Romans & histoires Excuse Me In Tagalog

Hindi naman sumagot pa ng kahol ito, nakatingin lamang sa akin. Buntong-hiningang umiling ako, pati aso kinakausap ko na. Para akong timang haha. Umupo ako saka ngumiti at ginulo ko ang balahibo sa ulo nito, " Sorry! Pati ikaw naguguluhan sa mga sinasabi ko." " Why do you ask? "

saad naman nito "clark I'm sorry" dagdag pa nito "im really sorry please forgive me. i know it's my fault but. "but what trixie? tanong ko dito "its almost six years and pinag sisisihan ko na yung gabeng yun. at mali ako ng naging desisyon dahil alam kung mahal kita "bumalik kana sa france trixie" saad ko "but why im here for you. para maayos natin to

turan nito saka nag mamadaling pumasok sa loob Tila parang nauupos na kandaling napa upo ako sa sahig dahil sinabi nito "Tumigil ang tibok ng puso ng Pasyente,Sir Excuse me po." "Tumigil ang tibok ng puso ng Pasyente,Sir Excuse me po." "Tumigil ang tibok ng puso ng Pasyente,Sir Excuse me po." "Tumigil ang tibok ng puso ng Pasyente,Sir Excuse me po." Parang sirang plakang nag paulit ulit sa isip ko ang sinabi nito Nangangatog Ang mga tuhod na pinilit kong tamayo saka pumasok sa OR

Tagalog Translation with Improved Grammar: Ngumiti si Joseph at malayang nagsalita, "Lucio, bukas ay Linggo, holiday naman lahat, bakit hindi tayo maghapunan nang magkasama bukas ng tanghali? Magtipon-tipon ang ating dalawang pamilya." Bahagyang nagulat si Lucio, pero tumugon nang maayos. "Sige, magtipon tayo bukas ng tanghali."

nakangiti niyang wika "Pwede naman mag commute. Sanay naman na ako eh." sagot ko din kaagad "No! Mahirap ang mag commute. Don't worry, once na matuto kang magdrive, bibili tayo ng sarili mong sasakyan.' nakangiti niyang wika. Kaagad din namang namilog ang mga mata ko sa pagkagulat. "Hindi naman na siguro kailangan." sambit ko

“Hmm.” “Thank you.” “You know you’re always welcome.” “Yeah. So, thank you very much, really.” “Don’t mention it.” -- Slap. “Gaano katagal pa?” Silence. “Pinuri pa naman kita, tapos ganito? Gusto mo na ba talagang mamatay?” Heavy breathing. A sigh. “Huwag mong hintaying tuluyan akong magalit.” Whimper. “I’m sorry, Sir.”

Hindi 'yong 'I'm sorry' lang. "Jen, please, hihintayin kita, puwede ba?" muli nitong pakiusap. Sinusundan pa ako na nakatungong naglalakad na nang mga sandaling 'yon. "Ayokong sa phone tayo mag-usap. Gusto ko sa personal. Please naman, Jen."

tumawa pa ito pero tumango lang ako. "good night, i love you" anito at hinalikan ako sa ulo. "mahal din kita" mahina kong sagot at nilamon na ng kadiliman. _____________ +Sorry for Grammatical Erros and Typos, Enjoy Reading.

Wag nila akong gawing tanga. “Ugh!, Excuse me… Ugh!”O bakit na naman ako nasaktan? Oo, nagkunwari na lang akong masusuka at tumayo nga saka lumayo sa kanila. Nagkulong sa silid. There's a possibility we will be together. Sentence of the day! @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.