For Love's Sake Novels & Stories

Inabot ko naman ang mikropo kay Lance "Amara, Love. (Kinuha nito ang kaniyang phone at binasa ang kaniyang wedding vows para sa akin) love sorry dahil nangyari sayo 6 years ago ang mga bagay na kahit kailan ay hindi gustong maranasan ng kahit na sinoman. Sorry kasi na late ng 6 years ang ganitong eksena sa buhay natin. Love patawad kasi dapat sa mga panahong nagbubuntis ka sa twins , dapat nandun ako para ibigay ang mga cravings mo, dapat nandun ako para natulungan kitang alagaan ang mga kambal. Sory Love kung nasaktan kita pero Love put on your mind na hindi ako galit ng malaman kong nagtago ka sa amin. Nang makita kitang kasama mo ang kambal swear to God Love pinangako ko sa aking sarili n

mahinang tanong nito pero ramdam niya ang inis sa tono ng boses nito. “Bakit parang atat ka naman makarating sa kuwarto, Love? Hindi pa tayo magha-honeymoon. Ikakasal pa lang tayo.” Tinaasan lang siya ng kilay ni Samarra at tinalikuran. Hindi ito nagkomento o ngumiti sa kaniya. Samantalang siya pigil na pigil na mapahalakhak dahil sa nakikitang inis sa mukha nito.

“Respect. Freedom. Peace. Can you give me that? No, you can’t. Because you only know control and obsession. You love her, right? Marry your damn ex!” Natigilan ako. Hindi ko alam kung paano ko siya makukumbinsi. “Kira, I may not know how to show it right, but I love you. I swear to God, I love you. And I’ll do everything to make you see that.” Napakagat-labi ako nang napagtanto ang nasabi ko. “Love? If that’s love, then I don’t want it. Because your love suffocates me.”

Kusang pumipikit ang mga mata ko. "Look at me please." May pagmamakaawa sa kanyang boses. Hindi ba pwedeng isarado ko muna ang mga mata ko kahit saglit? "Don't you ever close your eyes or else I will hate you forever." Pero imbis na tawa ang lumabas sa bibig ko ay napalitan ito ng dugo. "No please Sam. I love you so much." Grace loves me still and i will surely love her more.

sambit ko dahilan para mabilis siyang mapatayo sabay suot sa pajama niya at namumutlang tinignan ako. “K-kanina ka pa ba jan?” tanong niya sakin “Bakit ba tinotorture mo ang sarili mo, Love? We can do it naman now e… tutal ikakasal na rin naman tayo diba? I’m willing naman to give myself to you… wag na natin pahirapan pa ang mga sarili natin.” saad ko at hindi ko na siya hinayaang magsalita pa tsaka ko na siya sinunggaban ng halik.

Nakataas kilay kong sagot. Pero ang linta ay ayaw akong tigilan! Nang-iinis talaga. "Wow, very much in love? What's this Zac? I'm sorry, I can't help myself from laughing!" At tumawa nga ang bruha! Gustuhin ko mang mainis pero paninindigan ko na ang pagiging cool. "What's funny? I bet, no ONE loves you! That's why Love is like a joke for you. I'm sorry dear!" May pity effect pa yarn. At capital spelling talaga ang one!

Saka pumalibot ang braso niya sa mga balikat ko. What I and Zach have is also love- it may not be right for the eyes of society- but I know for a fact that this love made the two of us happy. I know this is selfish, this is degrading, and this is bullshit- but I am sure as hell, that this is also a form of love.

Love should be the foundation of staying happy, not the reason to be miserable. "Sorry to say this Noah but I think you should not marry her if hindi ka naman masaya or hindi kayo masaya... Asan yung justice duon? Asan yung purpose ng love? I don't want to be hipocrite, I know kasama ang lungkot sa love pero hindi sa part na ganun.. It should not be intended.. People should not test the love. Let the love test us.. " pahayag ko sa kanya.

he said softly and I stayed silent, still embarrassed for what I did. "Actually that night was a torture for me, imagine seeing the woman I love in someone else's arms after breaking up with me without telling me any reasons. I'd literally throw hands because of how unfair it may seems but still I chose to stay silent and just let it go. Amber may be the reason why I'm feeling like shit right now but it doesn't change the fact that she's the woman I love, at may mga pinagsamahan kaming dalawa kaya kahit papaano ay nirerespeto ko pa rin siya."

Narinig kong turan ni Samuel habang malakas nitong kinakatok ang pintuan. “Samuel, utang na loob naman. Umalis ka na.” Mahinahon kong turan pero may diin sa bawat salita ko. “Bakit ba ayaw mo akong kausapin? Nahihirapan na ‘yong kalooban ko, Love, please naman?” Halos magmakaawa nang pakiusap niya. “Ayaw na kitang makausap at isa pa, sa tingin ko’y wala na tayong kailangan pang pag-usapan.”