Gothic Pronunciation Novels & Stories

Tuwing nababasa ko ang mga lumang gothic na nobela, napapansin ko agad kung gaano kabigat at ka-intense ang paglalarawan ng bibig — hindi lang ito parte ng mukha kundi literal na portal ng panganib at pagnanasa.

Madalas inilarawan ng may-akda ang labi, mga ngipin, at hininga nang tila may sariling buhay: mamasa-masa o malamlam ang labi, may sira o nakakasilaw na ngipin, at ang paghinga ay maingay o halos hindi marinig. Sa 'Dracula' halimbawa, ang mga labi at ngipin ang siyang ginagawang sentro ng predatory na pagnanasa; sa 'Wuthering Heights' naman, ang mga halakhak at bulong ng mga labi ay nagpapalabas ng sakit at pagnanasa na nagdurugtong sa karakter at tanawin. Madalas ding ginagamit ang bibig upang ipakita ang pagkawala ng kontrol — ang pagdila ng dugo, ang pagngatngat ng pangamba, o ang hindi maipigil na sigaw na natutulog sa lalamunan.

Sa personal, nagugustuhan ko kapag hindi literal ang paglalarawan: kapag ang bibig ay nagiging simbolo ng lihim, kapangyarihan, o pagkawasak, lalo na sa mga eksenang nocturnal. Para sa akin, iyon ang puso ng gothic — ang maliit, karaniwang bahagi ng tao na nagiging malaki at nakakatakot kapag sinuri sa dilim.