Tuwing naririnig ko ang salitang 'tanaga', naiisip ko agad ang katatagan ng mga simpleng linya. Para sa akin, ito ang pinaka-pambansang micro-poem ng Pilipinas: apat na taludtod, tig-pitong pantig bawat taludtod, at kadalasan may magkakatugmang dulo. Hindi laging kailangan ng komplikadong salita—ang ganda ng tanaga ay nasa kakayahan nitong magsabi ng malalim na bagay gamit lamang ang hangaring pangungusap at matitipid na imahe.
Noong bata pa ako, pinapagawa ito sa klase at palagi akong nahuhumaling sa paghahanap ng tamang salita para magkasya sa pitong pantig. May mga tradisyunal na tanaga na halos monorhyme (AAAA), pero sa modernong panahon nag-eeksperimento ang mga makata: may lalong pagbabago sa tugma at ritmo. Sa karanasan ko, ang tanaga ay mahusay na paraan para magsanay ng pagbuo ng metapora at bigkasin ang emosyon nang hindi umaabot sa napakahabang taludtod. Sa huli, ang kahulugan ng tanaga ay hindi lang porma—ito rin ay isang hamon at regalo: ang sining ng pagsasabi ng marami sa napakakaunting salita.