Example Of Spoken Poetry Tagalog นิยาย & เรื่องราว

--Sapphire's PoV "Napaka ganda mo parin, alam mo bang alalang-alala ako sa 'yo? Mula ng napunta ako dito sa Japan ay ikaw palagi ang nasa isip ko at ang pangakong mayroon ang ating mga magulang para sa ating dalawa. Kaya naman noong una kitang makita masyado akong na bigla at halos 'di kita makilala dahil sa dungis mo." Dinig kong wika ni ginoong sungit habang pinagmamasdan ako.

sagot ko "Ah ganon ba" sabi nya at bigla akong inakbayan na parang sinasakal ng bahagya Hinampas hampas ko braso nya, "G*go! Tumigil ka nga! Pag ako natuluyan, sige ka!" Tumawa naman sya at binitawan ako. Nung nakikita ko na ang walo ay umayos na kami ng paglalakad. Walang nangyaring ganon, cous

napalingon ako sakanya ng kalabitin niya ako "Ako ba kinakausap mo?" Takang tanong ko "Kakalabitin ba kita kung hindi?" "Bakit ba?" I tried to look pissed. Natamaan kasi ang ego ko nung nalaman ko na mas matalino siya kesa sakin. "You're cursing the rain, ba't ka galit sa ulan?" "Napakaingay" sagot ko. "Sino?" "Both of you. Ikaw at ang ulan. Napakaingay niyo"

Tawanan ng mga bata at huni ng ibon sa himpapawid. Ibinukas ko na ng tuluyan ang mga mata ko at kusang sumilay ang malapad na ngiti sa labi ko nang tuluyan kong mapagmasdan ang asul na karagatan. 'Di ko pa naiwasan ang mapatalon sa kinatatatuan dahil sa tuwa. "I'm really here!" bulalas ko. "Boracay!! Here I am!!" "Ingay mo." biglang reklamo ng katabi ko kahit pa halata namang natutuwa din siya sa paligid. "Baka isipin ng mga tao, eh, taong-gubat ka sa ginagawa mo."

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

Dahil diyan kayo masaya. I just found myself one day in a cafe. I was in the corner while listening to a man’s spoken poetry. Mukha din na nakikisama ang panahon sa nararamdaman ko. It's raining outside, It's also dark inside the cafe even though there are plenty of colorful lights surrounding us. Ang iba ay napapahiyaw dahil sa mga katagang sinasabi ng poeter. Ang mga kababaihan naman sa kabilang table ay tinutukso ang isa sa mga kaibigan nila.

But after minutes and quarters I have waited, nothing happened. Heh? Eh? My forehead creased as I look back to the sky and shift down to the ground. Did I say the wrong words? Or is it not the right chant? I took a deep breath and puffed. “Labi sin umagsapa, Manbalanga’y dada say umayus. Agew ya taw-en ay lumabas. Silaw di bulan, danan ay manpaila. Las-ang ay naginek, kansyon di dagem san umayag,

Napamaang ako, hahayaan niya na lang na paniwalaan nila ang sinabi ni Marian? "Ayos lang 'yan! Masasanay ka rin, Ineng. Pumasok muna kayo!" "People speak tagalog here, minsan lang sila mag-Pangasinense." Xavion whispered while assisting me inside. "Are you still scared?" Umupo kami sa upuan na gawa sa kahoy. Sa kabila naupo si Marian at nakikipagkulitan na sa katabi, tingin ko ay kapatid niya ito.