Gumawa Ng Sariling Tula นิยาย & เรื่องราว

turan ko sa aking sarili. Tiningnan ko ang sarili ko sa harap ng salamin. Sadyang napakaamo nga ng aking mukha at hindi mababakas sa kutis ng mukha ko ang kalupitan ng aking ama. Ngunit kung ibaba ang tingin sa aking katawan ay masisilayan ang tunay na dilim sa loob ng bahay ng mga Silva.

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

Mula sa napakaganda mo na manliligaw. Naglipstick muna ako bago halikan ang papel para makulay at mahalata ang maganda kong labi. I didn’t know na may talent pala ako sa paggawa ng tula. Kay swerte talaga ng matandang iyon, siya ang unang ginawan ko ng tula. Tiniklop ko ang scented paper atsaka pinasok sa sobreng itim, parang death threat ano? Well, death threat talaga dahil mamamatay siya sa kilig kapag nabasa niya ito.

"Gagawa nalang ako ng tula para sayo. Tugma-tugmang tula para sa aking pinakamamahal na dalaga. Dilag na kasing ningning ng mga tala sa kalangitan." "Hindi naman tugma sa dulo eh," natatawang sabi ko. "Panty mo'y aking susungkitin maamoy lang ang mabango mong singit. At kung kili-kili mo'y maasim ito'y hindi ko papansinin. Sapagkat ika'y aking iniibig. Pansit mo man ay hindi kasarapan ito'y akin paring titikman. Nais kong ipatikim rin naman sayo ang aking masarap, mahaba at matabang hakdog. Maging ang aking itlog ay babatihin upang iyong matikaman at ikay maliwanagang ako'y iyo naman talagang pinakamamahal."

“Bawiin mo lahat ng tulog na inagaw mo sa sarili mo.” Hindi ko alam kung anong oras na, pero ramdam kong umuulan sa labas. Ang mga patak ng ulan sa bintana parang musika sa gabi—isang lullaby na binubuo ng pagod, lungkot, at kakaibang kapayapaan. Napasandal ako, pero hindi ako makatulog. Hindi ko rin maalis sa isip ko ang mga salitang binitawan niya.

"Gusto kong makilala nila kung ano talaga ang atin. Gusto kong marinig nila 'yung mga kwento natin. 'Yung totoo. 'Yung masakit, masaya, magulo, pero totoo. Kasi hindi lang foreign artists ang may kwento. Hindi lang sila ang may stage." "Gusto kong mahalin nila ulit ang sariling atin. Gusto kong maramdaman nila 'yung sakit sa lyrics. Gusto kong matauhan sila na OPM isn't just background music sa jeep o sa mall. Gusto kong pag pinakinggan nila 'yung kanta namin, para kaming salamin, makita nila ang sarili nila doon." Hindi ko alam kung dahil ba pagod na rin ako, o dahil sobra akong nakaka-relate sa sinabi niya, pero napalunok ako.

Tumayo siya, nakapamewang, at tinitigan ako nang matalim. "Anong klaseng ugali 'yan? Tignan mo ang sarili mo! Anong klaseng tao ka? Maghapon kang gumagawa ng gulo sa labas, tapos mag-aangas ka pa rito sa bahay? Sobra na 'to!" Gumagawa ng gulo? Ako? Halatang ayaw lang talaga nilang bigyan ako ng pagkakataong mabuhay nang maayos!

Because this time… Hindi na ako nawawala sa gitna ng gulo. Ako na ang gumagawa ng sarili kong landas. At kahit hindi pa malinaw… Handa akong tahakin ito. Isa-isa. Hakbang-hakbang. Para sa sarili ko. At sa kung sino talaga ako.

Ralia POV Nagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat. Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.

Utang na naman! Mariin kong nakagat ang sarili kong dila dahil sa inis na nararamdaman ko. Agad kong natikman ang lasang kalawang na kumalat sa loob ng bibig ko. Binuka ko ang labi ko pero wala akong mahanap na maayos na salita kaya muli ko na lang iyong itinikom ng mariin at pumikit. Gusto ko siyang sigawan, murahin, at kung ano-ano pa pero pinanatili kong kalmado ang aking sarili.