Excuse Me In Tagalog の小説・ストーリー

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

bigla na lang kasing parang timusok ng isang daang karayom ang dibdib ko sa sakit. " hindi ako pwedeng maniwala sayo hanggat hindi siya ang nag sasabi sa akin yan ang usapan nming dalawa kaya kung wala ka nang sasabihin pls excuse me." sabi ko dto sabay talikod dahil ayaw ko na makita niyang tumulo ang aking mga luha na kanina pa nag babadyang umagos. pag katapos kong kumain ay nag paalam aq ky manang na lalabas lang ako.

tanong ng babaeng nasa kabilang linya "Pakisabi nalang na tumawag ako. Alam na po niya iyon" "Okay. Lumiere, bye" "Bye, thanks" nakahinga siya ng maluwag ng malamang okay naman ito at nasa meeting ng kasalukuyan.

At sya na rin ang nag tigkal nito sa paa nya at tinabi sa may tabi. "Xie-xie!" ( thankyou ) umupo sya sa tabi nito sa kaniyang kama. "Say 'salamat' it means Thank you," tumango naman ito at pumalakpak "Syalamawt!" Nakangiting turan nito, napahagikhik nalang sya sa paraan ng salita nito. "Walang anuman!, it means 'youre welcome'," he smiled after saying that.

Cheese sauce nakikilabutan ako sa ginagawa ko ( I miss you kiddo.) Teka what? Nag buffing yata yung utak ko. Wait wait wait, may nakakamiss kay-- " Miss mo ko?" ( Thank you for sheltering me. But I can't go back in your house anymore.) In our house? DITO? " Dito sa bahay?" may nakapunta na ba dito sa bahay, hindi ko manlang alam? ( What happened lately was just an accidental chance, kung ano mang nangyari nung gabing yon I'm very sorry I promise it will never happen again. I'm so sorry.)

Hindi ba marunong mahiya ang mga ganoong nagloloko? "I-I'm sorry," nahihiyang sabi ni Gabriella. "Actually, it's a blessing na siya na ang gumawa ng dahilan para maghiwalay kame noon. Hindi ko lang din inaasahan na pagkatapos ng ginawa niya sa akin ay nakuha pa niyang magpakita at halikan ako. Kahit kay Daddy ay tumatawag siya." naiiling sa sabi ni Miguel at binitawan ang mga kamay ng dalaga.

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

Joke lang! "Mama! I'm so excited to go and see Philippines and of course to see Tito Papa!" excited n'yang saad at nag tatalon pa sa kama. Tss... Excited na excited s'yang makita si Kuya kasi 2 years pa huling pagkikita nila ng personal eh. Naging busy kasi si Kuya sa mga project n'ya kaya hindi na kami nadadalaw.

Humahagulgol na si Mihrimah. “I-I’m sorry po. I’m sorry na hindi ako nakikinig sa ‘yo. I’m sorry po na ang tigas-tigas ng ulo ko at hindi kita sinusunod. I’m sorry. I’m sorry.”

Tumingin siya sa akin na tila ba nagulat sa naging sagot ko. "SIGE NA ALIS KANA" pagtataboy niya ulit "IT IS OKAY WITH YOU?" alanganin kong tanong "BAHALA KA" tanging sagot niya. Yan na naman tayo! Bahala means, either ayaw niya o nagbabanta. "UPO KA DITO" utos niya sa akin sabay turo sa may kama. Nagtataka man ako pero umupo parin ako. Mahirap na at baka mahampas na naman ako ng wala sa oras.