Novel & Cerita Forgive But Never Forget

Hindi ito makatingin ng diretso sa aking mga mata at magkasiklop lamang ang kanyang mga kamay na para bang nahihiya sa akin. Dapat ko na ba s'yang palakpakan sa galing n'yang umarte? Hindi naman porque't wala akong planong saktan s'ya eh makukuha n'ya pa ako sa mga ganyang galawan n'ya. I forgive but never forget.

“Are you still mad?” “No, I'm not... Not because I never forget the past, doesn't mean I'm still mad. I can't forget it because those pain are the reason for who am I today. I just realized those past years, hindi makakatulong sa'kin ang mag move forward kung mananatili ako sa nakaraan. Kung mananatili akong puno ng galit sa puso. So I already forgive those people who've hurt me, even they're not asking for my forgiveness. I'm not that heartless, Steve. You're forgiven, Dad is forgiven. Don't worry about it.”

Paano nga ba magpatawad? Paano pag hindi pala humingi ng tawad. Will you forgive for your own mental health? and let them realize what they've done. It's hard to forgive and forget especially that the ones that hurt me bad ay yung magulang ko pa. Wala akong narinig na explanation nila at parang ayaw ko na rin marinig ang mga paliwanag nila ay total wala na ring magagawa, iniwan pa rin ako, abandoned, neglected at parang hindi kilala.

I expect na susuntukin niya si Red pero nanatili siyang kalmado. Tumayo si Prince at naglakad papunta sa veranda. Tumingala siya sa kalangitan at pinagmasdan ang paglubog ng araw. " Time pass by kaya hindi tayo dapat manatili sa nakaraan. Sa paglubog ng araw ibig sabihin panibagong araw ulit bukas. As a human wala tayong kakayahan para baguhin kung ano ang nagawa natin dati. My mother told me before to forgive someone kahit gaano kalaki ang nagawa nitong kasalanan. God forgive a sinner like us thats why we should forgive someone who hurt and betrayed us kahit gaano kasakit o kahirap"

bulong niyang sabi, sapat para ako lang ang makarinig. Hindi ko s'ya pinansin at mas tinuon ko na lamang ang pansin sa pagkain na nasa harapan namin. When you're deeply scarred kahit ilang beses ka pang hingan ng tawad ng isang tao you can't easily give the forgiveness or it's either you're willing to forgive but you can never forget. "So… why are you choosing the company? I mean, alam ko namang nasa pagitan kami ng pagbangon at paglugmok ngayon." I ask him.

Kung ganoon lang kadaling magpatawad at basta nalang kalimutan ang lahat, ginawa ko na noon pa. Pero hindi eh. Hindi ganoon kadaling kalimutan ang lahat. Hindi rin ganoon kadaling magpatawad. Maybe I can forgive her someday. Accept and forget about everything. Hindi ko man siyang magawang patawarin ngayon, it doesn't mean na hindi ko na talaga siya mapapatawad pa. Kung ang Diyos nga nagawang magpatawad, ako pa kaya?

Ilang saglit pa ay sinuklay niya ang buhok ko at inipit sa tainga ko. "What I'm trying to say is, nangyari na ang nangyari. Sure, you can recall your mistakes, repent, and blame yourself or whatever self-destruction you wanted to do, pero hinding-hindi na no'n mababago iyon. But I would like it if you slowly forget it as you forgive yourself. Kasi the more na isipin mo iyon, the more na lalabo ang tingin mo sa future. If you were guilty and keep feeling guilty, you will blame yourself and tell yourself that you should've done better, and that..."

Pero hindi, nag-aaway pa sila sa halip na maging masaya. She knows that her loathe for Sapphire will never fade, she can't blame Trixie, thou. Ilang beses na silang nagkaka-sakitang dalawa, maski siya'y hindi din makakapagpatawad nang mabilis. There's always a perfect time for everyone, may it be for love, for chances, for dreams and even for forgiveness and this one is included. There are certain feelings in this world that we cannot forget even change a bit. Kung ano o paano ito ay mananatili nang gano'n lumipas man ang matagal na panahon.

Hindi ko napigilan ang pagtitig sa kaniya saka ako nagsalitang muli. "But how will I forget about him? Our memories?" Muling nag-unahan sa pagtulo ang mga luha ko na agad ko namang pinunasan gamit ang panyong ibinigay niya. "You don't have to forget about him and your memories with him, Keep it and learn from it. Keep all the memories and create a new memories with someone better." Tinitigan ko siya at kita ko ang pagka seryoso sa mukha niya.

But I remained sane in the end after being buried every night in my sleep. And... Forgive and forget they say. Ngunit hindi naman iyon kadaling gawin. Dahil hindi ko rin masasabing napatawad ko na ang mga taong dahilan kung bakit ako ngayon patuloy paring nasasaktan sa kabila nang panunumbalik nang aking mga ngiti sa labi. I couldn't because I couldn't forget. I remembered how it was the last time that I held my heart closed for a year.