Epitome Of Perfection นิยาย & เรื่องราว

Marami ring mga artikulo na pumupuri sa kaniyang philanthropic works, mga scholar na tinutulungan ng kaniyang foundation, at mga donasyon sa mga komunidad. Parang wala siyang kahit anong dumi sa kaniyang pangalan. Perfect son. Perfect CEO. Perfect leader. "Ugh, this is so annoying," inis kong sabi sabay tungo ng ulo ko sa lamesa. Masyado siyang perpekto sa papel, at iyon mismo ang dahilan kung bakit mas lalo akong naiinis. Alam ko ang takbo ng utak ng mga taong katulad niya at ni Dad. Sila ang mga uri ng tao na sanay na nakukuha ang lahat ng gusto nila, at walang pakialam kung sino ang kailangang masagasaan o maging sakripisyo sa proseso. At ngayon, ako naman ang target niyang kontrolin para

“My perfect imperfection.” Ngumiti ako. “Ako dapat nagsasabi niyan kasi gano'n ka sa akin. Hindi ka perpekto sa mata ng iba pero sa mga mata ko, sobra-sobra ka pa sa salitang iyon. Allow me to say this, hm?” Tumango siya saka ngumiti matapos ko masuyong hawakan ang magkabila niyang pisngi. “You're my perfect imperfection, Thirdy. I love you so much.”

Hindi niya alam, nakatulog na siya habang nakahiga sa kawayang bench. Ang lahat ay perpekto, sobrang perpekto na mukha itong hindi totoo. Kung ang diretso at matikas na taong nakatayo sa dulo ng pasilyo ay maiiwasan, kung gayon ang lahat ay lalo pang magiging perpekto.

Minsan talaga pakiramdam ko ay wala siyang konsepto ng salitang subtle. Napailing na lamang ako habang pinipigilan ang sariling mapangiti. Kung tutuusin ay hindi ko naman talaga kailangan ng tulong mula sa kanilang dalawa. Ang Epitome Fashion ay pag-aari ko at si Karina lamang ang nasa harapan ng lahat ng transaksyon. Sa papel ay isa lamang siyang executive assistant, ngunit siya ang nagsisilbing mukha ng kumpanya para hindi na ako kailangang humarap sa publiko.

Napaawang ito ng labing bakas ang pagkabalot ng matinding pagnanasa sa kanyang mga matang napatitig sa aking dibdib na nakalantad dito. "Perfect" anas nitong napapadila ng ibabang labi na sinapo ang bilugan at tayong-tayo kong cocomelon na ikinasinghap kong napaungol! Napakagat ako ng ibabang labi. Nanghihina na napatingala sa pag-abot ng kanyang mga labi sa naninigas kong nīpples! Awang ang labi na napasabunot sa kanyang ulo at mas ipinagdiinan sa aking dibdib na salitan nitong sinusupsop na parang gutom na sanggol ang aking magkabilaang nīpples!

makahulugan na sagot ng papa niya sa kanya. "Ang tanong lang po ngayon ay...." "Ano?" She sighed deeply and said, "Sino ang perfect man na 'yon, papa? Kung hindi si Callix ang perfect man for me who'll give me the happiness I deserve forever, sino po? Alam mo po ba?" Malungkot ang mukha ni Isabel na nakaharap sa papa niya habang binibigkas niya ang mga salitang 'yon.

Pero sandali lang ang lungkot nito bago muling hinawakan ang kanyang pisngi. "Paano nagkaroon ng ganyang lalaki sa mundo? Mayaman, guwapo, at tapat pa... masyadong perpekto." "Ang pagiging perpekto ay hindi para sa iyo. Tsaka... hindi rin maganda ang pagiging perpekto. Ang taong masyadong perpekto ay hindi humahaba ang buhay." Nanigas ang katawan ng babaeng doktor nang marinig iyon.

Kahit sino ang makakakita ay yun ang iisipin sa paghaharutan nila kanina. "Is she the definition of perfect for you? Because for me, you are the epitome of perfection. Brave, fearless and beautiful. You have no idea how perfect you are in my eyes." Sagot naman nito sa akin na siyang ikinapula ng mukha. Mabuti na lang at wala masyadong ilaw sa paligid kaya sigurado akong hindi nito naaaninag ang pamumula ko.

Puri nito sa kaniya kaya nakaramdam naman siya ng tuwa. Inakay niya ang dalaga para makaupo na ito at saka nag-umpisa siya sa paglinis ng kuko nito. Wala siyang maipintas sa babae, parang ito ang mismong depinisyon ng salitang perpekto. Magiliw itong nakipagkuwentuhan sa kaniya at natural na natural lamang, walang kiyemeng humahalakhak kaya nalibang rin si Geneva.

sabi niya at pagkatapos ay napapikit at lumitaw sa kaniyang isip ang imaheng pinaka- perfect sa lahat ng perfect. Andrei…