Novel & Cerita Gumawa Ng Sariling Tula

Araw-araw siyang binu-bully pero hindi siya tumitigil sa pag-enjoy sa cake bawat araw dahil gusto niyang tikman para gumawa ng cake gamit ang kanyang sariling recipe kaya kailangan niyang maramdaman ito bawat araw para makuha ang recipe na ginawa niya mismo. "Iyan ang pangunahing puhunan ko para maging matagumpay ngayon. Ang shop na ito ay mayroon nang higit sa isang daang mga sangay salamat sa aking tiwala sa sarili." Ngumiti nang bahagya si Ruby nang marinig iyon.

Tumayo siya, nakapamewang, at tinitigan ako nang matalim. "Anong klaseng ugali 'yan? Tignan mo ang sarili mo! Anong klaseng tao ka? Maghapon kang gumagawa ng gulo sa labas, tapos mag-aangas ka pa rito sa bahay? Sobra na 'to!" Gumagawa ng gulo? Ako? Halatang ayaw lang talaga nilang bigyan ako ng pagkakataong mabuhay nang maayos!

Tila buhay ko’y nawawalan ng pag-asa Mundo ko’y umiikot sa apat na sulok ng silid Tanging karamay, isang munting makinilya Kaulayaw sa kalungkutan, Itong aking munting Talento. Sa mundo ng mga tula, kalungkuta’y napapawi Tanging pangarap ay masilayan ang mundo Ngunit sadyang ipinagkait sa kaawa-awang nilalang “Saglit na huminto sa pagtipa ang aking mga daliri mula sa makinilya ng marinig ko ang pagbukas-sara ng pintuan.

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

muling wika nito. Muli akong napangisi. Kung sa ibang tao siguro nya sinabi ang ganitong klaseng proposal baka pumayag kaagad. Pero iba ako, hindi oobra sa akin ang tungkol sa bagay na iyan. Kaya kong magbanat ng buto para kumita ng sariling pera. Which is nagawa ko na!. May sarili na akong negosyo na galing sa pinaghirapan ko.

Mila sa stage: “Magandang araw po sa lahat! Ako po si Mila Montereal mula sa Montereal School… at ang talent ko po ay Spoken Word Poetry na may kaunting acting. Ang pamagat po ng aking tula ay… ‘Boses ng Batang May Pangarap.’” Nag-slow fade ang ilaw. Tumugtog ang instrumental sa likod (na si Liam ang nag-edit gamit ang cellphone app). Tahimik ang buong ballroom. "Sa harap ng maraming tanong, ako'y batang nagtataas ng kamay. Hindi para magreklamo, kundi para mangarap ng sabay. 'Di ako takot sa ‘Mali!’. Dahil bawat sagot, kahit may sablay, ay hakbang sa pag-unlad ng sarili." bigkas ni Mila.

parang tangang pagkausap n'ya sa sarili habang inabot ang mga lumang gamit at tinupi. "Bibili na lang tayo self kapag nakapag sahod ka na , o di kaya ay manungkit na lang tayo ng mga panty sa kapitbahay na nakasampay sa mga sampayan nila mamaya," malokong sabi n'ya sa sarili.

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

At saka ako nagsimula na gumawa ng tula dahil tanging pagsusulat lang ang may kakayahang makapagpagaan ng aking loob sa mga oras na hindi maganda ang lagay ng puso ko. Sa bawat salita na aking binibitawan ay ang pagbigat ng puso ko na parang may dumadagan. Sa bawat tinta na naisusulat ay ang pagpilit ko sa aking mga mata na manatiling dilat. Sa bawat saknong na aking inililikha ay ang pag-agos ng aking mga luha. At sa bawat sulat na nasa iisang pahina ay ang unti-unti kong panghihina...

Pagkatapos ng lahat ay nagpasalamat ako sa pagtulong nila at umakyat sa kwarto. Nais ko sanang gumawa ng tula para sa mahal kong Ina. "LITRATO" WRITTEN BY: crlrz💔 Nang ako'y isang paslit pa lamang pagkuha na ng litrato ang aking nakahiligan Walang mintis ang pagkuha ng litrato ng mga alitaptap o kahit mga ilaw ng mga sasakyan Sa aking paglaki ganun pa rin naman ang aking hilig at gusto