Gumawa Ng Sariling Tula Novels & Stories

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”

Namumula ang mukha, nanginginig ang kamay, tila nilalamon ng sariling pagkapahiya. Ang mga salita ni Richard ay pumipitik sa kanyang isip gaya ng latigong di mo matakasan: "Aralin mo muna." "Gumawa ka ng sarili." May katuturan ang lahat. Hindi siya umabot sa taas dahil sa sariling galing. Kundi sa kakayahan niyang manggaya, magnakaw ng idea, at umasa sa ibang utak. Sa madaling salita…

You're like an angel, Who takes away my worries and sorrows. Your not just beautiful, But so is your heart. You are my strength, In times of my weakness. You're the first to celebrate, Whenever I have achievements. You are the one, Who fills my shortcomings. And you never left me, In the most difficult moments of my life. I love you.. My one and only love, Joy. Muling nagpalakpakan ang mga customers na naroon matapos niyang basahin ang maikling tula na inihanda niya para sa nobya.

Kinalma ko ang sarili at plastik siyang nginitian. “Nahuli na pala ako ng dating, may dala akong cake. Ako mismo ang gumawa.” Inilapag niya sa lamesa ang cake na dala niya at nag hanap ng upuan kahit madami naman siyang puweding maupuan dahilan mahaba itong lamesa. Ang arte! Nakairita! Bulong ko sa sarili. “Ow, Puwede bang palit na lang kaming dalawa ni Calixta ng upuan para walang away?” Natatawang sabi niya na kinataas ng kilay ko.

Her smile is as beautiful as sun, It never sets when it shines, She makes me laugh, for she's mine Will never get tired Until we're gone. Para bang natunaw ang aking puso nang marinig ang maiksing linya ng kaniyang tula. Walang humpay sa pagkabog ang aking dibdib at lalo iyong lumalakas sa bawat segundong tinititigan ko s'ya. Lalo s'yang naging makisig sa aking paningin, lalo na nang ngumiti s'ya dahil sa palakpakan ng mga kamagaral n'ya.

Stabbing her neck is not enough. It feels like I can do much worst, this is not enough. I grabbed the Su Yari and stand up. I lick the blood on my lips and smile sweetly. No one can make me feel small again. Wala silang alam kung papaano ako lumaban at nakipag-sabayan sa dagok ng buhay.

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.

Layla Dahan dahan naman na inangat ko ang aking paningin kahit na napipilitan ako na iwan ang bagay na yun na nakaka akit sa aking paningin ay pinilit ko na lang ang aking sarili. Pero sana ay hindi ko na lang ginawa kasi naman tumambad naman sa akin ngayon ang litaw na litaw na tyan nito na makikita ang abs nito na ang sarap sarap hawakan at pati na rin ang cute na pusod niya. Kaya naman nahigit ko na lang ang aking pag hinga dahil doon. At napa lunok na naman ako ng laway ko ng wala sa oras sabay basa pa ng labi ko.

Yakap-yakap ko ang aking sariling mga tuhod, pilit na binubuo ang sarili kong nawasak sa bawat salita, sa bawat halik, at sa bawat bigat ng katotohanang iniwan sa akin ni Lucas. Akala ko, kapag umalis na siya, kahit papaano ay makakahinga ako nang maluwag. Akala ko, kapag naisara na ang pintong iyon, matatapos na rin ang tindi ng bagyo sa loob ng dibdib ko.