rin ito nakaharap sa tuwing kinukuha ang order at

Umikot ito paharap sa kanya. Mas lalo niyang napagmasdan ang perpekto nitong katawan na animo’y inukit ng isang perfectionist na iskultorista. Ang sandata nito ay unti unting nabuhay, nanigas ito pagkakita sa hubad niya ring katawan. “What a naughty girl you’ve become,” nakangisi nitong sabi.

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa

sagot ko habang niyayakap ko siya nang mahigpit. Naramdaman ko ang paglubog ng mukha niya sa balikat ko. Ramdam ko ang mainit na luha na tumatagos sa suot kong scrub suit. He was breaking. The iron-willed Adrian Zubiri was finally letting go of the burden of perfection. And strangely, in this moment of weakness, he felt more solid to me than ever before. Hindi na siya ang lalakeng kailangang maging perpekto para sa legacy. He was just a man who needed his wife.