Forgive But Never Forget の小説・ストーリー

Lakas loob na hinablot iyon ni Rica kay Marian. Out of all the good we had You only keep track of the bad Though you knew I never really loved her Didn't anyone tell you yet That to forgive is to forget How can you be mad if you don't remember Hindi ko na muling itinitig ang mga mata ko sa direksyon ni Logan, instead I get my wine and drink it straight. I must forgive you And you must forgive me too It's the only thing that's left That we haven't try to do But one thing that I'm sure will work

My heart felt more lightly, parang nawala yung nakapatong na mabigat. It's time to forget and forgive. ~*~

tanong ko at napatingin siya sa akin. "I can say now that I forgive him because it's all in the past," tugon niya at tiningnan ko siya ng mabuti. "Pero?" "Let's say I forgive him but definitely I can't forget. Lagi sinasabi sa akin ni Mama noon na hindi ako dapat magalit kay Papa na kahit hindi siya mag-sorry dapat ay patawarin ko siya at intindihin. She always sees the good in him and I don't know why. Every time I look at him it reminds me of her crying in the corner feeling worthless. Kaya siguro hindi ko rin magawang kalimutan ang lahat dahil I felt guilty. Wala akong ginawa at hinayaan ko lang siya kahit alam kong hindi siya okay," sabi niya saka tumingin sa dagat.

Gusto ko nalang munang hilumin ang sugat sa puso ko. Dati sabi ko, if the day come that I choose to forgive I will, but it doesn't mean that I will also forget all the bad things people did to me. Pero ang sabi ni Lola Raquel sa akin kung gusto kong tuluyang makalimot sa sakit ng nakaraan kailangan kung magpatawad. Pero kakambal ng pagtatawad ay ang pagkalimot. If I choose to forgive I should also choose to forget. Dahil hindi ako tuluyang makaka-move on kung patuloy kung balik balikan sa puso at isip ko ang sakit.

"Me either, it's giving me nightmares. Ngayong nakausap na kita, I am sure I won't ever dream about it again." I have to forgive her. I don't have to like her, we don't have to be friends, but I have to forgive her, to forget. Because if I don't I am tying myself from the past, and it's too much to carry if I let it be with me in the future.

pagkasabi nito sa huling salita ay unti-unti nang nawala ang liwanag. One of the way of moving on from any painful parts of our lives is to accept the fact, forget and forget. It may be hard for us to do but we can make it step by step. Kagaya ni Leonora, ipinanganak siyang may takot sa Diyos pero tao lamang siya na nagkakamali but she repented, she accepted all those mistakes and forgive all the people surrounds her.

aniya at tumalikod na ito. Napabuntonghininga naman ako. Bumalik na ako sa aking silid at kinuha ang importanteng gamit ko. Palabas na ako ng silid ko ulit at nakita ko si Kurt na nakaabang sa gilid ng hagdan. Nilampasan ko ito at tuloy-tuloy lumabas. I'm just really tired. I forgive a lot , but I never forget what's he said and done.

I need to be strong, this time iba na ang sitwasyon at alam na namin kung papaano gagawan ng paraan ang mga bagay na dati ay hindi namin magawan ng solusyon. "I forgive you, not because you're ill or what. Pinapatawad kita dahil sa yun ang kagustuhan ko, I didn't force myself to forgive you, maybe I can't forget what happened on our past, but I will use that as a lesson. Gagamitin ko ito, hindi para paulit-ulit ko na saktan ang sarili ko," tumigil ako at hindi inalis ang titig sa mga mata ni Remon.

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin! Humingi na kami ng tawad ni Angela. Ilang taon na rin kaming bumabawi. Hindi mo pa ba kayang magpatawad at kalimutan ang lahat?” Marahan ngunit mariing kinuha ni Alice ang bag niya at tumayo. “Kalimutan?” mapait niyang ulit. “Sige. Balikan mo ako kapag kaya mong ngumiti at makipagkamay sa lalaking gagahasa at magbubuntis kay Angela. Kapag kaya mo nang sabihing ‘forgive and forget’ sa kanya, saka mo ako kausapin.” Biglang nagbago ang mukha ni Harvey. “Alice! Paano mo nasabi ‘yan!”

hindi ko matuloy ang sasabihin ko dahil humahagulgol na lamang ako kay mama na walang sawa namang pinupunasan ang mga luha ko habang umiiyak din siya. "Tahan na anak, naiintindihan kita. Ina rin ako, pero anak. Alam mo, hindi na natin mababago ang nakaraan, pero maniwala ka, bigyan mo ng kalayaan ang puso mo, hindi ibig sabihin na makipagbalikan ka sa kanya kundi bigyan mo ng kapatawaran ang puso mo. Dahil alam mo, kung nandyan pa rin yung galit, poot, pagkamuhi hindi ka magkakaroon ng peace of mind. Kung darating man ang araw na magkita ang landas ng mag-aama. Give them a chance na makilala siya, pero bilang ina na wala doon sa kung ano man ang naranasan mo sa piling niya ay ikaw lang ang n