Tiptoeing Through The Tulips の小説・ストーリー

Nasa malawak na garden ang venue ng kasal namin ni EL. Maliban sa mga upuan na nabalutan ng pinag halong purple and pink, mabubusog ang mga mata niyo sa iba't ibang uri ng Tulips. Heto na nga ang pinakahihintay namin ni EL. Muling nagsalita ang Pari. "Blessing and giving of rings. Repeat after me.." Panimula ng Pari. Hindi nawawala ang malagkit na titigan namin ng wifey ko.

Habang nagdadrive si Naomi, may nadaanan siyang nagbebenta ng mga bouquet of flowers; bigla siyang ngumiti nang makita niya ang isang bungkos ng mga blue tulip. “Who said I hate tulips? Edi is Lemuel na seloso! ” natatawa niyang saad sa sarili at bumili ng isang bungkos ng blue tulips. Nang makarating siya sa parking lot ng condo, nakangiti si Naomi na lumabas ng kotse niya habang inamoy-amoy ang dala niyang tulips.

"Dahil sa pagkakataong ito, hindi kami ang tatakbo. Ako ang hihila sa kanila sa dilim." Kinaumagahan, ang kapayapaan sa Netherlands ay nabasag ng isang simpleng bagay: isang puting sobre na iniwan sa ilalim ng pintuan ng mansyon. Walang selyo, walang pangalan, tanging isang tuyong tulip na kulay itim ang nasa loob.

"Ssshh, just relax. Trust me on this. Gagawin nating lahat para makaalala ka. At the end of this and nothing happens, maybe you should think about stepping on the steps ahead of you. Not backwards." "Salamat, Jascha. I know I don't deserve this." Dahil alam kong nasaktan ko siya, pero ayaw niya lang sabihin sa kung paanong paraan. Jascha went out for a short meeting in the afternoon. Mag-isa lang ako sa opisina. And after a short pee break, pagkabalik ko ay meron nang bulaklak sa aking lamesa. Three dozens of yellow and pink holland tulips, my favorite. May nakapaloob pa doong card.

Si Manager Silva, ang isa sa mga tauhan ko, ay nakatayo roon at may hawak na putting tulips. “For you, Ma’am Brielle,” aniya, saka iniabot ang bulaklak. I quickly took the flowers and stared at them closely. White tulips, a symbol of love and a new beginning. But at this moment, these flowers only reminded me of pain and betrayal. “Who gave the flower?” I asked in a cold voice. “Someone said to just give it to you,” Manager Silva replied.

I noticed that there's also a note. I missed doing this. Before, I only put one to three pieces of tulips in your desk. Now, I can buy you a tons of it. They look so beautiful just like you, so I can't get enough of it. -K.V

Tahimik na akong pumasok sa loob at nagulat pa ako dahil sa nakahanda sa table. Mayroong flowers doon, Tulips to be specific. May nakahanda ring pagkain na hapunan kong kakainin. At isa lang iyong naka-set up doon, humarap ako sa likod at unahan, mayroon akong hinahanap pero ilang minuto na ang nakakalipas ay walang lumabas na tao sa kung saan. Napangiti naman ako sa sarili ko, ano at sino ba ang inaasahan ko?

’ Napansin ni Alex na ang isang kumpol ng tulip ay tila bago pa lang dahil sa kulay nitong tila papalanta pa lamang. ‘Impossible namang sina Tita Mary Anne. Dahil sa tuwing dadalaw sila ang dala nilang bulaklak ay orchids at hindi tulips. Isa pa, wala naman ding nababanggit si Tita na bumisita sila dito. May iba pa kaya silang kaibigan sina mama?’

Tulips ang dala-dala ni Nijiro. “Ako rin, honey. I also bought one bouquet for you. Gaya-gaya kasi sa akin ‘yang anak natin," natatawang sambit ni Garret sabay abot ng tulips kay Maya. Huminga nang malalim si Avva. She couldn't stand the smell and the sight of tulips. Malala ang allergy niya roon pero napilitan siyang kunin ang mga bouquet kina Garret at Nijiro dahil iyon ang isa sa pinakapaboritong bulaklak ng best friend niya. Wala na siyang pakialam kung ikamatay niya iyon. Hindi siya p'wedeng pagdudahan ni Garret. Alam niya kung gaano ito katuso at katalino. Hindi niya hahayaang manggulo na naman ito sa kaibigan niya. Nangako siya kay Maya na gagawin niya ang lahat para hindi na muling b

“Anyway, I got you flowers. Hindi ko alam kung anong bulaklak ang gusto mo. So I just bought tulips. Sorry if it’s icy.” Napatingin siya sa tulips na kanyang hawak. “I didn’t know tulips are still available during winter.” “I didn’t know too,” anito. “Nakausap mo na ba sila?” Tipid siyang tumango rito at humugot ng malalim na hininga. “Yeah. I just did. And it seems like they don’t like the idea of it.” “Understandable,” he replied. “Anyway, let’s go. The car’s waiting outside.”